ผู้คนในพื้นที่หลายกิโลเมตรโดยรอบถูกพาตัวออกมา จัดแถวเป็นรูปขบวนตามบริษัทที่สังกัด
คนส่วนใหญ่ยืนนิ่งงันอยู่บนลานกว้าง ไม่รู้ว่าต่อไปจะต้องเผชิญกับอะไร ทั้งสับสนและหวาดหวั่น
บางคนบาดเจ็บสาหัส ต้องให้คนหามออกมา
ฉือโยวโยวได้ยินเสียงกระบองไฟฟ้าฟาดประตูดังไม่ขาดสายจากด้านนอก ตามด้วยเสียงโกลาหลร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนกและเสียงฝีเท้าวิ่ง
เมื่อเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป ผู้คนก็แน่นขนัดเต็มลานแล้ว
บริเวณรอบห้องเงียบสงัด ราวกับห้องของพวกเธอถูกลืมทิ้งไว้
ฉือโยวโยวหวาดกลัวอยู่บ้าง “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”
สองสามีภรรยาวัยหนุ่มสาวจับประตูเหล็ก พยายามจะออกไป
บนลานกว้าง ผู้คนรวมแถวกันและทยอยขึ้นรถ
มีทั้งรถตู้ รถโดยสาร รถตู้ธุรกิจ และรถยนต์ส่วนบุคคล จอดเรียงรายเป็นแถว เพื่อให้ทุกคนสะดวกขึ้นรถพร้อมสัมภาระ
หญิงสาวร้อนใจ “พวกเขาจะย้ายที่กันหรือเปล่า รีบตามไปกันเถอะ อย่าถูกทิ้งไว้ล่ะ ต่อไปจะไปหาโอกาสทำเงินดี ๆ แบบนี้จากที่ไหนอีก”
สามีไม่เห็นด้วยกับคำพูดของภรรยา แต่คิดว่าขบวนรถด้านล่างน่าจะกำลังจะออกไป
ถ้าแทรกตัวปะปนออกจากเขตได้ ก็ต้องหาโอกาสหนีได้แน่
เขาคว้าเก้าอี้ฟาดแม่กุญแจอย่างบ้าคลั่ง
ประตูถูกฟาดจนบิดเบี้ยว แต่แม่กุญแจยังคงแข็งแรงแน่นหนา
นักศึกษาหญิงสองคนกำลังพยายามปลุกชายวัยกลางคนที่หมดสติ แต่ลองอยู่นานก็ไม่สำเร็จ
พวกเธอชะโงกมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นรถบรรทุกทหารหลายคันแล่นเข้ามาด้านนอกกำแพงเขต คนที่ลงจากรถถือปืนและสวมเครื่องแบบทหารท้องถิ่น
ทางเข้าเขตถูกปิดล้อมอย่างรวดเร็ว ชายสวมยศทหารคนหนึ่งลงจากรถ ด้านหลังมีชายรูปร่างผอมสูงสวมชุดนักพรตเต๋าติดตามมาด้วย