ลูกเลี้ยงคนนี้ปีนี้อายุ 19 ปีแล้ว อีกสองปีก็เรียนจบมหาวิทยาลัยและต้องเข้ามาทำงานในบริษัท
ส่วนลูกชายคนเล็กของเธอปีนี้เพิ่งอายุ 10 ขวบ กว่าจะถึงวัยรับช่วงกิจการยังต้องรออีกสิบกว่าปี
ตลอดสิบกว่าปีนี้ หากเธอควบคุมฉือโยวโยวไว้ไม่ได้ พอลูกชายโตเป็นผู้ใหญ่ บ้านหลังนี้จะยังมีที่ให้ลูกชายเธออีกหรือ
ฉือโยวโยวไปเที่ยวที่มิลานจนพลาดงานฉลองวันเกิดของลูกชายคนเล็ก พ่อของเธอกำลังโกรธอยู่พอดี
แต่คราวนี้กลับกลายเป็นว่าไม่มีใครรู้เลยว่าเธอไปเมียนมาเหนือ
ระหว่างวิดีโอคอล ชายวัยกลางคนรีบพูดให้ประธานบริษัทคลายกังวล “รอสักครู่นะครับ ผมจะให้โยวโยวมาคุยกับคุณเดี๋ยวนี้”
ไม่นานนัก โทรศัพท์ก็ถูกส่งไปถึงมือฉือโยวโยวที่ห้องผู้ป่วยข้าง ๆ
ฉือโยวโยวนอนให้น้ำเกลืออยู่ บนใบหน้ายังมีรอยตบ สีหน้าซีดเซียว พอเห็นพ่อผ่านวิดีโอ เธอก็ลืมความกลัว ร้องไห้ออกมาทันที “พ่อช่วยหนูด้วย! หนูไม่อยากอยู่ที่นี่ หนูอยากกลับบ้าน!”
พ่อฉือมองลูกสาวที่ปกติร่าเริงและเอาแต่ใจ ตอนนี้กลับตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ เสื้อผ้าถูกฉีกจนยับเยิน สวมชุดผู้ป่วยทับเสื้อไหมพรม ดูทั้งน่าเวทนาและน่าสงสาร
พ่อฉือทั้งตกใจทั้งโมโห “ทำไมถึงไปเมียนมาได้! แกนี่ไม่เคยทำให้พ่อสบายใจเลย ไปที่นั่นทำไม?”
ฉือโยวโยวร้องไห้อย่างน้อยใจ “หนูไม่ได้ไปเอง หนูถูกจับมา คนสองคนนั้นจับผิดคนแล้วเอาหนูไปขาย โชคดีที่มีพี่สาวสวยคนหนึ่งช่วยหนูไว้!”
พ่อฉือฟังแล้วงุนงงไปหมด ก่อนจะตวาดว่า “แกอยู่มิลาน แล้วถูกจับไปเมียนมาได้ยังไง? เจียงหมิงจู๋บอกว่าแกจะกลับช้าไปสองสามวัน พ่อก็นึกว่าแกแค่เที่ยวเพลิน! ถูกจับไปแล้วไม่รู้จักโทรกลับบ้าน หาทางขอความช่วยเหลือเลยหรือไง!”