ชายชราทำหน้าขึงขัง “พูดอะไรกันแบบนั้น เซียนดอกท้อจะแต่งงานสักครั้งก็ต้องรอหลายสิบปี ฉันอายุมากขนาดนี้แล้ว ยังเคยเจอแค่สามครั้งเอง”
“งั้นเหรอ?” เซียวหนานซานถาม “มีแบบแผนอะไรไหม?”
“ไม่มีหรอก ราวสิบกว่าหรือยี่สิบปีถึงจะแต่งสักครั้ง ฉันเป็นคนดูแลหมู่บ้าน วันที่เซียนดอกท้อแต่งภรรยา เขาจะมาเข้าฝันให้ฉันเตรียมเครื่องเซ่นล่วงหน้า แล้วก็จุดธูปเทียน”
หลายคนเพิ่งสังเกตว่า สิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็นกระถางธูปนั้น เมื่อมองดูตอนนี้กลับมีรูปร่างเหมือนฐานตะเกียง พอวางธูปเข้าไปก็คล้ายเทียนแดงไม่มีผิด
เซียวหนานซานถาม “เจ้าสาวเป็นใคร?”
“เซียนดอกท้อเลือกเจ้าสาวด้วยตัวเอง เขาถูกใจใครก็จะไปเข้าฝันคนนั้น แล้วคนส่งตัวเจ้าสาวก็จะพาเธอมาที่นี่”
“คนส่งตัวเจ้าสาว?”
“ใช่” ชายชราตอบ “ปกติจะเป็นญาติหรือเพื่อนของเจ้าสาว เจ้าสาวคนแรกที่ฉันส่งมาคือพี่สาวของฉัน คนที่ส่งตัวเธอมาคือแม่ของฉัน แม่แบกเธอออกจากหมู่บ้านมาที่นี่ตั้งแต่วันก่อน พอวันรุ่งขึ้นฉันมาถึง เจ้าสาวก็ถูกเซียนดอกท้อพาตัวไปแล้ว”
เขาคล้ายจมอยู่ในความทรงจำ “เจ้าสาวคนก่อนหน้านี้เป็นลูกสาวผู้ใหญ่บ้าน เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเพียงคนเดียวในหมู่บ้าน ตอนกลับมาเยี่ยมบ้านก็ถูกเซียนดอกท้อหมายตา ลูกชายฉันเป็นคนส่งตัวเธอมาเหมือนกัน พวกเรายังส่งเธอมาล่วงหน้าอีกด้วย แต่วันมงคล พวกเราไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเห็นหน้าเจ้าสาว”
เซียวหนานซานขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งขรึม “เซียนดอกท้อพาตัวคนไปอย่างไร แล้วพาไปที่ไหน?”