“หน่วนหน่วนกับหมิงหยวนเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ถ้าไม่มีเรื่องเจียงเสี่ยวสุ่ย ป่านนี้เขากับหน่วนหน่วนอาจแต่งงานกันไปแล้วก็ได้”
ฟู่ไท่ไท่แค่นเสียงเย็นชา “ถ้าไม่มีเจียงเสี่ยวสุ่ย ตอนนี้เขาคงไม่อยู่แล้วด้วยซ้ำ ใครส่งรถไปชนหมิงหยวน คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง”
“อย่าคิดว่าเธอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยจนตามเอาผิดถึงตัวไม่ได้ หมิงหยวนไว้ชีวิตเธอ ถ้ายังไม่รู้จักเห็นค่า ก็อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า”
สีหน้าคุณนายฟู่ดูย่ำแย่
น้ำเสียงของฟู่ไท่ไท่เคร่งขรึม เด็กหญิงในอ้อมแขนหดคอเล็กน้อย
“เหยียนเหยียนไม่ต้องกลัวนะ ย่าทวดกำลังสั่งสอนคุณย่าของหนู จะได้ไม่ทำอะไรเลวทรามลับหลังขึ้นมาอีก” ฟู่ไท่ไท่ตบที่นั่งข้างตัว “หน่วนหน่วน มานั่งทางนี้ อย่าเข้าใกล้เธอนัก สักวันเธอจะทำร้ายหนู”
“ก่อนแม่ของหนูเสีย แม่ฝากหนูไว้กับตระกูลฟู่ หนูก็เป็นหลานสาวแท้ ๆ ของฉัน ต่อไปฉันจะหาครอบครัวที่ดีให้ แต่งออกไปอย่างสมเกียรติ”
อิ่นเซี่ยงหน่วนเม้มริมฝีปาก มองคุณนายฟู่อย่างลำบากใจ
คุณนายฟู่ถูกตอกหน้าจนเถียงไม่ออก จึงไม่มีอารมณ์จะต่อปากต่อคำ
เธอรู้สึกหนาวจนทนไม่ไหว ตั้งแต่ถูกเจียงเสี่ยวสุ่ยหลอกเข้าให้วันนั้น ร่างกายก็เหมือนจะยิ่งทรุดลง
ตั้งแต่เมื่อครู่ ในห้องก็เย็นราวกับเปิดเครื่องปรับอากาศ ลมหนาวลอดผ่านรอยแยกของเสื้อผ้าเข้ามาปะทะร่าง
เธอเอ่ยอย่างหงุดหงิด “ฉันไม่ค่อยสบาย ขอไปนอนพักก่อน”
ฟู่ไท่ไท่กล่าวว่า “สุขภาพเธอไม่ดี รอหมิงหยวนแต่งงานเสร็จแล้วก็ย้ายกลับบ้านเก่าไปพักฟื้น ช่วงนี้ทำตัวดี ๆ ใครกล้าทำลายงานแต่งของหมิงหยวนกับเสี่ยวสุ่ย จนกระทบอายุขัยของหมิงหยวน ฉันไม่ปล่อยไว้แน่”