เซียวหนานซานชะงักไปชั่วขณะ
ตรงหน้าเขามีเพียงบันไดว่างเปล่า
เขาจำได้ชัดเจนว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดลงมาจากตรงนี้ ศีรษะกระแทกขอบบันไดจนสมองกระจาย
ตาฝาดไปหรือเปล่า?
เขาส่ายหน้า ก่อนจะเห็นถุงหอมบนพื้น
เถ้าธูปกระจายเกลื่อนพื้น กระดาษที่เขียนดวงชะตาแปดอักษรของเขาไว้ข้างในไหม้จนดำสนิท แต่ยังพอมองเห็นร่องรอยลายมืออยู่บ้าง
หัวใจเขาพลันกระตุกวูบ
“คุณย่า”
ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกว่าความอบอุ่นที่โอบล้อมอยู่รอบตัวตลอดสองวันที่ผ่านมาหายไปแล้ว
ประตูของสถานที่จัดแสดงถูกพังเปิดออกอีกครั้ง
เจ้าหน้าที่กู้ภัยพาตัวเด็กสาวออกไป ส่วนผู้คนต่างก็ทยอยหนีออกจากสถานที่จัดแสดงตามการจัดระเบียบของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
“รีบหนีเร็ว ที่นี่ประหลาดเกินไปแล้ว!”
“หรือว่าจะมีผี รีบไปกันเถอะ ฉันจำได้ชัด ๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นตายแล้ว ทำไมถึงฟื้นขึ้นมาได้ล่ะ”
“น่ากลัวจริง ๆ”
หลังพ้นอันตราย ผู้คนบางส่วนก็สังเกตเห็นเจียงเหยียนกับพวกเขา แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “เมื่อกี้ถ่ายละครกันอยู่ใช่ไหมล่ะ ฉันก็ว่าแล้วว่าคงไม่ใช่เรื่องจริง ทำเอาตกใจแทบแย่”
คนกลุ่มหนึ่งพากันขอถ่ายรูปและลายเซ็นกับเจียงเหยียน จนเจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์ต้องเชิญพวกเขาออกไป
เซียวหนานซานเพิ่งเดินเข้ามา จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็มืดวูบ
เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างแทรกเข้ามาในร่าง
ขาเขาเซถลา ราวกับควบคุมร่างกายไม่ได้ ก่อนจะทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น
ภายในสถานที่จัดแสดงเหลือคนอยู่ไม่มาก
ผู้อำนวยการหลิวสังเกตเห็นเขา “คุณเซียว เป็นอะไรไปครับ?”