เจียงหมิงจู๋ล้างคราบเลือดออกจากอ่างล้างมือ แววตาเย็นเยียบ
ฉือโยวโยวต้องเจอเรื่องอะไรบางอย่างแน่ หลังยันต์กระดาษช่วยปัดเป่าเคราะห์ร้าย อย่างมากเธอก็แค่ตกใจ ไม่มีทางได้รับอันตรายจริงจัง งั้นก็ปล่อยให้รอไปก่อน จะได้จำบทเรียนเสียบ้าง
เมื่อคืนข่าวเที่ยวบินสูญหายมีให้เห็นทุกช่องทาง
ถ้าเธอไม่ตัดสินใจเปลี่ยนใจในนาทีสุดท้าย เธอกับฉือโยวโยวคงอยู่บนเที่ยวบินนั้นด้วยกัน
เธอเคยช่วยฉือโยวโยวไว้ครั้งหนึ่งแล้ว ปล่อยให้ลำบากเสียบ้างก็สมควร
โทรศัพท์สั่นขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือพี่รอง
“จูจู จองเที่ยวบินหรือยัง?” เจียงหมิงถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า เสียงแหบพร่าเหมือนสูบบุหรี่มาไม่น้อย
เขาต้องวุ่นกับคดีของพี่ใหญ่ ตอนนี้ยังต้องดูแลคุณย่าอีก เรี่ยวแรงจึงถูกใช้ไปมาก
เจียงหมิงจู๋ตอบว่า “กำลังจะจอง ตั๋วเครื่องบินคืนนี้ค่ะ”
เจียงหมิงว่า “อืม พอจองแล้วส่งเที่ยวบินมาให้พี่ พี่จะไปรับที่สนามบิน”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่ยังต้องทำงาน แล้วยังต้องไปดูแลคุณย่าที่โรงพยาบาลด้วย ฉันไปเองได้ค่ะ” เจียงหมิงจู๋พูดด้วยความเป็นห่วง “พี่รองต้องพักผ่อนให้มาก อย่าหักโหมนะคะ”
“อืม” น้ำเสียงจากปลายสายอ่อนลงเล็กน้อย “จูจู อย่าไปไหนมั่วซั่วเด็ดขาด เข้าใจไหม? จองตั๋วแล้วก็กลับมา ระหว่างทางใครมาคุยด้วยก็อย่าไปสนใจ โดยเฉพาะพวกที่หาเหตุผลฟังขึ้นสารพัดมาชวนเธอไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้”
เจียงหมิงจู๋พยักหน้า “รู้แล้วค่ะ ที่นั่นมีการลักพาตัวกันบ่อย ฉันไม่ไปหรอกค่ะ พี่รอง น้ำเสียงพี่ฟังดูแปลก ๆ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?”
เธอมองเอกสารที่วางกระจายอยู่บนโต๊ะชา หากคิดจะเล่นงานเจียงเสี่ยวสุ่ยให้จม เธอต้องเตือนพี่รองไว้ก่อน
“ข่าวบอกว่าที่นั่นวุ่นวายมาก ทั้งลักพาตัว หลอกลวงทางโทรศัพท์ ค้ายาเสพติด มีคนสารพัดประเภทอยู่เต็มไปหมด”