หญิงสาวเดินนวยนาดมาหาคังเจี้ยน ปลายเล็บยาวลากผ่านแผงอกของเขา
คังเจี้ยนขนลุกซู่จนสะท้านไปทั้งตัว “จะ จะทำอะไร!”
ในสายตาเขา หญิงสาวตรงหน้ามีหัวปลาดุกขนาดใหญ่ ประกบกับเรือนร่างเย้ายวนของหญิงสาว ช่างชวนแสบตาเหลือเกิน
“เจ้าตัวอ้วน เวลาพูดก็พูดให้สุภาพหน่อย อย่าเอาแต่สบถทั้งวัน ฟังแล้วหูจะแตก” หญิงสาวเลียมุมปาก ริมฝีปากแดงฉานงดงามเย้ายวนจนแทบจะจู่โจมผู้คน
“คุณอยากเห็นนางเงือกหรือเปล่า?”
สิ้นเสียง คังเจี้ยนก็เห็นภาพตรงหน้าพร่าเลือน หญิงสาวเปลี่ยนรูปร่าง จากหัวปลา ร่างคน กลับกลายเป็นหัวคน ร่างปลา ไม่ได้มีหุ่นอ้อนแอ้นอรชรเหมือนนางเงือกในหนัง แต่กลับมีลำตัวยาวกว้างเหมือนปลาดาบเงิน
คังเจี้ยนอยากควักตาตัวเองให้บอด
เมื่อเห็นสีหน้าพูดไม่ออกของเขา หญิงสาวก็ไม่พอใจ “แบบนี้ก็ยังไม่ชอบอีกเหรอ แบบนี้คงลำบากแล้วสิ”
คุณหวังรีบเอ่ยว่า “พิธีกำลังจะเริ่มแล้ว อย่าเล่นกันเลย”
แต่ก็สายเกินไปแล้ว
บนลำตัวปลายาวกว้างของหญิงสาวงอกแขนขาขึ้นมาสี่ข้าง ส่วนหัวงดงามกลายเป็นหัวงูเห่าสามเหลี่ยมขนาดมหึมา ลิ้นยาวของมันเลื้อยผ่านใบหน้าคังเจี้ยน
กลิ่นเหม็นเน่าจากปากของนางเกือบทำให้คังเจี้ยนเป็นลม
เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังอย่างสงบนิ่ง “หรานอี หัวงูร่างปลา เชี่ยวชาญการควบคุมน้ำ ทั้งโลภทรัพย์และตัณหาจัด ผมจำถูกไหม?”
หญิงสาวยิ้มตาหยี “เรื่องโลภทรัพย์ฉันยอมรับ แต่เรื่องตัณหานี่ไม่ใช่เลยนะ”
เธอเลียริมฝีปากแดงฉาน ลิ้นยาวพุ่งไปแตะใบหน้าชายหนุ่ม
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา สวมเสื้อเชิ้ตแบบเจ้าหน้าที่ สีหน้าดูซื่อตรง
เขายกมือปัดราวกับไล่สิ่งสกปรก จี้หรานยิ้มบาง ๆ “ขี้เหนียวจัง”