คมดาบเย็นเฉียบเปล่งประกายเยือกเย็น
ฟางอี๋ซินค่อยๆ เข้าใกล้สวีชิง ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนหัวใจของนาง หนักหน่วงยิ่งนัก
“ศิษย์น้อง ท่านอาจารย์ได้ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีที่สุดแล้ว เจ้ายังจะมาวุ่นวายแบบนี้อีกหรือ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าความดีที่ท่านมอบให้เจ้าตลอดหลายปีนั้นเป็นสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับ”
“ในฐานะศิษย์สำนักเสวียนไท่ ครอบครองทรัพยากรฝึกฝนมากมาย แต่กลับไร้ซึ่งผลงาน มีแต่เรื่องอิจฉาริษยา เอาหน้าใส่กัน ไม่คิดว่าวันนี้ยังพาคนแปลกหน้าที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนเข้ามาอีก”
“กระดูกสูงสุดนี้ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด ก็ไม่ควรอยู่บนตัวเจ้า!”
ศิษย์ทั้งสำนักที่เก็บงำความไม่พอใจในตัวสวีชิงมานานหลายปี ต่างกำหมัดแน่น
คำพูดเหล่านี้ตรงใจพวกเขายิ่งนัก!
เดิมทีด้วยเกรงใจหน้าตาและบารมีของซูเหอ ศิษย์และผู้อาวุโสในสำนักจึงไม่กล้าวิพากษ์วิจารณ์สวีชิงในที่สาธารณะ
แต่การสั่งสมของความขัดแย้งย่อมนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในที่สุด
เพราะความลำเอียงที่มีมาหลายปี ทำให้ซูเหอมักเข้าข้างสวีชิงเวลาตัดสินใจในสำนัก
ยาเม็ด ของวิเศษ คัมภีร์ลับ ฯลฯ ในหมู่ศิษย์สืบทอดจริงก็ให้สวีชิงใช้ก่อนเสมอ
ภายในสำนักเสวียนไท่ ไม่ได้มีเพียงสำนักคิดของซูเหอเท่านั้น
นานวันเข้า ผู้อาวุโสหลายคนในสำนักเริ่มมีความเห็นต่อซูเหอ
แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายมีพลังฝึกฝนสูงส่ง ถึงแม้จะไม่พอใจก็ไม่อาจพูดอะไรได้
แต่วันนี้ ผู้อาวุโสหลายท่านกลับลูบเครายาวถอนหายใจ
ต่างพูดคุยกันเบาๆ ว่า
“วันนี้หากเจ้าสำนักขุดกระดูกสูงสุดออกมาได้ ก็ถือว่าตาสว่างแล้ว”