เจียงเสี่ยวสุ่ยเห็นว่าเส้นทางไม่ถูกต้อง นี่ไม่ใช่ทางกลับตระกูลฟู่
ฟู่หมิงหยวนกล่าวว่า “ช่วงนี้ผมยุ่ง ไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนคุณ กลับบ้านไปอยู่กับพวกพี่ชายให้มากหน่อย ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หลังการพิจารณาคดีครั้งนี้ พี่ชายคนโตของคุณก็น่าจะได้รับการปล่อยตัว”
เจียงเสี่ยวสุ่ยเอนพิงเขา พลางเล่นโทรศัพท์ไปด้วย นาน ๆ ครั้งก็สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างเคลิบเคลิ้ม ราวกับกำลังเฝ้ากองเสบียงอาหารที่มีอยู่เต็มโต๊ะ จนอยากกินให้หมดในคำเดียว
แต่ก็กลัวว่าถ้ากินหมดแล้วจะไม่มีอีก จึงทำได้เพียงเลียชิมเป็นครั้งคราวเพื่อแก้อยาก
“เดือนสิบเอ็ด ดาวอัปมงคลจะเริ่มปรากฏ เรื่องที่คุณยุ่งอยู่ช่วงนี้จะถูกพลังอัปมงคลขัดขวาง จะมีผู้หญิงคอยขัดโชคคุณ อย่ารับงานที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิง”
เธอเงยหน้าขึ้น ปลายคางแหลมมนวางพิงอยู่บนไหล่ของฟู่หมิงหยวน ดวงตาดำขลับพร่าเลือนเล็กน้อยภายใต้แสงสลัว
ฟู่หมิงหยวนหลุบตาลง หลบสายตาของเธอ
“ถ้ารับงานไปแล้วล่ะ”
“วันเดือนดับต้องใช้เครื่องเซ่นชั้นดี เนื้อสัตว์ห้าอย่างกับภาชนะใส่ข้าวสี่ใบ” เจียงเสี่ยวสุ่ยไม่ได้ใส่ใจ “พรุ่งนี้เป็นวันขึ้นหนึ่งค่ำเดือนสิบเอ็ด คืนนี้ยามจื่อให้ตั้งเครื่องเซ่นบูชาหมู แพะ และปลาไว้ทางทิศใต้ พร้อมหัวแพะกับผ้าขี้ริ้วแพะ ถึงจะขจัดพลังอัปมงคลได้
“บูชาเสร็จแล้วอย่าทิ้งนะ ฉันกินได้ ผ้าขี้ริ้วแพะผัดไฟแรงอร่อยมาก”
ฟู่หมิงหยวนถอนหายใจ ความปรารถนาในอาหารของเธอแรงกล้าอยู่เสมอ
“คุณเป็นภรรยาฟู่ อยากกินอะไรก็กินได้ทั้งนั้น ไม่ต้องอดทนกับตัวเอง”
“ฉันไม่ได้อดทนสักหน่อย”
เจียงเสี่ยวสุ่ยไม่มีทางทำให้ท้องตัวเองต้องอดอยาก เนื้อที่ใช้บวงสรวงจะดึงดูดวิญญาณเร่ร่อน เธอถือโอกาสบำรุงร่างกายไปพร้อมกันได้