“ไป? ทำไมต้องไปด้วย?”
ผู้ช่วยฉินนึกอะไรขึ้นมาได้ “คุณฟู่ คนอื่น ๆ ในคณะตรวจสอบยังอยู่ที่ไซต์งานบนเขาเหนือ ผมต้องไปจัดการเรื่องหลังจากนี้ก่อนครับ”
“อืม ไปเถอะ”
“คุณไม่ไปเหรอครับ?” ผู้ช่วยฉินถาม “เรื่องบนเขาเหนือมีฝีมือของนายท่านรองจริง ๆ ตอนนี้นายท่านรองถูกพาตัวกลับมาแล้ว คุณไม่ไปดูหน่อยเหรอครับ?”
ฟู่หมิงหยวนยืนนิ่งไม่ขยับ “ปล่อยให้เขารอสักพัก”
ผู้ช่วยฉินมองฟู่หมิงหยวนอย่างคลางแคลง ก่อนแต่งงานเอาแต่พูดว่าไม่อยากแต่งกับเจียงเสี่ยวสุ่ย พอแต่งงานแล้วธาตุแท้ก็เผยออกมา ติดหนึบเหมือนคนขี้อ้อน
ผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ ปากหวานแต่เชื่อถือไม่ได้
ผู้ช่วยฉินกำลังจะเกลี้ยกล่อมอีกสักประโยค แต่พอเห็นสายตาของฟู่หมิงหยวน ก็รีบก้าวฉับ ๆ ออกไปทันที
ฟู่หมิงหยวนอยู่ต่อ มองชายหนุ่มในชุดสูทที่คลานออกมาจากกระจกโบราณด้วยสายตาเย็นชา
หลังพิธีแต่งงาน ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาก็เฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ถึงขั้นมองเห็นสภาพภายในกระจกได้บางส่วน
ก่อนเผยเจียหวังจะเดินออกมา ภาพในกระจกเปลี่ยนไปไม่หยุด เขาเห็นเตียงตั่งเตี้ยในสมัยฉินและฮั่น ปราสาทยุคกลาง ภาพจิตรกรรมฝาผนังแห่งโหลวหลาน โคมไฟในวังสมัยฮั่นและถัง รวมถึงโทรทัศน์เครื่องใหญ่จากยุค 80 และ 90
ภาพเหล่านั้นวูบผ่านไปเพียงชั่วพริบตา แต่ในสายตาของฟู่หมิงหยวนกลับเหมือนกำลังฉายภาพสไลด์
เขาเห็นภาพนับพันฉากปรากฏขึ้นต่อเนื่อง
ท้ายที่สุด ภาพก็หยุดอยู่บนภูเขาหิมะอันเวิ้งว้าง
เผยเจียหวังสวมชุดคลุมสีดำแบบฉิน ยืนอยู่บนยอดเขา เขาปัดเกล็ดหิมะบนบ่า ก่อนก้าวเดินออกมา ทันทีที่ก้าวพ้นกระจกโบราณ ชุดคลุมสีดำก็แปรเปลี่ยนเป็นสูทอาร์มานีตัดเย็บเนี้ยบกริบ
เผยเจียหวังสูดกลิ่นพลังวิญญาณในอากาศ แล้วยิ้มบาง ๆ “ที่นี่ไม่เลวเลยจริง ๆ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยชี้ไปยังศพบนแท่นบูชา “ศพของคุณ”