ผู้ช่วยฉินจัดการให้เซวียหยางเข้าที่เข้าทางแล้ว ก็ไปเชิญฟู่หมิงหยวนกับเจียงเสี่ยวสุ่ย
สาวงามบนโซฟาเปล่งรัศมีน่าเกรงขาม เดินผ่านหน้าประตูทั้งที จะไม่สังเกตเห็นเธอได้อย่างไร
ผู้ช่วยฉินตะลึงในความงามของเธออยู่นานถึงครึ่งนาที เกือบสะดุดบันไดล้ม
บอดี้การ์ดช่วยพยุงเขาไว้ “ผู้ช่วยฉิน ผู้หญิงคนนี้มาหาคุณฟู่ครับ”
ผู้ช่วยฉินกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอก็ผ่านไปครู่ใหญ่ “อ้อ ๆ เข้าใจแล้ว”
ตามหาแทบพลิกแผ่นดินไม่พบ ที่แท้กลับได้มาโดยไม่ต้องออกแรง
เขาตามหาเธอมานานแสนนาน แต่กลับไม่พบร่องรอยแม้แต่น้อย ผู้หญิงคนนี้กลับโผล่มาเองเสียอย่างนั้น
ตั้งแต่เจอผู้หญิงคนนี้ในลานจอดรถสนามบิน เขาก็ตามหาเธอมานาน แต่ก็ไม่พบเบาะแสใด ๆ
ช่วงหลายวันนั้นเขาตามหาจนแทบคลั่ง แม้แต่ในฝันก็ยังเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้
ปกติแค่ฝันถึงเธอ เขาก็จะฝันเห็นสัตว์ประหลาดสีแดงที่อ้าปากกว้างจนเห็นเลือดเนื้อทันที
ฝันหวานพลันกลายเป็นฝันร้าย
ผู้ช่วยฉินส่ายหัวไล่ภาพน่าสะพรึงกลัวในสมองออกไป
ผู้หญิงคนนี้มามิลานได้อย่างไร หรือว่าเป็นคนอิตาลี?
“ผู้ช่วยฉิน เมื่อไรจะขึ้นเครื่องคะ?”
เขากำลังจะไปหาฟู่หมิงหยวน พอหันกลับมาก็เจออิ่นเซี่ยงหน่วนที่สีหน้าไม่สู้ดี “คุณหนูหน่วนหน่วน คุณคงไม่ได้กลับไปพร้อมพวกเรา ผมจองตั๋วเที่ยวบ่ายให้แล้ว ให้บอดี้การ์ดไปส่งคุณขึ้นเครื่องนะครับ”
เดิมทีอิ่นเซี่ยงหน่วนก็ทำหน้าบึ้งอยู่แล้ว พอได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ยิ่งดำคล้ำ “ทำไมให้ฉันไปเอง?”
ผู้ช่วยฉินลำบากใจ “ที่นั่งบนเครื่องไม่พอ คุณเจียงเพิ่งถูกลักพาตัวมา สุขภาพยังไม่ดี คุณคงต้องลำบากหน่อยครับ”
อิ่นเซี่ยงหน่วนโมโห “ที่นั่งไม่พอก็ให้บอดี้การ์ดไปนั่งชั้นโดยสารสิ! ทำไมต้องให้ฉันไปด้วย! เมื่อกี้คุณยังพาเด็กผู้ชายคนหนึ่งมา ให้เขานั่งแทนที่ฉัน คุณจงใจกลั่นแกล้งฉันใช่ไหม!”