(ฝากสมองไว้ที่นี่!)
(ทุกอย่างที่ดูไม่สมเหตุสมผล โปรดโยนความผิดให้ระบบ!)
(นักเขียนมือใหม่ งานเขียนเรื่องใหม่! โปรดสนับสนุนด้วยนะครับ!)
กริ๊ง กริ๊ง!
เสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะความคิดของสวี่ผิงอันที่กำลังพิมพ์งานอยู่
หยิบขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเป็นเฉินเฉิน เพื่อนซี้ของตัวเองนั่นเอง
“ว่า!”
“เฮ้ย เสี่ยวสวี่ ฉันได้ยินว่ามีอ่างเก็บน้ำตรงซอกเขาที่หนึ่ง น้ำใสแจ๋วเลย”
สวี่ผิงอันจ้องมองหน้าจอ น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์
“สุภาษิตโบราณว่าไว้ น้ำใสเกินไปย่อมไร้ปลา แค่เหตุผลง่าย ๆ แค่นี้ นายก็ไม่เข้าใจรึไง?”
“จะมีปลาหรือไม่มี ก็ต้องลองตกดูก่อนไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง ถ้าไม่มีปลาจริง ๆ เรายังลงไปว่ายน้ำเล่นได้นี่นา หน้าร้อนขนาดนี้”
สวี่ผิงอันลองคิดดู ก็จริงอย่างว่า
ตั้งแต่คราวก่อนไปว่ายน้ำในสระแล้วตาเกิดติดเชื้อ เขาก็ไม่ได้ไปสระว่ายน้ำอีกเลย
หน้าร้อนไม่ได้ว่ายน้ำ มันก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง!
สวี่ผิงอันเป็นนักเขียนนิยายออนไลน์
หาเงินได้เดือนละไม่กี่พัน หิวไม่ตาย อิ่มไม่ค่อยถึง
แต่ข้อดีคืออิสระนะ จะทำอะไรก็ทำได้ทั้งวัน
ว่าง ๆ ก็เขียนต้นฉบับเก็บไว้ล่วงหน้าหลายวัน ปล่อยตอนที่กำหนดไว้ล่วงหน้าทีเดียวหลายตอน
จากนั้นก็ซื้อรถไว้ขับไปไหนมาไหน เวลาว่างก็มักจะมุดป่าลึกเขาเปลี่ยวไปกับกลุ่มเพื่อนตกปลา
เครดิตของเฉินเฉินก็พอมีอยู่บ้าง
ที่ที่เขาหาเจอ ส่วนมากทิวทัศน์สวยงาม น่าเสียดายที่จับปลาไม่ได้
จัดเป็นพวกมีสายตาอยู่บ้าง แต่ไม่มากนัก
บันทึกเนื้อหา ปิดคอมพิวเตอร์ แล้วก็หยิบอุปกรณ์ครบมือของตัวเองออกเดินทาง
นี่คือซอกเขาแห่งหนึ่งบนเส้นทางอวั่นหนาน-ชวนซางที่ลือชื่อ
หลังจากวกวนไปมาหลายตลบ อ่างเก็บน้ำขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทั้งสองคน
เขามองดูป้ายริมแม่น้ำ
ห้ามตกปลา?
สวี่ผิงอันพยักหน้า คราวนี้ชัวร์แล้ว!
“อ่างเก็บน้ำจินฉือ? ที่เปลี่ยวขนาดนี้ นายยังหาจนเจอได้นะ?”
เฉินเฉินไม่ยี่หระ ตอบด้วยท่าทางภูมิใจเล็กน้อย
“ฉันเข้ากลุ่มนักตกปลาทุกกลุ่มในแถบบ้านเราแล้วก็หมดน่ะสิ!”
“สุดยอด!”
สวี่ผิงอันพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ชมเขาไปคำหนึ่ง!
ปกติตัวเขาเองเอาแต่มั่วอยู่กับการพิมพ์นิยายจนถอนตัวไม่ขึ้น งานเตรียมการพวกนี้ก็มักจะปล่อยให้เฉินเฉินจัดการ
……
“ฉันว่ายังไงล่ะ? น้ำใสเกินไปย่อมไร้ปลา นายยังไม่เชื่ออีก?”
ตลอดบ่ายหนึ่ง ถุงเก็บปลาว่างเปล่า
ทั้งสองคนยอมรับไม่ได้แน่ว่าเป็นเพราะฝีมือตัวเอง ได้แต่โทษว่าที่นี่คุณภาพน้ำดีเกินไป เลี้ยงปลาใหญ่ไม่ได้
“ช่างเถอะ ฉันลงไปว่ายสักสองสามรอบ!”
ในฐานะนักตกปลารุ่นเก๋าทั้งคู่ ทักษะการว่ายน้ำไม่ต้องพูดถึงอยู่แล้ว
สวี่ผิงอันขึ้นรถไปเปลี่ยนกางเกงว่ายน้ำโดยตรง แว่นตาว่ายน้ำ ที่อุดหู ที่หนีบจมูก อุปกรณ์ครบชุดก็มีพร้อม
เพราะตั้งแต่โบราณมาก็ยึดหลักการข้อหนึ่ง เด็กเรียนไม่เก่งมักมีอุปกรณ์เยอะ...
ทันใดนั้น ลูกบอลกลมเรืองแสงก้อนหนึ่งที่ก้นน้ำก็ดึงดูดความสนใจของสวี่ผิงอัน
ลูกบอลกลมขนาดเท่าลูกแก้วมังกร เปล่งแสงเรืองสีขาวนวล
ถึงแม้ว่าทุกวันนี้งานหัตถกรรมประเภทนี้จะมีอยู่เกลื่อนกลาด แต่การมาปรากฏในป่าลึกเขาเปลี่ยวแบบนี้ ก็ยังนับว่าค่อนข้างหายาก
สวี่ผิงอันดำลงไปด้วยความสงสัย แล้วหยิบลูกบอลกลมนั้นขึ้นมา
ลูกบอลที่เพิ่งแตะมือ แสงเรืองจาง ๆ ที่เคยมีก็พลันสว่างจ้าขึ้นมาทันที ทิ่มแทงจนสวี่ผิงอันลืมตาไม่ขึ้น!
รีบพุ่งขึ้นเหนือน้ำโดยเร็ว ถึงได้พบว่าลูกบอลกลมที่เมื่อครู่ยังอยู่ในมือกลับหายไปแล้ว
แต่สวี่ผิงอันจำได้แม่นยำ ตอนนั้นเขากำลูกบอลกลมนั้นไว้แน่นชัด ๆ
ตั้งสติกลับมามองไปทางริมฝั่ง สวี่ผิงอันจิตใจสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
อ่างเก็บน้ำที่เดิมสร้างไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เขื่อนกั้นแม่น้ำ ประตูเปิดปิดน้ำ ฝายน้ำ ตอนนี้ไม่มีแล้วทั้งหมด
ตัวสวี่ผิงอันเองก็ไม่ได้อยู่ในอ่างเก็บน้ำจินซาแห่งนั้นแล้ว แต่อยู่ในทะเลสาบกลางหุบเขาที่มีพื้นที่ไม่กว้างนัก
เรื่องอะไรกันนี่?
นี่มันพาฉันมาที่ไหนเนี่ย?
สวี่ผิงอันงุนงงเต็มที ว่ายไปถึงริมฝั่งทะเลสาบอย่างรวดเร็ว
ตอนใกล้ถึงแม่น้ำ เท้าข้างหนึ่งก็เหยียบลงไปในโคลนเลนริมฝั่ง จนทั้งฝ่าเท้าจมลงไปในโคลน
เมื่อกี้ตอนลงน้ำ บันไดกับคันดินคอนกรีตทอดยาวออกไปอย่างน้อยสิบกว่าเมตร เขาไม่ได้แตะต้องดินทรายแม้แต่นิดเดียว!
ออกแรงถอนเท้าขึ้นมาอย่างยากลำบาก ค่อย ๆ ขยับทีละก้าวขึ้นมาถึงริมฝั่ง
เงยหน้าขึ้นมองสภาพแวดล้อมรอบตัว สวี่ผิงอันนิ่งเงียบ
ข้ามภพ?
ก้มหน้ามองเครื่องแต่งกายของตัวเอง
เสื้อว่ายน้ำ กางเกงว่ายน้ำทั้งตัว ยังอยู่ครบ!
แว่นตาว่ายน้ำกับที่อุดหูของเขาก็สวมใส่อย่างเรียบร้อย
แต่ดูภูเขาสี่ด้านแล้ว เห็นได้ชัดว่าสูงตระหง่านขึ้นมาก
นี่ก็เป็นทะเลสาบกลางภูเขา แต่ขนาดพื้นที่กลับไม่ได้ใหญ่เท่าอ่างเก็บน้ำจินซาที่สวี่ผิงอันลงไปว่ายน้ำตอนนั้นเลย
นั่งลงบนพื้นหญ้าริมฝั่ง มองไปรอบทิศ ไม่ต้องพูดถึงรถตัวเองเลย แม้แต่ถนนก็ยังไม่มี
เรื่องอะไรกันนี่? พาฉันมาอยู่ที่ไหนเนี่ย?
สายลมเย็นกลางขุนเขาพัดผ่าน แม้จะเป็นหน้าร้อน ก็ยังทำให้สวี่ผิงอันรู้สึกหนาวสั่น
ทั้งยังทำให้เขาเย็นลงอย่างสิ้นเชิง!
จะว่าไปแล้วมีปัญหา คงต้องเป็นลูกบอลกลมที่เขาเก็บได้ในน้ำนั่นแน่!
งั้นตกลงมันคืออะไรกันแน่?
【ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ผูกมัดระบบตกปลาทั่วหล้า!】
ระบบ?
ของพรรค์นี้ สวี่ผิงอันรู้จักดีเกินไปแล้ว!
ตัวสวี่ผิงอันเองก็เป็นคนเขียนนิยาย ตัวเอกของเขาถ้าไม่มีระบบแล้วเขาก็เขียนไม่เป็น!
ดังนั้นตัวเอกทุกคนในปากกาของสวี่ผิงอันล้วนมีระบบทั้งนั้น!
“ระบบ เจ้ามีฟังก์ชันอะไรบ้าง?”
“ระบบ?”
【ติ๊ง ระบบตกปลาระดับเทพ ยินดีให้บริการอย่างเต็มที่!】
“ระบบตกปลาระดับเทพ? เจ้ามีฟังก์ชันอะไรบ้าง?”
【ฟังก์ชันหนึ่ง】: ตกปลาในโลกีย์!
โฮสต์เหวี่ยงเบ็ดในบริเวณน้ำที่มีปลา ภายใน 10 นาที จับปลาได้แน่นอน ไม่มีวันมือเปล่า!
【ฟังก์ชันสอง】: ตกปลาทั่วหล้า!
ระบบทุกวันจันทร์จะได้รับจุดตกปลาระดับเหล็กดำ 1 ครั้ง ทุก 2 ปีจะได้รับจุดตกปลาระดับสัมฤทธิ์ 1 ครั้ง ทุก 5 ปีจะได้รับจุดตกปลาระดับเงิน 1 ครั้ง เมื่อใช้จุดตกปลาแล้ว จะสามารถทำการตกปลาพิเศษได้!
【ติ๊ง ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับของขวัญชุดใหญ่สำหรับมือใหม่ 1 ชุด ต้องการเปิดหรือไม่?】
“เปิด!”
【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ: แผงคุณสมบัติส่วนตัว; ตัวตนที่ถูกต้องตามกฎหมาย: สวี่ผิงอัน; กระเป๋าระบบ・20 ช่อง; ชุดเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน 2 ชุด; ชุดอุปกรณ์ตกปลาชั้นดี 1 ชุด; ปลาทองคำแท่งเล็ก 2 แท่ง!】
เมื่อสวี่ผิงอันได้รับตัวตนในโลกใหม่แล้ว ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเขาก็ไหลบ่าเข้ามาในสมองอย่างรุนแรง
ทว่าโชคดี ความทรงจำพวกนี้ก็เป็นแค่ฉากหลังเท่านั้น!
กลับไม่ได้ทำให้เขามีอาการปวดหัวหรือรู้สึกผิดปกติแต่อย่างใด!
เมื่อเขาย่อยรับตัวตนใหม่ของตัวเองเสร็จแล้ว ทั้งคนก็งุนงงไปหมด!
ตัวตนใหม่ของเขาก็ชื่อสวี่ผิงอันเหมือนกัน
เป็นคนจากหมู่บ้านตงหยิง ชานเมืองซื่อจิ่วเฉิง !
ส่วนตอนนี้ก็คือฤดูร้อนปี 1951...
พอรับข้อมูลพวกนี้เสร็จ สวี่ผิงอันก็อึ้งไปเลย
ไปว่ายน้ำ ดำน้ำทีเดียว กลายเป็นพาตัวเองย้อนมาเมื่อ 74 ปีก่อนซะงั้น
สวี่ผิงอันกระโจนทีเดียวพาตัวเองจากปี 2026 มาอยู่ที่ปี 1951!
นี่มันอะไรกัน?
ดำน้ำทีเดียวเจ็ดสิบปี?
สายลมเย็นพัดมาอีกคราหนึ่ง พัดใบไม้ในป่าดังกรอบแกรบ
สวี่ผิงอันสะดุ้งเยือก นึกขึ้นได้ว่าท่อนบนเปลือยเปล่า ท่อนล่างก็ใส่แต่กางเกงว่ายน้ำตัวเดียว
รีบสำรวจวิธีใช้กระเป๋าระบบ กะว่าจะหาเสื้อผ้าที่ระบบมอบให้
แค่คิดถึงกระเป๋าระบบ แผงเสมือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าสวี่ผิงอัน
บนแผงมีช่อง 20 ช่องเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ มีแค่สามช่องแรกที่ใส่ของอยู่
ช่องแรกก็เป็นเสื้อผ้าชุดหนึ่ง
สวี่ผิงอันกำลังคิดว่าจะหยิบมันออกมายังไงดี เสื้อผ้าก็มาอยู่ในมือเขาเสียแล้ว
“เฮ ๆ ก็สนุกดีนี่!”
สวี่ผิงอันลองใส่พวกมันกลับเข้าไป
แค่คิดในใจ เสื้อผ้ากลับไปอยู่ในช่องกระเป๋าเหมือนเดิม
ฟังก์ชันนี้ก็ไม่เลวนี่!
เสื้อตัวบนทำจากผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ กางเกงตัวล่างเป็นกางเกงขาสั้นผ้าป่าน!
พอสวมใส่แล้ว สวี่ผิงอันรู้สึกได้แต่ความคันระคายทั่วร่าง
นี่เข้าข่ายการข้ามภพแบบพาร่างมาด้วยเลยล่ะ ร่างที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดีจากชีวิตสุขสบายในศตวรรษที่ 21 รับสภาพนี้ไม่ไหวจริง ๆ
น่าเสียดาย การข้ามภพคือตั๋วเที่ยวเดียว
ขายแล้วไม่รับคืน!
ทนไม่ไหวก็ต้องทน!
เขาเอาอุปกรณ์ตกปลาและปลาทองคำแท่งเล็กสองแท่งออกมาดูตามลำดับ
อุปกรณ์ตกปลาเป็นชุดครบเซ็ต!
รวมถึงคันเบ็ด เบ็ด สายเอ็น ถุงเก็บปลา และของใช้เกี่ยวกับการตกปลาอีกสารพัด!
ตอนใส่กลับเข้าไปก็เป็นเซ็ตเดียวกัน ใช้แค่ช่องเดียว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคุณสมบัติพิเศษของไอเทมรางวัลระบบ หรือว่าระบบกระเป๋ามีช่องโหว่ให้เราใช้ประโยชน์?
ลองดูแล้ว เก็บไอเทมจากระยะไกลไม่ได้
ต้องเอามือไปแตะของที่ต้องการเก็บ และต้องสามารถหยิบมันขึ้นมาได้ก่อน ถึงจะเก็บเข้าไปในกระเป๋าระบบได้
สวี่ผิงอันลองดู พวกก้อนหินใหญ่ที่ยกไม่ขึ้น กับต้นไม้ที่ขึ้นอยู่บนภูเขา ไม่สามารถเก็บเข้ากระเป๋าระบบได้
จุดนี้คงต้องค่อย ๆ ทำความรู้จักต่อไปในภายหน้า!
“ระบบ?”
“ระบบ เจ้ายังอยู่ไหม?”
……
สวี่ผิงอันเงียบกริบไปพักหนึ่ง ดูเหมือนระบบพอแนะนำฟังก์ชันเสร็จแล้ว ก็ออฟไลน์ไปนิ่ง ๆ แล้ว
เปิดแผงคุณสมบัติส่วนตัว!
【ชื่อ: สวี่ผิงอัน】
【อายุ: 15 ปี】(อายุทางสรีระ)
【พละกำลัง: 8】(ค่าเฉลี่ยผู้ใหญ่ทั่วไปคือ 10 หน่วย)
【ร่างกาย: 9】
【จิตวิญญาณ: 9】
【กระเป๋า: 20 ช่อง】
【จุดตกปลา: ระดับเหล็กดำ: 1; ระดับสัมฤทธิ์: 1; ระดับเงิน: 1】
สวี่ผิงอันดูแล้ว แผงคุณสมบัตินี้สมถะเรียบง่ายเกินไปจริง ๆ!
คิด ๆ ดู ตอนนี้มีทั้งเบ็ดตกปลา มีทั้งทะเลสาบ สู้ลองดูว่าที่เรียกกันว่าตกปลาระดับเหล็กดำจะตกอะไรดี ๆ ออกมาได้บ้าง
คิดปุ๊บทำปั๊บ!
【ติ๊ง ยืนยันจะใช้จุดตกปลาระดับเหล็กดำ 1 ครั้งเพื่อทำการตกปลาพิเศษหรือไม่?】
“ใช่!”