เจียงหมิงจู๋ลงจากเครื่องบิน ระหว่างเดินผ่านสนามบินก็มีคนหลายคนมองเธอไม่หยุด
เธอขมวดคิ้ว เปิดแอปโซเชียลดู ยอดผู้ติดตามของเธอเพิ่มขึ้นอีกหลายหมื่น แต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ
เธอค่อยวางใจ คิดว่าคนเหล่านั้นคงจำเธอได้จึงมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หลังได้ออกรายการของพี่สาม ตอนนี้เธอก็มีผู้ติดตามหลายแสนคนแล้ว จึงต้องค่อย ๆ ปรับตัวกับชีวิตที่อาจมีคนจำได้ทุกที่ทุกเวลา
จูเพ่ยฟางส่งข้อความมา
ยันต์หุ่นเชิดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว อยู่ในล็อกเกอร์ฝากกระเป๋าที่ร้านสะดวกซื้อในสนามบิน
เจียงหมิงรอเธออยู่ตรงทางออกสนามบิน
“พี่รอง เจอพี่สาวหรือยังคะ?”
เจียงหมิงตอบว่า “เจอแล้ว กลับไปค่อยคุยกัน”
“ค่ะ ดีเลย” เจียงหมิงจู๋ประคองกระเป๋าเป้ไว้อย่างระมัดระวัง โดยเฉพาะเอกสารกับยันต์ที่อยู่ข้างใน เธอพูดอย่างว่าง่ายว่า “ฉันไปเยี่ยมคุณย่าก่อนนะคะ”
เจียงหมิงว่า “ก็ดีเหมือนกัน ช่วงที่เธอไม่อยู่หลายวันนี้ คุณย่าคิดถึงเธอมาก”
……
มีรถหลายคันจอดอยู่หน้าโรงพยาบาลในประเทศไทย
ฟู่หมิงหยวนต้องคุยกับบาซ่ง ส่วนเจียงเหยียนพาเจียงเสี่ยวสุ่ยขึ้นรถ
หน้าโรงพยาบาลจอแจไปด้วยผู้คน มีทั้งเจ้าหน้าที่ระดับสูงของท้องถิ่นและนักข่าวจากสถานีโทรทัศน์
ยังมีคนหน้าตาเป็นชาวจีนอีกไม่น้อย ล้วนเป็นพ่อแม่ที่มารับลูกกลับบ้าน
เหล่าพ่อแม่ที่กำลังตื่นเต้นต่างพากันอัดแน่นจนทางเข้าโรงพยาบาลแทบไม่มีช่องให้เดิน
ผู้ปกครองคนหนึ่งโอบไหล่หญิงสาวผมยาว ร้องไห้ด้วยความยินดีต่อหน้ากล้อง “ต้องขอบคุณคุณฟู่ ขอบคุณทุกคนที่ช่วยเหลือ ฉันถึงได้กลับมาอยู่กับลูกสาวอีกครั้ง บุญคุณครั้งนี้ยากจะตอบแทน ฉัน……”
อีกฝ่ายร้องไห้จนทำท่าจะคุกเข่า หญิงสาวผมยาวรีบพยุงเธอขึ้นมา “แม่คะ อย่าตื่นเต้นไปเลย”