“บริษัทฟู่ซื่อใหญ่โตขนาดนี้ กลับปัดความรับผิดชอบกันแบบนี้หรือ!”
“เชิญเหยียนเจินมาเดี๋ยวนี้ ถ้าวันนี้ไม่เชิญเหยียนเจินมา พวกเราจะหยุดงาน!”
ชายหนุ่มสวมหน้ากากเอยอย่างเดือดดาลว่า “ไม่ใช่แค่หยุดงาน แต่จะเปิดโปงด้วยว่าฟู่ซื่อไม่เห็นชีวิตคนสำคัญ พวกเราจะกลับกันเองก็ได้ แต่จะไม่ปล่อยให้พี่น้องคนอื่นต้องซวยไปด้วย!”
อาจารย์หวังขมวดคิ้ว พินิจโหงวเฮ้งของชายร่างสูงผอมอย่างละเอียด ก่อนจะคำนวณด้วยนิ้วมืออีกครั้ง แล้วส่ายหน้า “ไม่ถูกต้อง ดวงชะตาของคุณไม่มีพี่สาวหรือน้องสาว มีพี่ชายหนึ่งคนกับน้องชายที่อายุน้อยกว่าคนหนึ่งจริง ๆ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยก้าวออกมาพูดว่า “ตอนเด็ก ๆ เขาพลัดหลงกับครอบครัวระหว่างไปตลาดนัดใหญ่ แล้วถูกชาวประมงที่ขายอาหารทะเลรับไปเลี้ยงดู ก่อนจะย้ายมาอยู่ในหมู่บ้านแถบจินซื่อ เพียงแต่ตอนนั้นเขายังเล็ก เลยจำไม่ได้”
อาจารย์หวังอดเลื่อมใสขึ้นมาไม่ได้
เขาคำนวณได้เพียงว่าชายคนนี้มีพ่อแม่และพี่น้องอยู่ในครอบครัว แต่อาจารย์เจียงเก่งกาจจริง ๆ ถึงกับบอกรายละเอียดได้อย่างชัดเจน
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว “เป็นไปไม่ได้ ผมจะเป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงได้ยังไง ที่บ้านยังมีรูปตอนผมเกิดด้วย”
“นั่นไม่ใช่รูปของคุณ แต่เป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อแม่คุณ ลูกชายของพวกเขาเสียชีวิตหลังคลอดได้ไม่นาน ต่อมาพวกเขาเก็บคุณได้ที่ตลาด เลยคิดว่าสวรรค์ประทานคุณมาให้ แล้วเลี้ยงดูคุณเหมือนลูกแท้ ๆ”
เธอเอียงศีรษะครุ่นคิด “พ่อแท้ ๆ ของคุณกำลังป่วยหนัก รีบติดต่อเขาให้เร็วที่สุด บางทีอาจจะยังทันได้พบเขาเป็นครั้งสุดท้าย”
ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยว่า “พูดเหลวไหล เขาโตมาในหมู่บ้านตั้งแต่เด็ก ผมจะไม่รู้ได้ยังไงว่ามีการสลับตัวกัน”