“ดะ...ดะ...ดะ...ดวงอาทิตย์!”
“ดวงอาทิตย์! มันตกลงมาแล้วเหรอ?!”
“เชี่ยแล้ว!!”
“หนี! รีบหนีเร็ว!! วิ่งเร็วเข้า!!”
ที่สนามของโรงเรียน ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมากลางฝูงชน แล้วก็ทำให้ผู้คนรอบข้างพากันเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า
ดวงอาทิตย์ที่เดิมลอยสูงอยู่บนฟ้ากำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ...
“เชี่ยแล้ว!”
“เพื่อน! รีบหนีเร็ว!! ยืนเหม่ออะไรอยู่!!”
เมื่อเห็นเพื่อนของตัวเองตกใจจนยืนตะลึง คนคนหนึ่งก็รีบคว้าแขนเพื่อน ตั้งใจจะพาหนีไป
แต่เพื่อนกลับสะบัดมือเขาออก “ดวงอาทิตย์ตกลงมาแล้ว จะหนีไปไหนได้ล่ะ?”
เพื่อนอีกคนก็ได้สติขึ้นมาเช่นกัน
“จริงด้วย”
“ดวงอาทิตย์ตกลงมาแล้ว จะหนีไปไหนได้ล่ะ?”
ถ้าอย่างนั้น ในช่วงเวลาสุดท้ายนี้ควรทำอะไรดี?
เขาสบตากับเพื่อน ทั้งสองกอดกันร้องไห้
เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีผมดำขลับเงยหน้ามองท้องฟ้า ไม่รู้ว่าคนรอบข้างกำลังพูดจาอะไรฟังไม่ได้ศัพท์
ดวงอาทิตย์ตกลงมาแล้ว หมายความว่ายังไง?
เขามองไม่เห็น
ระยะการมองเห็นของเขามีเพียงสิบเมตร ต่อให้ดวงอาทิตย์กำลังตกลงมา ระยะห่างก็ยังมีหลายพันหลายหมื่นเมตร
ตามสามัญสำนึกของหลินชีเย่ ดวงอาทิตย์ไม่มีทางตกลงมาได้ แต่ก็ใช่ว่าจะตกลงมาไม่ได้
แล้วสรุปว่าดวงอาทิตย์ตกลงมาหรือยัง?
เขาไม่รู้
ลี่อี้เฟยแบกหลินชีเย่แล้ววิ่งหนี
“เป็นเพื่อนกันทั้งที ถ้าดวงอาทิตย์ตกลงมาจริง พวกเราก็ถูกเผาตายด้วยกัน จำไว้นะ ชาติหน้าเกิดใหม่เป็นสาวน้อยผมขาวน่ารัก ๆ มาตอบแทนเพื่อนคนนี้ด้วยล่ะ!!”
ลี่อี้เฟยแบกหลินชีเย่วิ่งไปพลางร้องโวยวายไปพลาง
หลินชีเย่: ?
แกไม่เป็นอะไรใช่ไหม?
ในเวลานี้เอง
ต้าเซี่ย เซี่ยงจิง
เย่ฟ่านเบิกตากว้าง มองขึ้นไปบนท้องฟ้า
“บัดซบ!!”
“นั่นมันอะไร??”
“ดวงอาทิตย์ ท่านผู้บัญชาการเย่ นั่นดวงอาทิตย์!!” จวิ้นชิงตะโกนเสียงดัง
ฉันตาบอดหรือไง ฉันไม่รู้หรือว่ามันคือดวงอาทิตย์? ฉันถามว่าทำไมดวงอาทิตย์ถึงตกลงมาได้วะ?!
เย่ฟ่านตกใจจนหน้าถอดสี
ตอนนี้เขารู้สึกว่ากรมดาราศาสตร์ กรมธรณีวิทยา กรมอุตุนิยมวิทยา แล้วก็หน่วยงานไร้สาระพวกนั้นมันมีไว้กินภาษีชัด ๆ!!
พยากรณ์อากาศไม่แม่นก็ช่างมันเถอะ
แต่ดวงอาทิตย์ตกลงมาแล้ว พวกคุณยังไม่มีใครทำนายได้เลยหรือไง?
ตอนนี้จะทำยังไง?
ตอนนี้จะทำยังไง?
รีบคิดหาทางสิ สมองทึบเอ๊ย คิดเร็วเข้า!!
สมองของเย่ฟ่านหมุนเร็วจี๋ จู่ ๆ เขาก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมา จึงรีบวิ่งไปที่โต๊ะแล้วเปิดคอมพิวเตอร์ทันที
เขาป้อนข้อมูลโค้ดชุดหนึ่งลงไป
กวนไจ้ที่กำลังเก็บตัวอยู่ในโลกแห่งโค้ดถูกปลุกขึ้นมาอย่างฝืนใจ
“มีอะไร?”
กวนไจ้พูดอย่างไม่พอใจ
เย่ฟ่าน: “ดวงอาทิตย์ตกลงมาแล้ว!!”
กวนไจ้: ?
“มุกนี้ของนายไม่ตลกเลย...”
“?”
“หือ?”
“หือ???”
ทันทีที่กวนไจ้ตื่นขึ้น เขาก็เชื่อมต่อเข้ากับกล้องทุกตัวในต้าเซี่ย ภาพที่ปรากฏในกล้องตอนนี้คือดวงอาทิตย์ขนาดมหึมาลูกหนึ่งลอยอยู่บนท้องฟ้า กำลังขยายใหญ่ขึ้นทีละนิด ใหญ่ขึ้น แล้วก็ใหญ่ขึ้นอีก
ฝูงชนวิ่งหนีกันอย่างไร้ทิศทาง
หมาจรจัดส่งเสียงครางหงิง พลางวิ่งวุ่นไปมาตามถนน
แมวป่าร้องโหยหวน แล้วพ่นลมขู่ใส่ท้องฟ้า
นี่มันนรกบนดินชัด ๆ!
“เห็นหรือยัง? นายเห็นแล้วใช่ไหม?”
เมื่อเห็นกวนไจ้เงียบไป เย่ฟ่านก็รีบถาม
“เห็...เห็น...เห็นแล้ว” กวนไจ้พูดติดอ่างเล็กน้อย
“แล้วนายมีวิธีอะไรไหม?” เย่ฟ่านรีบถามต่อ
“ฉะ...ฉันจะมีวิธีบ้าอะไรได้ล่ะ?”
นี่มันเหลวไหลสิ้นดีไม่ใช่หรือไง?
ดวงอาทิตย์ตกลงมาแล้ว นายยังมาถามฉันว่ามีวิธีอะไรไหม?
ฉันเป็นบ้าอะไร นายเห็นฉันเป็นอะไร?
ซูเปอร์แมนหรือไง?
ถึงเป็นซูเปอร์แมนก็ยังทำอะไรไม่ได้ใช่ไหม??
บัดซบ!
“แล้วตอนนี้จะทำยังไง?”
เย่ฟ่านร้อนใจจริง ๆ แล้ว
เดิมทีเขาคิดว่าวันนี้ก็เป็นวันทำงานปกติอีกวันหนึ่ง พอมองกองเอกสารที่สูงเป็นภูเขา เขาก็บ่นกับตัวเองว่า ‘ฉันเหนื่อยแล้ว โลกแตกไปซะเถอะ’
แล้วดวงอาทิตย์ก็ตกลงมาจริง ๆ
นี่มัน...
เขาพูดเล่นจริง ๆ นะ
“ไม่งั้นลองถามท่านเฉิ่นฟูจื่อดูไหม? เขาไม่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้มีพลังป้องกันแข็งแกร่งที่สุดหรอกหรือ?”
เย่ฟ่าน: …
“จะได้ผลไหม?”
กวนไจ้: “คงไม่ได้หรอก แต่ยังไงก็ต้องลองถามดูก่อน”
เย่ฟ่านรีบติดต่อท่านเฉิ่นฟูจื่อ
“ท่านเฉิ่นฟูจื่อ คุณเห็นดวงอาทิตย์หรือยัง?”
“เห็นแล้ว”
“คุณป้องกันมันไหวไหม?”
“?”
“??”
ท่านเฉิ่นฟูจื่อ: “มุกนี้ไม่ตลกเลย ตอนนี้พวกเราควรหาวิธีหยุดไม่ให้ดวงอาทิตย์ตกลงมาต่างหาก! ฉันรู้สึกได้แล้วว่าอุณหภูมิกำลังสูงขึ้น ถ้ามันเข้ามาใกล้กว่านี้ ผู้คนจะตายกันหมด!”
เย่ฟ่านสิ้นหวังแล้ว
เขาเป็นมนุษย์ ไม่ใช่เทพ เขาจะมีวิธีอะไรได้?
จริงสิ!
เทพ!
เขานึกถึงเทพองค์หนึ่งในตำนานของต้าเซี่ยขึ้นมา
เย่ฟ่านมุ่งหน้าไปยังภูเขาเจียวหัวทันที
“ท่านพระจินฉาน!!”
“ท่านพระจินฉาน!!”
เย่ฟ่านไม่สนใจความสงบของพุทธสถานอีกต่อไป เขาพุ่งเข้าไปในห้องปฏิบัติธรรมของท่านพระจินฉานโดยตรง
เขาเห็นท่านพระจินฉานยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่าง เงยหน้ามองดวงอาทิตย์บนฟ้าด้วยสีหน้าสับสน
ตอนนี้ดวงอาทิตย์ใหญ่จนปกคลุมท้องฟ้าไปแล้วหนึ่งในสาม และยังคงขยายใหญ่ขึ้น! นั่นหมายความว่ามันยังคงใกล้เข้ามา!
“ท่านพระจินฉาน...?”
เมื่อเห็นท่าทีของท่านพระจินฉาน เย่ฟ่านก็ไม่กล้าพูดอะไรอยู่ชั่วขณะ
“อมิตาภพุทธ”
ท่านพระจินฉานขานพระนามพุทธเจ้ายาว ๆ ก่อนเผยสีหน้าขมขื่น “ทั้งที่อาตมาคำนวณได้ว่าเป็นลางมงคล เหตุใด...เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้?”
“ลางมงคล?”
เย่ฟ่านเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างงุนงง “นี่...นี่ไม่น่าจะเป็นลางมงคลนะครับ?”
สีหน้าของท่านพระจินฉานเคร่งขรึมขึ้น
“รอดูไปก่อนเถอะ”
เย่ฟ่าน: ?
“รอ? รอดูไปก่อน?”
เขาสงสัยว่าสมองของท่านพระจินฉานจะถูกเผาจนเพี้ยนไปแล้ว
เรื่องแบบนี้จะรอได้ยังไง?
ดูจากสถานการณ์นี้ ไม่เกินยี่สิบสี่ชั่วโมง ดวงอาทิตย์ก็จะพุ่งชนโลกแล้ว โลกทั้งใบคงไม่เหลืออะไรแน่!!
“ท่านพระจินฉาน ในตำนานของต้าเซี่ยไม่ได้มีเทพองค์หนึ่งที่สามารถยิงดวงอาทิตย์ได้หรือครับ?”
เย่ฟ่านถามอย่างหยั่งเชิง
ท่านพระจินฉานยิ้มอย่างขมขื่น
“ตำนานกล่าวเกินจริงไปมาก ต่อให้เป็นเทพก็ไม่ได้มีพลังเช่นนั้น เท่าที่อาตมารู้ มีเพียงเยหลานเต้อในตำนานเท่านั้นที่สามารถสั่นคลอนวัตถุท้องฟ้าขนาดเล็กอย่างดวงจันทร์ได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสิ่งที่เรียกว่าดวงอาทิตย์เลย”
ท่านพระจินฉานส่ายหน้า
“แค่รอดูเถอะ เดี๋ยวก็รู้ว่าเป็นพรหรือเป็นเคราะห์”
ตอนนี้เย่ฟ่านมองท่านพระจินฉานแล้วรู้สึกเหมือนกำลังมองคนเล่นพนัน เขากำลังพนันว่าตัวเองทำนายได้แม่น!
แต่...
เย่ฟ่านเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ บนท้องฟ้า
ดูเหมือนว่าจะไม่มีวิธีอื่นจริง ๆ
ดวงอาทิตย์ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
จนในที่สุดมันก็ปกคลุมทั่วทั้งฟ้า!
ดวงอาทิตย์แผดเผาผืนดิน อุณหภูมิบนพื้นผิวพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
30....
40...
50...
60...
ทุกคนสิ้นหวังแล้ว
มีคนคุกเข่าลง วิงวอนว่า “สวรรค์! ช่วยพวกเราด้วย!”
ในวินาทีต่อมา
แสงสว่างบริสุทธิ์สายหนึ่งพุ่งออกมาจากดวงอาทิตย์ ยิงตรงลงมายังผืนดิน
ชางหนาน
ในพื้นที่รกร้างห่างไกลแห่งหนึ่งชานเมือง พื้นดินถูกแสงสายนั้นระเบิดกระจาย!
ตูม!!!
หลังเสียงระเบิดดังสนั่น ลำแสงสีแดงชาดที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบร้อยเมตรก็พุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า!
ลำแสงสีแดงชาดสลายไปอย่างรวดเร็ว
เงาร่างหนึ่งปรากฏอยู่ตรงนั้น
ผมยาวสีทองอร่าม เสื้อคลุมสีแดงเพลิงปักลวดลายสีทองระยิบระยับทั่วทั้งผืน ในดวงตาคู่หนึ่งมีแสงสีทองเจิดจ้าปะทุออกมา
เป็นผู้ชายคนหนึ่ง
ไม่สิ เป็นเด็กชายคนหนึ่ง
ใบหน้าดูมีอายุราวสิบหกหรือสิบเจ็ดปี รูปร่างสูงปานกลาง แต่แผ่นหลังตั้งตรงแน่วแน่ เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา
เด็กชายเงยหน้ามองดวงอาทิตย์บนฟ้า แล้วเหยียดมือข้างหนึ่งออกไปไกล ๆ
ดวงอาทิตย์กลับค่อย ๆ ถอยห่างออกไป
ดวงอาทิตย์ที่เดิมปกคลุมท้องฟ้าค่อย ๆ เล็กลง อุณหภูมิที่สูงขึ้นก็หยุดนิ่ง แล้วเริ่มลดลงอย่างช้า ๆ
จนในท้ายที่สุด ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที ดวงอาทิตย์ก็กลับไปอยู่ในตำแหน่งเดิม หมุนโคจรอย่างเงียบเชียบ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
เด็กชายผมยาวสีทองอร่ามยืนอยู่กับที่ แล้วลดมือลง
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง
“ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่?”