ฟู่หมิงหยวนถามว่า “ประธานจาง คุณต้องการอะไร?”
ประธานจางกำลังจะเอ่ยปาก แต่พอสบสายตาของชายหนุ่ม ร่างกายก็พลันเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตจนสะท้านขึ้นมา
เขาเอ่ยเสียงสั่น “ภรรยาฟู่ทำให้คนต้องตาย หากยอมรับผิดเรื่องนี้ ก็ยังพอชดเชยความผิดได้”
ฟู่หมิงหยวนดึงเจียงเสี่ยวสุ่ยไปไว้ข้างหลัง ท่าทีของเขาชัดเจนมาก
ประธานจางไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะกำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ กล้าลงมือโดยตรง ชีวิตคนราวกับผักปลา
ตอนนี้เขาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ในจังหวะนั้นเอง แรงสั่นสะเทือนพลันรุนแรงขึ้น
ทีมที่อาจารย์หวังนำลงไปตั้งค่ายกลใต้น้ำ แต่ถูกกระแสน้ำพัดกระจายหลายครั้ง จึงทำได้เพียงถอยกลับขึ้นฝั่งเพื่อหาทาง
แต่ขณะที่กำลังจะกลับขึ้นฝั่ง รอยแยกใต้น้ำก็ขยายกว้างขึ้นทันใด แรงดูดมหาศาลฉุดพวกเขาลงไปใต้ดิน
“แย่แล้ว ประตูผีเปิดออกหมดแล้ว!” อาจารย์หวังปวดหัวแทบระเบิด เขาร่ายคาถาหมายจะส่งคนอื่นขึ้นไป แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว แรงดูดมหาศาลเกินกว่าจะต้านทาน
ระดับน้ำลดลงอย่างรวดเร็ว
กระจกทองแดงเองก็ไหลตามกระแสน้ำลงไป
ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งรั้งอยู่ด้านหลัง พอเห็นภาพนี้ก็พยายามตะเกียกตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำเพื่อขอความช่วยเหลือ
“ช่วยด้วย! อึก ๆ!”
เขาพ้นผิวน้ำขึ้นมาได้ แต่เพิ่งตะโกนออกมาแค่คำเดียวก็ถูกน้ำวนกลืนหายไป
ฟู่หมิงหยวนหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา สั่งลูกน้องว่า “ส่งทีมกู้ภัยลงไปช่วยคน ปล่อยเครื่องตรวจจับลงไปดูสถานการณ์ใต้น้ำ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยลากหยวนเหมยขึ้นมาจากใต้น้ำ แล้วโยนลงบนเรือยาง
“ดูเหมือนส่งเธอลงไปก็ไม่มีประโยชน์นะ ประตูผีไม่ยอมรับเธอ”