【ชื่อ: หนูมังกรดิน】
【ระดับ: ชั้นกายสามัญ】
【ค่าสถานะ
พละกำลัง: 20
ความว่องไว: 15
จิตใจ: 1】
【คำอธิบาย: อสูรกายที่อาศัยอยู่ใต้ดินและปนเปื้อนไอพลังของมังกรยักษ์ สำหรับคนธรรมดาแล้วมันอันตรายอย่างยิ่ง】
ค่าสถานะรวมสูงถึง 36 แต้ม
ดูท่าหนูดินตัวใหญ่ตัวนี้คงเป็นหนึ่งในตัวที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับกายสามัญ
ซีเอ่อร์เซี่ยเดินเข้าไปใกล้หนู แล้วใช้พลั่วขุดแร่ปลิดชีวิตมัน
【สังหารหนูมังกรดิน ได้รับค่าประสบการณ์ 70 แต้ม】
แม่น้ำใต้ดินมักพัดกิ่งไม้บางส่วนมาให้ ซีเอ่อร์เซี่ยหาไม้แห้งแถว ๆ นั้นได้จำนวนหนึ่ง จากนั้นก็ใช้ลมหายใจมังกรจุดกองฟืน
เธอใช้พลั่วขุดแร่ชำแหละหนูดินอย่างทุลักทุเล แล้วเสียบเนื้อมันกับไม้ท่อนหนึ่ง นำไปย่างเหนือกองไฟอย่างช้า ๆ
เมื่อสุกแล้วก็กินให้อิ่มหนำได้เลย!
ถึงเนื้อสุกที่ไม่มีเครื่องปรุงจะจืดชืดจนแทบไม่มีรสชาติ แต่อย่างน้อยก็ช่วยให้อิ่มท้องได้
หนูดินตัวนี้ยาวถึง 1 เมตร มีเนื้อให้กินไม่น้อยเลย
【ติ๊ง! คุณกินอาหารสำเร็จ 1 ครั้ง! ได้รับค่าประสบการณ์ 50 แต้ม!】
【ด้วยคุณสมบัติตะกละ คุณได้รับความสามารถ: ขุดดิน】
【ติ๊ง! เนื่องจากคุณไม่สามารถปรับตัวเข้ากับความสามารถ ‘ขุดดิน’ ได้ จึงแปลงเป็นแต้มคุณสมบัติอิสระ 1 แต้ม】
ข้อความแจ้งเตือนที่ระบบแสดงขึ้นมาทำให้ซีเอ่อร์เซี่ยชะงักไป
เธอมองกรงเล็บใหญ่ทั้งสองข้างของหนูดิน แล้วก็เข้าใจขึ้นมาทันที
“ดูเหมือนความสามารถขุดดินนี่จะช่วยให้หนูดินขุดโพรงได้เร็วขึ้น ไม่ใช่ดำดินลงไปได้ทันทีเหมือน ‘วิชาดินเลี่ยง’ ฉันเลยปรับตัวเข้ากับมันไม่ได้สินะ”
ถึงอย่างไรซีเอ่อร์เซี่ยก็ไม่มีกรงเล็บแบบหนูดิน
แต่ความสามารถที่ปรับตัวเข้ากับมันไม่ได้ ยังแปลงเป็นแต้มคุณสมบัติอิสระได้ด้วยงั้นหรือ?
นี่เป็นเรื่องน่ายินดีเหนือความคาดหมายจริง ๆ!
ซีเอ่อร์เซี่ยจัดสรรแต้มคุณสมบัตินี้ให้พละกำลังของตัวเองโดยไม่ลังเล
พละกำลังเพิ่มจาก 14 แต้มเป็น 15 แต้ม
กระแสอุ่นไหลเวียนไปตามแขนขา ซีเอ่อร์เซี่ยรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองมีเรี่ยวแรงมากเป็นพิเศษ
หากขุดแร่ต่อไป เธออาจใช้แรงเหวี่ยงพลั่วแค่ 10 ครั้งก็ขุดหินเวทมนตร์ได้ก้อนหนึ่ง!
พละกำลังแค่ 15 แต้มยังเก่งขนาดนี้ ซีเอ่อร์เซี่ยแทบไม่กล้าคิดเลยว่าพละกำลังมากกว่า 30 แต้มของวิลสันจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
“เหลือแต้มคุณสมบัติอีก 1 แต้ม แต่ต้องเก็บไว้ใช้ยามจำเป็น...”
แม้ช่วงนี้เธอจะตั้งใจอยู่แถวเห็ดมายาฝันยักษ์ ไม่เดินทางลึกเข้าไปอีก แต่แต้มคุณสมบัติเป็นทรัพยากรฟื้นฟูที่มีค่ามาก จะใช้ส่งเดชไม่ได้ ซีเอ่อร์เซี่ยจึงยังคิดจะระมัดระวังไว้ก่อน
ซีเอ่อร์เซี่ยละสายตาจากหน้าต่างสถานะ แล้วหันไปมองเห็ดมายาฝันยักษ์ที่อยู่ข้าง ๆ
“ถ้าคุณสมบัติของฉันเป็นแบบกินอะไรแล้วก็ได้สิ่งนั้นมา งั้นกินเจ้านี่เข้าไปอาจจะได้รับความสามารถทำให้เห็นภาพหลอนก็ได้... แบบนั้นไม่ไร้เทียมทานเลยหรือไง?”
เพราะเงื่อนไขตัดสินความสามารถทำให้เห็นภาพหลอนของเห็ดมายาฝันยักษ์คือค่ามนตราเสน่ห์
ส่วนซีเอ่อร์เซี่ยมีคุณสมบัติ ‘ความงาม’ อยู่กับตัว เรื่องค่ามนตราเสน่ห์นั้น เกรงว่าทั่วทั้งโลกคงหาคนที่เทียบเคียงกับเธอได้ไม่กี่คน!
พอคิดถึงตรงนี้ ใจของซีเอ่อร์เซี่ยก็ร้อนรุ่มขึ้นมา เธอจึงเดินเข้าไปใช้พลั่วขุดแร่แซะชิ้นหนึ่งจากเห็ดดอกใหญ่ แล้วโยนเข้าปาก
【ติ๊ง! คุณกินเห็ดมายาฝันยักษ์... กำลังตรวจสอบภาพหลอน...】
【ตรวจสอบไม่ผ่าน! คุณได้รับค่าประสบการณ์ 50 แต้ม และความสามารถ ‘สร้างภาพหลอน’】
【คุณเลื่อนระดับเป็นเลเวล 7 แล้ว ได้รับแต้มคุณสมบัติอิสระ 1 แต้ม!】
【สร้างภาพหลอน (ชั้นยอด): คุณสามารถใช้กลิ่นและเนื้อหนังทำให้ผู้อื่นตกอยู่ในภาพหลอนได้ ทุกครั้งที่ภาพหลอนคงอยู่ 1 นาที จะใช้จิตใจ 1 แต้ม หากระดับของศัตรูสูงกว่าคุณ จะต้องใช้จิตใจเพิ่ม 1 แต้ม และใช้ไม่ได้ผลกับเป้าหมายที่สูงกว่าคุณตั้งแต่ 2 ขั้นขึ้นไป】
“ยังได้ค่าประสบการณ์ด้วยเหรอ?” ดวงตาของซีเอ่อร์เซี่ยเป็นประกาย
พูดถึงเรื่องนี้ คำอธิบายที่เธอเห็นก่อนหน้านี้ก็บอกไว้ว่าเจ้านี่เป็นพืชที่มีพลังเวทมนตร์มหาศาล!
ลองคิดกลับกัน มันก็เหมือนสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินในนิยายเซียน เพิ่มพูนพลังได้ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง!
เมื่อมองเห็ดขนาดมหึมาที่ใหญ่ราวกับต้นไม้ สายตาของซีเอ่อร์เซี่ยก็เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น
เห็นได้ชัดว่าการสำรวจเหมืองมีข้อดีจริง ๆ
เพิ่งเดินมาได้ไม่นาน ก็เจอเห็ดดอกใหญ่ที่เต็มไปด้วยของมีค่าเข้าแล้ว!
ซีเอ่อร์เซี่ยแทบอยากปักหลักอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต
ถึงอย่างไรทางเหมืองก็ไม่ได้นับจำนวนประชากร ต่อให้มีมนุษย์มังกรหายไปสักหนึ่งหรือสองคน พวกเขาก็คงไม่รู้ตัว
ส่วนถ้าอยู่ที่นี่ ก็จะมีสิ่งมีชีวิตมาให้เห็ดมายาฝันยักษ์หลอกล่อจนเดินมาหาที่ตายไม่ขาดสาย หิวเมื่อไรก็ยังแทะเห็ดมายาฝันยักษ์ได้สักสองคำ
จะมีที่ไหนสบายไปกว่าที่นี่อีกหรือ?
...ขณะที่ซีเอ่อร์เซี่ยกำลังคิดเช่นนั้น จู่ ๆ เธอก็สังเกตเห็นดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งในความมืด กำลังจับจ้องมาทางเธอจากระยะไกล
เธอหันไปมอง หน้าต่างสถานะพลันปรากฏขึ้น
【ชื่อ: หนูมังกรดิน】
【ระดับ: ชั้นทหารเลว】
【ค่าสถานะ:
พละกำลัง: 50
ความว่องไว: 21
จิตใจ: 1】
【คำอธิบาย: แม่ที่เพิ่งสูญเสียลูกไป สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิตนับจากนี้คือการล้างแค้น】
“เดี๋ยวสิ... ไม่นะ ฉันเพิ่งกินหนูดินตัวนั้นไปได้ไม่นานเอง แม่ของมันก็มาตามล้างแค้นถึงที่แล้วเหรอ?”
หัวใจของซีเอ่อร์เซี่ยกระตุกวูบ
ดูจากหน้าต่างสถานะแล้ว ต่อให้มนุษย์มังกรอย่างวิลสันมาที่นี่ก็คงเอาชนะหนูดินตัวนี้ไม่ได้!
ยังดีที่ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นดูเหมือนจะหวาดระแวงเห็ดมายาฝันยักษ์ด้านหลังซีเอ่อร์เซี่ยมาก จึงทำได้เพียงเฝ้ามองอยู่ไกล ๆ ไม่ยอมเข้ามาใกล้
“มันจะเฝ้าอยู่ตรงนั้นตลอดไปหรือเปล่า?” ซีเอ่อร์เซี่ยรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง
ถ้าหนูดินตัวนี้ขัดขวางไม่ให้สิ่งมีชีวิตอื่นเข้าใกล้เห็ดมายาฝันยักษ์ เธออาจอดตายจริง ๆ ก็ได้
กินเห็ดมายาฝันยักษ์แก้หิวก็เหมือนฆ่าตัวตายช้า ๆ พอวันไหนเห็ดมายาฝันยักษ์ถูกกินจนหมด หนูดินก็จะพุ่งเข้ามาฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ!
“ไม่ได้การ ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง...” ซีเอ่อร์เซี่ยมองแม่น้ำข้าง ๆ แล้วพลันเกิดความคิดขึ้นมา เธอใช้ฟันฉลามกรุบกรอบที่คมกริบกัดข้อมือตัวเองจนเปิด ปล่อยให้เลือดไหลลงไปในแม่น้ำ
การเสียเลือดมากขนาดนี้ย่อมส่งผลเสียต่อร่างกายอย่างหนัก ไม่นานซีเอ่อร์เซี่ยก็เห็นสถานะผิดปกติอย่าง ‘เสียเลือดมากเกินไป’ ‘อ่อนแรง’ และ ‘เวียนหัวเล็กน้อย’ ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างสถานะ
แต่เธอไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย กลับจัดสรรแต้มคุณสมบัติ 1 แต้มที่เพิ่งได้จากการเลื่อนระดับให้พละกำลัง
ค่าพลังชีวิตที่ลดลงไปกว่าครึ่งพลันฟื้นกลับมาเต็ม และเพิ่มขึ้นเป็น 140 แต้ม ส่วนพละกำลังของซีเอ่อร์เซี่ยก็ขึ้นเป็น 16 แต้ม
สถานะผิดปกติเหล่านั้นหายไปทันที ไม่ส่งผลกระทบต่อซีเอ่อร์เซี่ยอีก
แม่น้ำถูกย้อมจนเป็นสีแดงด้วยเลือด เพราะแนวทางน้ำแถวนี้คดเคี้ยว เลือดเหล่านั้นจึงน่าจะค้างอยู่ในแม่น้ำอย่างน้อย 3-5 ชั่วโมง กว่าจะถูกพัดลงไปตามน้ำ
หวังว่าหนูดินตัวนั้นจะมาดื่มน้ำก่อนที่เลือดเหล่านี้จะถูกพัดไป
เธอไม่เชื่อหรอกว่าหนูดินตัวนั้นจะบรรลุขั้นที่ไม่ต้องกินไม่ต้องดื่มแล้ว
เลือดของซีเอ่อร์เซี่ยมีทั้งพิษและฤทธิ์ทำให้เห็นภาพหลอนในคราวเดียวกัน ถ้าเจ้าตัวนั้นดื่มเข้าไปสักอึก ไม่แน่ว่าเธออาจอาศัยความสามารถทั้งสองอย่างกำจัดมันได้!
เมื่อมองดวงตาสีแดงฉานที่ซ่อนอยู่ในความมืดห่างออกไป ซีเอ่อร์เซี่ยก็เข้าใจว่านี่คือศึกยืดเยื้อ
เข้ามาเลย มาดูกันว่าใครจะยืนระยะได้นานกว่ากัน!