ในห้องประชุม
ชายวัยกลางคนสีหน้าไม่เป็นมิตร “คุณฟู่ ฉันกับพ่อของคุณมีมิตรภาพกันมาหลายปี ฉันก็เห็นคุณเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ลูกชายฉันแค่ทำผิดพลาดเล็กน้อย ไล่ออกก็พอแล้ว ทำไมคุณถึงส่งเขาเข้าคุกด้วย?”
ฟู่หมิงหยวนยังไม่ทันเอ่ยปาก ผู้ช่วยฉินก็พูดขึ้นว่า “ประธานหวัง อุบัติเหตุด้านความปลอดภัยในไซต์ก่อสร้างเขาเหนือเกือบทำให้มีคนตาย แบบนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กครับ”
ประธานหวังแย้ง “แต่ก็ไม่มีใครตายนี่?”
“ถ้ามีคนตาย ผมคงไม่พูดอะไรสักคำ แต่ตอนนี้มีใครตายหรือไง? คนงานพวกนั้นก็ใกล้จะหายดีและออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แค่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ คุณจะให้ลูกชายฉันติดคุกสิบปีเลยหรือ?”
ฟู่หมิงหยวนกล่าว “จะติดคุกกี่ปีเป็นเรื่องของผู้พิพากษา คุณมายืนโวยวายอยู่ตรงนี้ สู้ไปหาทนายเก่ง ๆ สักคนไม่ดีกว่าหรือ อย่างน้อยอาจช่วยให้โทษเบาลงได้”
ประธานหวังโกรธจนหน้าเขียว “ดี ดีมาก ในเมื่อคุณทำกันถึงขนาดนี้ ก็อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า!”
เขาปูทางหนีทีไล่ให้ลูกชายไว้ตั้งนานแล้ว ที่มาหาฟู่หมิงหยวนก็แค่แผนแก้ขัดเท่านั้น
เขาแอบจัดการให้ลูกชายเกิดอาการหอบหืดกะทันหันในสถานกักกัน จนได้รับการประกันตัวออกมาเมื่อเช้านี้ ตอนนี้คงได้หนังสือเดินทางเล่มใหม่แล้ว และขึ้นเครื่องบินไปสหรัฐอเมริกาแล้ว
เขาอ้างว่าถูกกลั่นแกล้งทางการเมือง แล้วยื่นขอความคุ้มครองจากสหรัฐอเมริกาไว้เรียบร้อย
ขอแค่ลูกชายเดินทางเข้าประเทศได้ เรื่องนี้ก็ถือว่าจบ ต่อให้ฟู่หมิงหยวนมีอำนาจแค่ไหน ก็ยื่นมือไปจัดการถึงต่างประเทศไม่ได้
เพื่อให้การเดินทางครั้งนี้ราบรื่น เขาไปหาซินแสชาวไทยคนหนึ่ง และซื้อวิธีทำทารกผีมาจากอีกฝ่าย จากนั้นก็หาคนขายไข่มุกสลับครรภ์ในตลาดมืด แล้วผสมบางอย่างลงในอาหารของหญิงตั้งครรภ์ จนทำไข่มุกสลับครรภ์ให้กลายเป็นทารกผีได้