คุณนายหยางทรุดนั่งลงกับพื้น กอดลูกสาวร้องไห้
“เอาแต่ร้องไห้ รู้จักแต่ร้องไห้! ปกติเธอสอนลูกยังไงกัน!” หยางเฉิงจื้อกัดฟันกรอดด้วยความแค้น
เจียงเสี่ยวสุ่ยเจอไอศกรีมถ้วยใหญ่ในตู้เย็น ส่วนบนโต๊ะมีเนื้ออบแห้งกับแท่งปลาค็อด
ข้างนอกวุ่นวายกันไปหมด
มีทั้งเสียงรถพยาบาลและเสียงพูดคุยจอแจปะปนกัน
ทุกคนเห็นกับตาว่าเจียงเสี่ยวสุ่ยดีดนิ้ว แล้วหญิงสาวคนนั้นก็ฟื้นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
คราวนี้ทุกคนถึงได้ตระหนักว่า คุณหนูเจียงคนนี้ไม่ใช่คุณหนูเจียงคนนั้น
“คุณย่าเจียง พิธีของพวกเราจะเริ่มเมื่อไหร่หรือคะ?”
“ใช่แล้ว ให้คุณหนูเจียงเป็นคนจัดพิธีก็ได้เหมือนกัน”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน พวกเขาคงไม่เชื่อว่าเด็กสาวตัวเล็ก ๆ จะมีความสามารถเช่นนี้ แต่หยางเฉิงจื้อซึ่งมีชื่อเสียงขนาดนั้นยังร้องไห้อ้อนวอนให้เธอช่วย ความสามารถของเธอคงไม่ธรรมดาแน่
“คุณย่า เงินของพวกเราก็จ่ายไปแล้ว จะกลับบ้านมือเปล่าก็คงไม่ได้ คุณว่าจริงไหม?”
คุณย่าเจียงสั่งเจียงเหยียน “ไปเรียกเธอออกมา ให้ช่วยเปลี่ยนดวงให้ทุกคนหน่อย”
ในเมื่อรับเงินมาแล้ว ก็ควรทำอะไรสักอย่าง จะได้ผลหรือไม่ก็ช่าง อย่างน้อยก็ไม่ควรปล่อยให้คนอื่นนินทาลับหลัง
เจียงเหยียนกำลังจะปฏิเสธ เจียงเสี่ยวสุ่ยก็เดินออกมาพร้อมไอศกรีมหนึ่งถ้วย
นิ้วก้อยเกี่ยวถุงเนื้ออบแห้งไว้
“เงินเปลี่ยนดวงเป็นของฉันหรือเปล่าคะ?” เธอถามเสียงหวาน พลางมองคุณย่าเจียงอย่างไร้เดียงสา
คุณย่าเจียงกัดฟันตอบ “ให้สิ ฉันเป็นคนแก่คนหนึ่ง จะเอาเปรียบเธอได้ยังไง”
อย่างไรก็เป็นคนในครอบครัว ให้เธอสักหน่อยพอเป็นพิธีก็พอ เด็กสาวตัวเล็ก ๆ จะใช้เงินได้สักเท่าไรกัน