อพาร์ตเมนต์ในมหาวิทยาลัยถูกปิดล้อม
ตำรวจงัดผนังห้อง 703 ออก แล้วพบศพหญิงสาวที่เน่าเปื่อยอยู่ภายใน ศพยังสวมชุดชั้นในกันหนาวสีแดงแบบเก่าและเท้าเปล่า
ที่จริงแล้วตรงนั้นเป็นตู้ไม้ใบหนึ่ง ด้านนอกตู้ถูกคนใช้ปูนซีเมนต์โบกปิดไว้
ผู้ตายถูกวางยาจนหมดสติ ก่อนถูกขังไว้ข้างในและขาดอากาศหายใจตาย บนตู้มีรอยเลือดเก่าเป็นทาง ๆ ทั้งหมดเป็นรอยข่วนของผู้ตาย
แม้แต่แพทย์นิติเวชที่ชันสูตรศพก็ยังรู้สึกทนดูไม่ไหว
เธอดูเป็นเด็กสาวธรรมดา ครอบครัวมีฐานะปานกลาง ชีวิตขัดสน หากโยนเธอเข้าไปในฝูงชนก็คงไม่สะดุดตาใคร
เธอทุ่มเทความพยายามมากกว่าคนทั่วไปจนสอบออกจากภูเขามาได้ ด้วยความคาดหวังเต็มหัวใจว่าจะทำให้ครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้น
แต่ชีวิตวัยเยาว์อันเปี่ยมพลังของเธอกลับถูกขังไว้ในตู้
หลังข่าวแพร่ออกไป อาจารย์ที่ปรึกษาของหลี่มู่จื่อรีบพุ่งไปยังสถานีตำรวจ พอเผชิญหน้ากับคุณนายเริ่นก็ฟาดฝ่ามือลงบนหน้าอีกฝ่ายทันที
“อาจารย์หลิว ตอนนั้นมู่จื่อดีใจมากที่ได้เล่าให้ฉันฟังว่าคุณหางานดี ๆ ให้เธอทำ เธอซาบซึ้งในบุญคุณคุณมาก คุณรู้ไหมว่าในใจเธอ คุณเหมือนผู้ช่วยชีวิตเลย”
อาจารย์ที่ปรึกษาเป็นหญิงสาววัยเยาว์เช่นกัน ตอนนี้อารมณ์พลุ่งพล่านอย่างยิ่ง
“ทำไมคุณถึงฆ่าเธอ! ทำไม!”
“เธอพยายามขนาดนั้น แค่อยากหาเงินค่าขนม เธอทำอะไรผิด!”
คุณนายเริ่นสวมกุญแจมือ เชิดคางสูง สีหน้าและท่าทางคล้ายลูกสาวของเธอมาก
เธอไร้สีหน้า ไม่แยแสคำกล่าวหาของอาจารย์ที่ปรึกษาแม้แต่น้อย
“เธอซาบซึ้งในบุญคุณฉันเหรอ? คุณคิดไปเองทั้งนั้น เธอไม่เพียงไม่ซาบซึ้ง ยังอยากได้มากกว่านี้อีก” คุณนายเริ่นเบือนหน้า “ฉันก็ไม่ได้อยากฆ่าเธอหรอก จะโทษก็โทษที่เธอเห็นแก่เงินเกินไป”
อาจารย์ที่ปรึกษาหัวเราะเยาะ “เธอบอกว่าคุณจ่ายเงินห้าร้อยหยวนซื้อภาพวาดของเธอหนึ่งภาพ เห็นแก่เงินเหรอ? เห็นแก่เงินห้าร้อยหยวนของคุณน่ะหรือ?”