มีคนอยู่!
ที่นี่ต้องมีคนอยู่แน่!
เธอกวาดตามองไปรอบห้องอย่างลนลาน แต่ไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง เธอไม่กล้าอยู่ในห้องต่อ จึงวิ่งหนีออกไปข้างนอกด้วยความตื่นตระหนก
ฟ้ามืดลงแล้ว มุมหนึ่งของชานพักด้านนอกมืดสนิท หวังเชี่ยนจำได้ว่าตอนกลับมา มีถังน้ำมันเหล็กวางอยู่ตรงนั้น ถ้ามีใครได้ยินเสียงเธอกลับมาแล้วซ่อนตัวอยู่ในถังเหล็ก ตอนนี้...
เธอวิ่งหนีไปทางบันไดด้วยความหวาดกลัว
หวังเชี่ยนนั่งอยู่ข้างแปลงต้นไม้ด้านล่าง ลมเย็นพัดวูบมา เธอถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองรีบร้อนออกมาจนไม่ได้สวมเสื้อคลุม
เธอสวมเพียงเสื้อไหมพรม นั่งอยู่ริมแปลงดอกไม้ ทั้งหนาวทั้งหิว
ตอนนั้นเองเธอถึงนึกขึ้นได้ว่าลืมโทรศัพท์ไว้ในห้อง
มองจากด้านล่างขึ้นไป จะเห็นห้องใต้หลังคาสองห้องบนชั้นเจ็ด ห้องทางซ้ายเป็นห้องที่เธอเช่าอยู่ ข้างในเปิดไฟสว่าง
ห้องข้าง ๆ มืดสนิท เธอไม่เคยเห็นเปิดไฟ และไม่เคยเห็นใครเข้าไปเลย
หรือคนคนนั้นจะซ่อนอยู่ในห้องข้าง ๆ
ทันใดนั้น เธอก็เห็นเงาดำคล้ายคนอยู่หลังม่าน
หัวใจของหวังเชี่ยนแทบหยุดเต้น ในห้องของเธอมีคนอยู่จริง ๆ
เงาของคนคนนั้นทอดอยู่บนม่าน
เงาค่อย ๆ ชัดขึ้น ร่างดำคล้ายคนแนบติดอยู่กับหน้าต่าง มองลงมาข้างล่าง
เธอยกมือปิดปากด้วยความหวาดกลัว ก่อนออกวิ่งสุดฝีเท้า
อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว เธอต้องไปจากที่นี่
หวังเชี่ยนวิ่งรวดเดียวไปสองช่วงถนน จนพบสถานีตำรวจ
“คุณตำรวจ ช่วยด้วยค่ะ! มีคนแปลกหน้าอยู่ในบ้านฉัน!”
ตำรวจหนุ่มที่เข้าเวรกะดึกเป็นคนมีน้ำใจ “ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ เล่า เกิดอะไรขึ้นครับ?”