คอมมูนหงฉี ทีมผลิตที่สี่
“อือ”
เสียงครางอู้อี้อย่างอึดอัดดังขึ้น
เซียงเถาหัวลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าหล่อเหลาราวกับพานอัน เครื่องหน้าคมคายลึกล้ำ ผิวขาว จมูกโด่ง แล้วสายตาก็เลื่อนต่ำลงไป...
กล้ามอกกำยำเป็นมัดนูนเด่นในแสงสลัว สมองของเซียงเถาหัวดัง “วูบ” ก่อนจะหยุดทำงานไปในพริบตา
นี่เธอกำลังฝัน หรือฝันเปียกกันแน่
คิดดูแล้ว ชีวิตนี้เธอเดียวดายมาทั้งชีวิต โสดมาตั้งยี่สิบปี กลางวันทำงานหนักเหมือนวัวเหมือนม้า กลางคืนเกือบต้องไปขายตัว
ชีวิตช่างขมขื่น...
ใครจะคิดว่าในฝันจะมีผู้ชายชั้นเลิศแบบนี้อยู่ด้วย เปลวไฟในดวงตาของเซียงเถาหัวลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ เธอพลิกตัวพุ่งเข้าใส่เขาทันที
ยังไงก็แค่ฝัน เล่นสนุกหน่อยจะเป็นไรไปล่ะ!!
ผิวของชายหนุ่มอุ่นและลื่น สัมผัสนี้สมจริงเกินไปหน่อยแล้ว มือของเธอจึงยิ่งล้วงเข้าไปใต้เสื้อผ้าของเขา
เหงื่อหยดลงจากหน้าผากของเหล่าเยี้ยน เลือดในกายร้อนระอุจนแทบแผดเผา ขณะที่มือของหญิงสาวบนตัวเขาขยับซุกซนไปทั่ว
เขาออกแรงคว้ามือเธอ แล้วบิดไพล่หลังไว้
“ผู้หญิงบ้า เอามือสกปรกของแกออกไป”
ผู้หญิงคนนี้กล้าวางยาเขา
เซียงเถาหัวสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง
“ซี๊ด... เจ็บ...”
เสียงครางแผ่วหวานในห้องชวนให้บรรยากาศคลุมเครือยิ่งขึ้น เธอไม่เข้าใจว่าทำไมฝันแล้วถึงเจ็บได้
แต่พอสายตาเหลือบเห็นผิวขาวซีดของชายหนุ่ม ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“ขาวจัง...”
ขาวยิ่งกว่าลุงรองของเธอที่ตายไปสามวันเสียอีก
ก็แค่ฝันเปียก ผู้ชายคนนี้จะทำอะไรเธอได้กัน เธอคิดพลางพลิกตัวกดเขาลง
แล้วก้มลงจูบ
ริมฝีปากนุ่มละมุนจู่โจมเข้ามา ใจของเหล่าเยี้ยนที่กำลังปั่นป่วนอยู่แล้วก็ยิ่งควบคุมไม่อยู่ เมื่อเห็นผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักละอายแม้แต่น้อย
ฝ่ามือของเขาทาบลงบนท้ายทอยของเธอ
“เธอหาเรื่องเองนะ”
เซียงเถาหัวกำลังลิ้มรสความหอมหวาน จู่ ๆ การเคลื่อนไหวของชายหนุ่มก็ทำให้เธอเสียการควบคุมไปในพริบตา
อากาศในอกค่อย ๆ ร่อยหรอลง
ความร้อนแผ่กระจายระหว่างคนทั้งสองไม่หยุด
ไม่ถูกแล้ว มีอะไรไม่ถูกต้อง
ผู้ชายคนนี้มีอุณหภูมิจริง ๆ
กระทั่งความเจ็บปวดถาโถมเข้ามา
เซียงเถาหัวสบถออกมา
“ให้ตายสิ... ไอ้สารเลว แกจะฆ่าฉันหรือไง เอาไอ้นั่นของแกออกไปเดี๋ยวนี้”
เจ็บ เจ็บจะตายอยู่แล้ว
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่
ตอนนี้เหล่าเยี้ยนเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เหงื่อหยดลงจากหน้าผากทีละหยด ความร้อนรุ่มทั่วร่างทะลักขึ้นมาที่ศีรษะ
เมื่อเห็นหญิงสาวสูดลมหายใจด้วยความเจ็บปวด
สุดท้ายเขาก็ใจอ่อนลง
“อย่าขยับ เดี๋ยวก็จะดีขึ้น”
“เพียะ...”
ยังพูดไม่ทันจบ ใบหน้าก็ถูกตบฉาดอย่างแรง เหล่าเยี้ยนชะงักค้างอยู่กับที่
เธอกล้าลงมือกับเขา...
เซียงเถาหัวเจ็บไปทั้งตัวจนสั่นระริก ไม่มีเวลาคิดหาสาเหตุ ตอนนี้เธอแค่อยากไล่ผู้ชายคนนี้ออกไป
“จะรอพี่สาวแกสิ รีบลุกออกไปเดี๋ยวนี้”
นี่มันฝันเปียกบ้าบออะไรเนี่ย
เธอไม่เล่นแล้ว
เธอยกมือผลักเขาทันที
“...”
เดิมทีเหล่าเยี้ยนคิดจะทะนุถนอมเธอ ใครจะรู้ว่าผู้หญิงบ้านี่ทั้งตบตีทั้งก่อเรื่อง ความสงสารเพียงน้อยนิดที่มีอยู่จึงถูกโยนทิ้งไปทันที
เขากดเธอไว้แล้วไม่สนใจอะไรอีก
“ให้ตายสิ กล้าตบฉันเหรอ ฉันจะจัดการแกให้ตาย”
เซียงเถาหัวขึ้นชื่อว่าเป็นจอมปากเก่ง ไม่เคยยอมแพ้ใครในเรื่องวาทะ ปากไวกว่าใจ จึงท้าทายเขาอย่างไม่ยั้ง
“เข้ามาสิ ไอ้ผู้ชายสารเลว ถ้าแน่จริงก็ฆ่าฉันเลย ถ้าไม่ฆ่าก็เรียกฉันว่าคุณย่า”
ทว่า...
หลังจากนั้นก็เหลือเพียงเสียงสะอื้นขาด ๆ หาย ๆ
“ให้ตายสิ... ไอ้สารเลว”
“ไอ้สัตว์ ยังจะมาอีก”
“ฉัน... ฮือ ๆ ขอร้องล่ะ ฉันผิดไปแล้ว”
เมื่อทุกอย่างสงบลง
เซียงเถาหัวหมดเรี่ยวแรงราวกับร่างแหลกสลาย นอนแผ่อยู่บนเตียง ขยับนิดเดียวก็เจ็บจนแทบทนไม่ไหว ความฮึกเหิมเมื่อครู่หายไปจนหมด
แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องที่แย่ที่สุด
เมื่อครู่นี้เอง ความทรงจำจำนวนมากที่ไม่ใช่ของเธอก็หลั่งไหลเข้ามาในสมอง เธอทะลุมิติมาแล้ว
แถมยังเป็นคนโชคร้ายที่แม่แท้ ๆ ไม่รัก พ่อเลี้ยงไม่เอ็นดู ถูกวางแผนให้แต่งเข้ารังหมาป่า แล้วยังถูกวางยาอีก
เธอเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง
ชายหนุ่มสูงราวหนึ่งเมตรแปดสิบกว่า รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างเอวสอบ ตอนนี้หันหลังให้เธอ ท่อนล่างสวมกางเกงขายาวสีดำ ส่วนท่อนบนเปลือยเปล่า
ผิวขาวเย็นทั้งตัวเปล่งประกาย กล้ามเนื้อแข็งแรงมีเส้นสายชัดเจน บริเวณไหล่และเอวด้านหลังเต็มไปด้วยรอยข่วน
ตรงบาดแผลที่หนักหน่อยมีเลือดซึมออกมาเป็นสาย
เซียงเถาหัวยื่นมือออกไป มองคราบเลือดแห้งติดอยู่ตามซอกเล็บแล้วขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ
เธอน่าจะลงมือให้หนักกว่านี้
“ปัญญาชนเหล่าเยี้ยน?”
ชายหนุ่มหันกลับมาตามเสียง มุมปากเต็มไปด้วยแววเยาะเย้ย “อะไร อยากเอาอีกหรือไง”
เซียงเถาหัวสบตาสองตาคมหวานที่เหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้มของเขา แล้วคว้าหมอนเขวี้ยงใส่
“ไสหัวไป”
ซวยแล้ว!
นอนกับใครไม่ได้นอน ดันมานอนกับไอ้คนเสเพลคนนี้
เหล่าเยี้ยนดึงเสื้อมาสวม สีหน้าเย็นชา พลางมองเธออย่างพิจารณา “เซียงเถาหัว ฉันบอกไว้เลยนะ เธอเป็นคนวางยาเอง แล้วก็เป็นคนพุ่งเข้าหาฉันเอง”
“อย่าหวังให้ฉันรับผิดชอบ ไม่มีทาง”
“ไปให้พ้น ฉันไม่ต้องการ”
เซียงเถาหัวพูดตัดบท ดึงผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ไม่อยากฟังเขาพูดไร้สาระ
เหล่าเยี้ยนไม่เคยถูกใครรังเกียจมาก่อน สีหน้าจึงหม่นลงทันที “ลองด่าฉันอีกคำสิ”
อย่าคิดว่าเพราะเพิ่งมีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้วจะได้ใจ วันนี้เขาแค่มาช่วยหัวหน้ากลุ่มเอากระบุงมาคืน
ใครจะรู้ว่าผู้หญิงบ้านี่จู่ ๆ ก็คว้าแขนเขาลากเข้าไปในห้องพอดีกับที่มีผู้หญิงหลายคนเดินผ่านลานบ้าน
เขาจึงจำใจเดินตามเข้าไป
พอเข้าห้องก็ได้กลิ่นหอมประหลาด ผู้หญิงคนนี้ก็พุ่งเข้าใส่เขาราวกับคนบ้า พอเป็นแบบนั้นไปมา เลือดในกายเขาก็พลุ่งพล่าน
กว่าจะรู้ตัวว่าถูกวางยา ก็สายเกินไปแล้ว...
เซียงเถาหัวทำหน้าเบื่อหน่าย
“ไม่อยากรับผิดชอบก็รีบไปสิ”
จะได้ไม่ลากเธอเดือดร้อนไปด้วย
เหล่าเยี้ยนมองเธอด้วยแววตาลึกล้ำ ไม่เข้าใจว่าผู้หญิงบ้านี่กำลังคิดอะไรอยู่
หางตาเหลือบเห็นรอยเลือดแดงบนผ้าปูเตียง
น้ำเสียงของเขาจึงอ่อนลงเล็กน้อย
“ใครใช้ให้เธอวางยาฉัน”
เซียงเถาหัวหันซ้ายหันขวา ค้นไปทั่วก็ยังหาเสื้อผ้าสักชิ้นไม่เจอ จนแทบอยากสบถด่าแม่
“ฉันไม่ได้วางยา”
เธอก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน
ส่วนเหล่าเยี้ยนเป็นฝ่ายเดินมาหาเธอเอง จะโทษคนอื่นไม่ได้
ให้ตายสิ เสื้อผ้าอยู่ไหน...
จู่ ๆ เงาดำก็ร่วงลงมาจากฟ้า เซียงเถาหัวยังไม่ทันตั้งตัว ก็มีบางอย่างคลุมลงบนหน้า
เธอกระชากของที่คลุมหัวออกด้วยความโมโห
“นายมีปัญหาหรือไง”
พอมองเห็นผ้าในมือ คำด่าที่กำลังจะหลุดออกมาก็ถูกกลืนกลับลงไป
เซียงเถาหัวเปิดผ้าห่มแล้วสวมเสื้อผ้าลงบนตัว ภาพผิวขาววาบตาทำให้เหล่าเยี้ยนหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว
“ผู้หญิงอย่างเธอนี่ไม่รู้จักอายบ้างเลยหรือไง”
เซียงเถาหัวสวมเสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่ว นึกถึงท่าทีหยาบกระด้างของเขาเมื่อครู่แล้วก็พูดอย่างไม่สบอารมณ์
“ทำเป็นเขินไปได้ เมื่อกี้ก็จูบกันไปแล้วไม่ใช่หรือไง”
เหล่าเยี้ยนหันขวับกลับมาด้วยความโกรธ
“เธอ...”
เซียงเถาหัวสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว นั่งอ่อนแรงอยู่บนเตียง เสื้อผ้าสีซีดขับให้เอวของเธอดูบอบบาง
ใบหน้าเล็กขาวสะอาดขมวดคิ้ว นิ้วมือขยี้ผมอย่างไม่เบามือนัก อารมณ์ของเธอแย่ถึงขีดสุด
เมื่อนึกย้อนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
เหล่าเยี้ยนก็เอ่ยขึ้นมาราวกับถูกอะไรดลใจ
“เราแต่งงานกันเถอะ”
เซียงเถาหัวแทบถลนตาออกมา “อย่าหวังเลย แค่นอนด้วยกันครั้งเดียว ยังคิดจะทำลายชีวิตที่เหลือของฉันอีกหรือไง เหล่าเยี้ยน นายหน้าด้านจริง ๆ”
เหล่าเยี้ยนโกรธจนแทบควันออกหู
“ฉันหน้าด้านเหรอ”
เธอมอบตัวให้เขาแล้ว เขาคิดจะรับผิดชอบด้วยความเป็นลูกผู้ชาย แต่เธอกลับไม่เห็นคุณค่า
“ไม่อยากก็ช่าง คิดว่าฉันเต็มใจแต่งกับเธอนักหรือไง”
พูดจบเขาก็เดินฉุนเฉียวไปทางประตู
มือเพิ่งแตะกลอนประตู
“ปัง ๆ ๆ...”
เสียงเคาะประตูรัว ๆ ดังมาจากด้านนอก
“พี่สาว เปิดประตู! กลางวันแสก ๆ ปิดประตูทำไม หรือกำลังทำเรื่องน่าอับอายอยู่ข้างใน”
“ปัง ๆ ๆ...”
“เปิดประตู”