พอเห็นพวกเธอกำลังจะไป คุณยายก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ หัวใจเจ็บจนพูดไม่ออก ทำได้เพียงชี้ไปทางหวังเชี่ยนอย่างยากลำบาก “ไม่ ไม่...”
เจ้าของบ้านพูดด้วยความโกรธ “แม่ ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะไล่เธอไปเดี๋ยวนี้ รับรองว่าจะไม่ให้กลับมาอีก”
“ไม่ ไม่!”
คุณยายทรมานจนพูดไม่ออก ทั้งโมโหทั้งร้อนใจ ดวงตาเหลือกขึ้นแล้วหมดสติไป
สองสามีภรรยาที่อยู่ชั้นหนึ่งเอ่ยอย่างสงสัย “ที่แม่คุณพูด น่าจะหมายถึงไม่ให้พวกเธอไปนะ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยจูงหวังเชี่ยนกำลังจะขึ้นรถ พลันได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากฝูงชน “แย่แล้ว คุณยายไม่หายใจแล้ว!”
“มีใครปฐมพยาบาลเป็นไหม มีใครผายปอดเป็นบ้าง คุณยายไม่ไหวแล้ว!”
“ไม่มีหมอเลย รถพยาบาลเพิ่งไปเอง รีบโทรศัพท์สิ”
“ไม่ทันแล้ว หัวใจหยุดเต้นแล้ว ช้าอีกนาทีเดียวก็ไม่รอด”
“แถวนี้มีแต่ร้านขายข้าวกับร้านขายผัก ไม่มีใครเรียนหมอสักคน”
“ก็ใช่น่ะสิ คนเรียนหมอจะมาอยู่แถวนี้ได้ยังไง”
เจ้าของบ้านร้องเสียงหลง “แม่ แม่ อย่าทำให้ผมตกใจสิ แม่!”
หวังเชี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยุดเดิน “ให้ฉัน...ไปช่วยดีไหม”
เธอเรียนเภสัชศาสตร์ในมหาวิทยาลัย เคยเรียนการปฐมพยาบาลอย่างเป็นระบบ เวลาทองในการช่วยคนกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดมีแค่ไม่กี่สิบวินาทีเท่านั้น
เจียงเสี่ยวสุ่ยคว้ามือเธอไว้ “คิดดีแล้วนะ”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง หวังเชี่ยนก็พุ่งเข้าไปแล้ว
เจ้าของบ้านร้อนใจ “เธอทำแม่ฉันเกือบตายแล้วยังจะทำอะไรอีก!”
หวังเชี่ยนผลักเขาออกไป แล้วเริ่มกดหน้าอกคุณยายโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง