เจียงเสี่ยวสุ่ยไม่ได้ให้ฟู่หมิงหยวนไปส่ง เธอออกไปเรียกรถแล้วมาถึงใต้ตึกของหวังเชี่ยน
ที่นี่คือสถานที่สุดท้ายที่ไฉ่ไฉ่หายตัวไป
ตอนเธอมาถึง บริเวณทางเดินกำลังวุ่นวายอย่างหนัก ชายฉกรรจ์หลายคนกำลังลากเด็กสาวคนหนึ่งออกมา หมายจะไล่เธอไปให้พ้น
กระเป๋าเดินทางและของใช้ในชีวิตประจำวันกระจัดกระจายอยู่บนพื้น เสื้อผ้าหลายชิ้นถูกโยนทิ้งบนพื้นคอนกรีต หิมะเพิ่งตกไปไม่นาน ใกล้แถบต้นไม้ริมถนนยังมีน้ำหิมะละลาย ชุดชั้นในกับกระเป๋าของหญิงสาวกระจายอยู่ข้างแถบต้นไม้ ถูกน้ำสกปรกแช่จนเปียกชุ่ม
หวังเชี่ยนจับราวไว้ด้วยความหวาดกลัว “ลุงคะ ฉันจ่ายค่าเช่าแล้ว ลุงไล่ฉันไปไม่ได้นะคะ”
เจ้าของบ้านเดินออกมาจากกลุ่มคนโดยใช้ไม้เท้าค้ำ
ขาซ้ายของเขาพันผ้าพันแผลไว้ หน้าผากปูดบวมเป็นก้อน ใบหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัว “เธอพาตำรวจมาถึงบ้านฉันแล้ว ยังคิดจะอยู่ที่นี่ต่ออีกเหรอ ที่นี่ไม่มีที่ให้ผู้เช่าอย่างเธอหรอก”
คำพูดคลุมเครือของเขาทำให้คนรอบข้างพากันวิพากษ์วิจารณ์
เพื่อนบ้านรู้เพียงว่าเมื่อคืนดึก ๆ มีตำรวจมาที่นี่ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร
เมื่อเจ้าของบ้านพูดแบบนี้ ทุกคนจึงเข้าใจว่าเป็นหวังเชี่ยนที่พาตำรวจมา
ในเมื่อถึงขั้นมีตำรวจมาหา คงไม่ใช่เรื่องดีแน่
“ฉันก็ว่าเมื่อคืนได้ยินเสียงเอะอะอยู่เลย พอเช้าตรู่เจ้าของบ้านก็มาไล่คนออก เด็กสาวคนนี้ไปก่อเรื่องอะไรมาหรือเปล่า”
“ช่วงนี้กวาดล้างค้าประเวณีกันหนัก เด็กสาวคนนี้ก็หน้าตาดีเสียด้วย หรือว่าจะเป็นเรื่องแบบนั้น”
“ดูไม่ออกเลยนะ อายุยังน้อย ฉันนึกว่าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเสียอีก ดูเรียบร้อยดีแท้ ๆ”