หลังจากซีเอ่อร์เซี่ยเดินลึกเข้าไปในเหมือง จู่ ๆ เธอก็พบว่ามีเห็ดสีสันฉูดฉาดงอกอยู่ริมทาง
“เห็ด!” ดวงตาสีแดงเรียวตั้งของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที
เสียงท้องร้องโครกครากดังขึ้นอีกครั้ง ซีเอ่อร์เซี่ยลูบท้อง ลิ้นสีแดงสดชุ่มฉ่ำเลียริมฝีปาก เธออดใจไม่ไหว เดินเข้าไปเด็ดเห็ดขึ้นมา
“ยิ่งเห็ดมีสีสันฉูดฉาด ก็ยิ่งมีพิษ... แต่ฉันหิวมากจริง ๆ นะ... ทว่ามันมีพิษนี่...” ซีเอ่อร์เซี่ยลังเล
เนื้อแค่นั้นจะพอให้ใครอิ่มกัน?
อย่างมากก็แค่ช่วยไม่ให้เธออดตาย
ตอนนั้นเอง ซีเอ่อร์เซี่ยก็นึกถึงคุณสมบัติ ‘ตะกละ’ ของตัวเอง
คุณสมบัตินี้น่าจะทำให้เธอมีภูมิต้านทานพิษขึ้นมาบ้างกระมัง?
อีกอย่าง เธอเป็นมนุษย์มังกร มีพละกำลังสูงถึง 13 แต้ม ร่างกายแข็งแกร่งมาก คงไม่ตายง่าย ๆ หรอก
หรือจะ... ลองกินสักหน่อยดี?
สุดท้ายซีเอ่อร์เซี่ยก็ทนต่อสิ่งยั่วยวนของอาหารไม่ไหว กลืนเห็ดลงไปทั้งดอก
พูดตามตรง เธอแทบไม่รู้รสอะไรเลย รู้สึกเพียงว่ามีบางอย่างไหลลงท้องไป และร่างกายก็สบายขึ้นเล็กน้อย
【ติ๊ง! กินเห็ดพิษ! กำลังตรวจสอบการได้รับพิษ... ตรวจสอบล้มเหลว คุณต้านทานพิษได้】
【ด้วยคุณสมบัติตะกละ คุณได้รับความสามารถจากเห็ดพิษ: แพร่พิษ】
【แพร่พิษ: ในเลือดของคุณมีพิษไหลเวียนอยู่ คุณสามารถแพร่พิษด้วยการกัด หรือให้ผู้อื่นกินเนื้อและเลือดของคุณ】
“อะไรนะ?!”
เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ ซีเอ่อร์เซี่ยก็ตะลึงงันไปทั้งตัว
จริงเหรอเนี่ย?
ที่แท้คุณสมบัติ ‘ตะกละ’ คือคุณสมบัติที่แข็งแกร่งที่สุดหรือนี่?
กินอะไรเข้าไปก็ได้สิ่งนั้นงั้นเหรอ?
สุดยอดเกินไปแล้ว!
“ทำไมตอนฉันกินเนื้อชิ้นนั้นถึงไม่ได้ความสามารถพิเศษมาด้วย... เอาเถอะ เจ้าของเนื้อนั่นอาจไม่มีความสามารถพิเศษก็ได้”
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ซีเอ่อร์เซี่ยก็เลิกติดใจ
เธอเงยหน้ามองเข้าไปในเหมืองที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นแอ่ง แววตาเปี่ยมความกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด
ก่อนหน้านี้ วิลสัน มนุษย์สายเลือดมังกร เคยเตือนพวกเขาไว้ว่า ลึกเข้าไปในเหมืองมีสิ่งมีชีวิตมากมายที่อาศัยอยู่ได้เพราะพึ่งพาบารมีของไอลีนา แต่กลับไม่ยอมทำตามคำสั่งของพวกเขา
อย่างเช่น ตัวตุ่น กิ้งก่ามังกร หรือตะขาบที่ปนเปื้อนกลิ่นอายมังกร
ถ้าได้กินพวกนั้นเข้าไป เธอก็จะสามารถแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วไม่ใช่หรือ?
เพียงนึกถึงเรื่องนี้ ซีเอ่อร์เซี่ยก็อดตื่นเต้นไม่ได้
แน่นอนว่า หากพุ่งเข้าไปในเหมืองตอนนี้โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ก็ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย ซีเอ่อร์เซี่ยจึงคิดว่าจะเตรียมตัวสักพักก่อน
เธอหยิบพลั่วขุดแร่ขึ้นมา เตรียมจะเดินย้อนกลับไป แต่ในตอนนั้นเอง เงาร่างสามสายก็เดินเข้ามาขวางทางออกเพียงทางเดียวไว้พอดี
ซีเอ่อร์เซี่ยกวาดตามอง ทั้งสามเป็นมนุษย์มังกรเพศชาย คนหนึ่งสูง คนหนึ่งเตี้ย อีกคนอ้วน เรียกได้ว่าตรงกับภาพจำของพวกชอบหาเรื่องอย่างเธอไม่มีผิด
“พวกนายจะทำอะไร?” เด็กสาวมนุษย์มังกรขมวดคิ้ว มือขวากำด้ามพลั่วแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
มนุษย์มังกรร่างสูงแค่นเสียง “นังแพศยา เป็นเพราะแกแท้ ๆ พวกเราถึงถูกท่านวิลสันด่าจนหูชา! แกขยันทำงานขนาดนี้ไปทำไม? ผู้หญิงอย่างแกก็ควรเป็นเครื่องสนองตัณหาของพวกเราดี ๆ สิ!”
ในหมู่ทาสมนุษย์มังกร นอกจากซีเอ่อร์เซี่ยแล้ว ยังมีผู้หญิงอีกไม่น้อย เพียงแต่พวกเธอมักไม่ไปขุดแร่ แต่จะหาที่พึ่งพาจากผู้ชาย แลกเปลี่ยนร่างกายกับแร่ให้ได้ตามจำนวนที่ต้องส่ง
แน่นอนว่า ยังมีมนุษย์มังกรหญิงอีกหลายคนที่ได้รับอิทธิพลจากความขยันของซีเอ่อร์เซี่ย และตัดสินใจพึ่งพาตัวเอง
‘สมองมีแต่กล้ามเนื้อจริง ๆ ด้วย...’ ซีเอ่อร์เซี่ยนินทาอยู่ในใจ
ถึงชาติก่อนเธอจะเป็นนักสู้ต่อต้านแนวคิดสตรีนิยมสุดโต่งอย่างแน่วแน่ แต่ก็ยังรู้สึกว่าลัทธิชายเป็นใหญ่ของมนุษย์มังกรพวกนี้เกินไปหน่อย
การเหวี่ยงจากขั้วหนึ่งไปสู่อีกขั้วไม่ใช่เรื่องดีอะไร
ซีเอ่อร์เซี่ยดึงตัวเองออกจากความคิดฟุ้งซ่าน แล้วมองค่าสถานะของพวกเขา
ค่าพละกำลังของมนุษย์มังกรทั้งสามสูงกว่า 15 แต้ม แต่ค่าความว่องไวและพลังจิตกลับไม่สูงเท่าเธอ
ตอนนี้พื้นที่บริเวณนี้คับแคบ บางทีเธออาจยังมีโอกาส...
จู่ ๆ ซีเอ่อร์เซี่ยก็เบิกตากว้าง มองไปด้านหลังมนุษย์มังกรทั้งสามที่มีทั้งคนสูง คนเตี้ย และคนอ้วน ก่อนตะโกนลั่นว่า
“ท่านวิลสัน! พวกนี้กำลังจะทำลายทรัพย์สินของท่านไอลีนา!”
พอได้ยินว่าวิลสันมาแล้ว มนุษย์มังกรทั้งสามก็สะดุ้ง พากันหันกลับไปมอง แต่กลับเห็นเพียงอุโมงค์ว่างเปล่าไร้ผู้คน
ขณะที่พวกเขากำลังสงสัย พอหันกลับมาอีกครั้งก็เห็นซีเอ่อร์เซี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากสีชมพูเล็ก ๆ อ้าออก พ่นธาตุไฟอันรุนแรงออกมา
ในทางเดินแคบ ๆ มนุษย์มังกรไม่มีที่ให้หนี พวกเขาถูกความร้อนแผดเผาจนร้องโหยหวน
แต่ในฐานะมนุษย์มังกร พวกเขาก็มีภูมิต้านทานธาตุไฟอยู่บ้าง หวังจะฆ่าพวกเขาด้วยลมหายใจมังกรเพียงอย่างเดียวคงเป็นไปไม่ได้
เมื่อนึกได้เช่นนั้น ซีเอ่อร์เซี่ยก็หยุดพ่นไฟแล้วพุ่งเข้าใส่ กัดไหล่ของมนุษย์มังกรร่างอ้วนคนหนึ่งจนเนื้อหลุดออกมาเป็นชิ้นใหญ่
“อ๊ากกก!!” มนุษย์มังกรร่างอ้วนกรีดร้องด้วยความตกใจ ก่อนเหวี่ยงหมัดใส่เธอ
ซีเอ่อร์เซี่ยอาศัยความว่องไวที่สูงกว่าอยู่หนึ่งถึงสองแต้ม หลบหมัดได้อย่างรวดเร็วโดยไม่ถูกโจมตี จากนั้นก็มองไปยังมนุษย์มังกรอีกสองคน
มนุษย์มังกรร่างเตี้ยกับร่างสูงตั้งหลักได้แล้ว มนุษย์มังกรร่างสูงถลึงตาอย่างดุดัน กัดฟันพุ่งเข้าใส่ซีเอ่อร์เซี่ย ส่วนมนุษย์มังกรร่างเตี้ยสูดลมหายใจเข้าฮึดใหญ่จนท้องป่อง เห็นได้ชัดว่ากำลังจะพ่นไฟ
ซีเอ่อร์เซี่ยไม่กล้าปะทะตรง ๆ จึงเลือกถอยห่าง หนีเข้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของอุโมงค์
ในตอนนั้นเอง ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
【สังหารมนุษย์มังกรลูกผสม (ระดับกายสามัญ)! ค่าประสบการณ์ +50!】
เดิมทีซีเอ่อร์เซี่ยสะสมค่าประสบการณ์ไว้ไม่น้อยแล้ว คราวนี้จึงเลื่อนระดับขึ้นเป็นเลเวล 4 ทันที!
เธอหันกลับไปมอง ก็เห็นว่ามนุษย์มังกรร่างอ้วนที่ถูกเธอกัดตายเพราะพิษแล้ว
บริเวณไหล้อยู่ใกล้หัวใจกับสมองเกินไปจริง ๆ
ซีเอ่อร์เซี่ยกำลังจะตั้งใจหนีต่อ แต่ทันใดนั้นหน้าต่างระบบก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนที่สองขึ้นมา
【มนุษย์มังกรลูกผสม (ระดับกายสามัญ) ทำความสามารถหล่น: ลมหายใจมังกร!】
【เนื่องจากคุณมี “ลมหายใจมังกร” อยู่แล้ว จึงรวมความสามารถทั้งสองเข้าด้วยกัน!】
【คุณได้รับความสามารถ: ลมหายใจมังกร (ชั้นทหารเลว)!】
“...หา?” ซีเอ่อร์เซี่ยชะงักไป
นี่เป็นเรื่องดีที่มาเหนือความคาดหมาย
ลมหายใจมังกรชั้นทหารเลวน่าจะแข็งแกร่งกว่าเปลวไฟเล็กจ้อยระดับกายสามัญมากสินะ?
คิดแล้วซีเอ่อร์เซี่ยก็หยุดฝีเท้า
หลังจากเธอหนีไป เปลวไฟที่มนุษย์มังกรร่างเตี้ยพ่นออกมาก็เผาได้แต่ความว่างเปล่า แถมเกือบจะโดนพวกเดียวกันเองด้วยซ้ำ
ทั้งสองคนไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นซีเอ่อร์เซี่ยหยุดยืน ก็เผยสีหน้าเหี้ยมเกรียม
“ฮึ ๆ ทำไมไม่หนีแล้วล่ะ?”
“นังแพศยาบัดซบ กล้าฆ่าพี่น้องของฉัน ฉันจะทำให้แกเสียใจที่เกิดมาในโลกนี้!”
“พี่ใหญ่ หน้าอกนางใหญ่ไม่เบา เราต้องสนุกกับนางให้เต็มที่”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ทั้งสองข่มขู่คุกคามพลางหัวเราะเยาะ เดินเข้ามาอย่างชั่วร้าย
แต่ในตอนนั้น ซีเอ่อร์เซี่ยกลับสูดลมหายใจเข้าลึก
มนุษย์มังกรร่างเตี้ยสะดุ้ง รีบคิดจะหนี ทว่ามนุษย์มังกรร่างสูงกลับขวางเธอไว้
“หึ ๆ นางแค่แกล้งทำเป็นขู่ ท่านวิลสันยังใช้ลมหายใจมังกรสองครั้งติดกันในเวลาอันสั้นไม่ได้เลย แล้วนางจะทำได้ยังไง?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มนุษย์มังกรร่างเตี้ยก็คลายกังวล แล้วจ้องซีเอ่อร์เซี่ยเขม็ง
“นังแพศยาบัดซบ เดี๋ยวฉันจะกรอกเหล้าให้แกจนกลายเป็นคนปัญญาอ่อน!”
แต่ซีเอ่อร์เซี่ยไม่สนใจคำพูดหรือการกระทำของทั้งสอง
อย่างไรเสีย... พวกมันก็เป็นคนตายอยู่แล้ว
หลังรวบรวมพลังอยู่ชั่วครู่ ซีเอ่อร์เซี่ยก็พ่นเปลวไฟที่สะสมอยู่ในอกออกมาอย่างแรง
คราวนี้เปลวไฟรุนแรงขึ้นกว่าเดิม ราวกับไฟลามทุ่ง ผนังหินโดยรอบถูกเผาจนดำเกรียม!
หลังจากตะลึงไปชั่วขณะ มนุษย์มังกรร่างสูงกับร่างเตี้ยก็เผยสีหน้าหวาดกลัว ต่างพยายามหันหลังหนี
แต่ตอนนั้นทั้งคู่เข้ามาใกล้เกินไปแล้ว เปลวไฟยังพุ่งมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง มนุษย์มังกรทั้งสองแทบไม่มีเวลาได้ตอบโต้ ก็ถูกเปลวเพลิงกลืนกิน