ครึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ซูเฟินลูบท้องที่เริ่มโตขึ้นเรื่อย ๆ มองดูบ้านดินที่ว่างเปล่า ตะไคร่หน้าประตูถูกเธอเหยียบจนหายไป แต่ก็ยังไม่เห็นเงาของเฉินชุนเชิง
ถังข้าวสารหมดเกลี้ยงมานานแล้ว เธอต้องขายปิ่นทองแดงเพียงอันเดียวเพื่อแลกข้าวสารหยาบไม่กี่จิน
อาการแพ้ท้องหนักจนทรมาน แต่เธอไม่มีแม้แต่จะหุงหาน้ำร้อนสักชาม ต้องกินข้าวเหนียวแข็ง ๆ กับน้ำเย็น
สายตาชาวบ้านที่ชี้หน้าพูดจาแทงใจเหมือนเข็ม ป้าบ้านลุงจางถอนหายใจส่งข้าวต้มร้อน ๆ มาให้ แต่ก็แอบยื่นให้อย่างระมัดระวัง กลัวจะโดนนินทา
ซูเฟินกำความหวังสุดท้ายไว้แน่น คิดว่าเฉินชุนเชิงคงยุ่งอยู่ที่โรงรับจำนำจนไม่มีเวลา
เธอเดินก้มหน้าก้มตาไปที่ปากซอย เรียกสามล้อรับจ้างคันหนึ่ง แล้วบอกที่อยู่โรงรับจำนำ ล้อรถบดไปบนถนนหิน ท้องน้อยสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด แต่เธอกัดฟันไว้ มีความคิดเดียวในใจ: ตามหาชุนเชิงแล้วพาเขากลับบ้าน