สวี่ผิงอันแม้จะพึ่งพาระบบเสริมพลังให้ร่างกายแข็งแกร่ง แต่ก็ยังถือชามอยู่ในมือ ไม่สามารถเบียดเข้าไปในกลุ่มคนได้
โชคดีที่จุดที่เกิดเรื่องนี้ ทั้งสามลานได้ยินเสียงดังชัดเจน
ไม่นาน ลานก็เต็มไปด้วยผู้คน
"จู้ๆ รีบหยุดก่อน!"
อี้จงไห่และหลิวไห่จงจากลานหลังมาช้า พอเบียดเข้าไปในกลุ่มคนดู ก็แยกเจ้าซื่อออกจากตัวสวีต้าเม่า
ตอนที่พวกเขาเบียดเข้ามา ฝูงชนก็หลีกทางให้เล็กน้อย
สวี่ผิงอันก็เดินตามเข้าไปด้วย เพื่อเก็บรายละเอียดใกล้ชิด
"จู้ๆ ดูสิแกทำต้าเม่าไปขนาดไหน..."
ตอนที่เจ้าซื่อถูกแยกออก เขาก็แสร้งทำเป็นดิ้นรนสองสามที แต่ไม่ได้ลงมืออีก
"ฉันก็แค่ตี! ไอ้สารเลวนี่มันควรโดน!"
"เจ้าซื่อ ฉันก็แค่ล้อเล่นน่ะ แล้วแกจะเอาจริงงั้นเหรอ?"
"ล้อเล่นเหรอ? เมื่อก่อนตอนที่เหอต้าไช่หนีไป แกก็ไปพูดกับอวี้สุ่ยของฉันว่า พ่อของเธอทิ้งเธอไปแล้ว..."
"เรากลับมาจากต่างถิ่น แกยังพูดอีก ฉันไม่ตีแกก็แปลกแล้ว! แกมันควรโดน!"
อาจจะรู้สึกว่าตัวเองไม่ถูก สวีต้าเม่าก็ค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างเก้อเขิน
ตอนเดินเขาหุบขา มือขวาจับเป้า มือซ้ายชี้ไปที่เหอหยูจู้
"ไอ้สารเลว รอฉันได้เลย!"
หลังจากการโต้เถียงกันอย่างไม่เจ็บไม่ปวด ฝูงชนก็ค่อยๆ แยกย้ายกันไป
สวี่ผิงอันรู้สึกเหลือเชื่อมาก...
ทำไมคนที่ได้เปรียบไม่รู้สึกว่าได้เปรียบ? คนที่เสียเปรียบก็ไม่รู้สึกว่าเสียเปรียบ?
เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ในชาติก่อนคงต้องติดคุกครึ่งเดือนแล้ว ไหงชาตินี้จบง่ายๆ แบบนี้?
เจ้าซื่อสองพี่น้องเพิ่งกลับมาจากข้างนอก พอเรื่องจบก็รีบกลับบ้านทันที