ชายคนนั้นดึงเธอไว้ พลางถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ เขาไม่ถนัดพูดคุย คำถามที่ถามจึงมีแต่เรื่องจิปาถะตามมารยาท
เธอฟังแล้วอึดอัด ในห้องเรียนยังสอนเฉลยข้อสอบอยู่ เธออยากกลับไปเรียนต่อจนใจจะขาด
เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากชุดทำงาน ด้านในมีธนบัตรปึกใหญ่ เขายัดเงินใส่มือหวังเชี่ยน “ฉันได้ยินแม่ของเธอบอกว่า เธออยากสอบเข้าโรงเรียนในจินซื่อ ที่นั่นมีค่าใช้จ่ายสารพัด เอาเงินนี่ไปเก็บไว้ใช้ทีหลัง อย่าบอกแม่เธอล่ะ”
เขาหยิบกล่องที่ห่อไว้อย่างดีออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือเก่าโทรม บนกล่องมีรอยยับเต็มไปหมด เขาดูประหม่าเล็กน้อย “นี่เป็นของที่ฉันซื้อไว้ตอนก่อนหน้านี้ไปทำงานที่ท่าเรือ ฉันจำได้ว่าเธออยากได้กระปุกออมสินโดราเอมอนมาตลอด แต่ว่า...ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอยังอยากได้อยู่หรือเปล่า”
เขามองหวังเชี่ยนอย่างเก้อเขิน รอยยิ้มเจื่อน ๆ ปรากฏบนใบหน้า ทั้งยังระมัดระวังทุกอากัปกิริยา ราวกับกลัวเหลือเกินว่าลูกสาวจะปฏิเสธ
เมื่อมองเด็กสาวที่ยืนสง่างามตรงหน้า เขาถึงเพิ่งนึกได้ว่าลูกสาวไม่ใช่เด็กตัวเล็ก ๆ ที่คอยอ้อนขอของจากเขาอีกต่อไป เธอเรียนมัธยมปลายแล้ว ส่วนสูงแทบจะเท่าเขา ในดวงตาไม่มีความไร้เดียงสาอย่างตอนเด็กหลงเหลืออยู่เลย
ไม่ได้เจอกันนาน เธอแตกต่างจากเด็กหญิงตัวน้อยในความทรงจำของเขาโดยสิ้นเชิง ยามยืนอยู่ตรงหน้า เธอดูราวกับเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ลูกสาวคงไม่ชอบของที่เอาไว้หลอกล่อเด็กแบบนี้แล้ว
รอยยิ้มระมัดระวังของเขาทิ่มแทงใจหวังเชี่ยน เธอปัดเงินในมือเขาร่วง แล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที
“ใครอยากได้เงินของคุณกัน ฉันไม่ต้องการให้คุณมายุ่ง ฉันมีแค่แม่คนเดียว!”