ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เจียงเสี่ยวสุ่ยไม่ได้เจอเจียงหมิงจู๋เลย พอได้เห็นอีกฝ่ายในวันนี้ก็สังเกตว่าขอบตาคล้ำ ใบหน้าแสดงชัดว่าถูกยันต์สะท้อนพลังกลับเล่นงาน
เธอหันไปมองคุณย่าเจียง
ชะตาของคุณย่าเจียงกำหนดไว้แล้วว่าจะเป็นอัมพาต ไม่มีทางรักษาให้หายได้
เธอกล่าวว่า “เจียงหมิงจู๋ เธอใช้ยันต์ทำให้คุณย่าลุกขึ้นนั่งได้ก็จริง แต่ฝีมือการเขียนยันต์ยังไม่ถึงขั้น การร่ายยันต์กินพลังของผู้ใช้มาก หากยังฝืนใช้พลังต่อไป ต่อให้เทพเซียนผู้ยิ่งใหญ่ลงมาก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว”
“พี่พูดอะไรคะ ฉันฟังไม่เข้าใจ” สีหน้าเจียงหมิงจู๋ดูไม่สู้ดี
ความจริงแล้ว หลังจากใช้ยันต์หุ่นเชิดทำให้คุณย่าลุกขึ้นนั่งได้ เธอก็รู้สึกว่าพลังของตัวเองถดถอยลงเรื่อย ๆ
เธอคิดว่าเป็นเพราะยังปรับเวลานอนไม่ได้
เหอซิ่วลี่สะบัดตัวหลุดจากการขวางของพ่อฉือ แล้วถือแก้วเหล้าเดินเข้ามา “นี่คงเป็นเสี่ยวสุ่ยสินะ ครั้งนี้ครอบครัวเราถึงได้โยวโยวกลับมา ต้องขอบคุณเธอมากเลย โยวโยว ยังไม่รีบมาขอบคุณภรรยาคุณฟู่อีก”
เธอตั้งใจเรียกภรรยาคุณฟู่ เพื่อแยกเจียงเสี่ยวสุ่ยออกจากเจียงหมิงจู๋
วันนี้มีคนมากมาย หากอาศัยเรื่องของฉือโยวโยวเข้าหาตระกูลฟู่ได้มากขึ้น ต่อไปคนเหล่านี้อย่างน้อยก็จะมองว่าครอบครัวพวกเขาเป็นพวกเดียวกับตระกูลฟู่ ชายแซ่ฉือก็จะทำมาหากินในแวดวงธุรกิจได้ง่ายขึ้น
พ่อฉือกลัวว่าภรรยาจะทำตัวน่าเกลียดจนตระกูลฟู่รังเกียจ จึงรีบขอโทษพ่อบ้านหลี่ “ภรรยาผมพูดจาไม่รู้เรื่อง ขอโปรดให้อภัยด้วยครับ”
เหอซิ่วลี่สะบัดตัวหลุดจากเขา รีบคว้ามือเจียงเสี่ยวสุ่ย “ภรรยาคุณฟู่ คุณบาดเจ็บใช่ไหมคะ ที่อย่างเมียนมาเหนือ ต่อให้ใครไปก็ต้องถูกรีดไถจนหมดตัว ยังดีที่กลับมาได้อย่างปลอดภัย ขอแค่ยังมีชีวิต เรื่องอื่นก็เป็นเรื่องเล็กน้อย คุณว่าไหมคะ?”