หมู่บ้านที่อินจื้อผิงอาศัยอยู่เป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งในอำเภอฟู่อวี๋ มณฑลจี๋ ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมปี 1936 จนถึงตอนนี้ พวกญี่ปุ่นส่งกองบุกเบิกกว่า 300,000 คนมายังภาคตะวันออกเฉียงเหนือ คนพวกนี้ใช้เงินเพียงน้อยนิดบีบบังคับยึดครองที่ดินจากชาวบ้าน
เพราะอย่างนั้น ตอนนี้บ้านอินจื้อผิงจึงเหลือเพียงบ้านดินสองห้อง ไม่มีอะไรอื่นอีก
ราวสองทุ่ม อินจื้อผิงกลับมาถึงหมู่บ้าน เขามองบ้านตัวเองแล้วเห็นว่าไม่มีไฟเปิดอยู่ เห็นได้ชัดว่าผู้ใหญ่บ้านยังไม่ได้ยึดบ้านอย่างเปิดเผย เขาจึงลอบกลับเข้าบ้าน พอเข้าไปในห้องฝั่งตะวันตก อินจื้อผิงก็เหยียบเก้าอี้แล้วออกแรงแคะคานบ้านอย่างทุลักทุเล ก่อนจะหยิบเหรียญเงินออกมาได้หนึ่งเหรียญ นี่คือเงินเก็บทั้งหมดของบ้าน
จากนั้นเขาไปที่ห้องครัว เอามีดทำครัวเหน็บไว้ด้านหลัง แล้วเก็บแป้งธัญพืชสิบกว่าชั่งกับมันหมูเข้าไปในมิติ จากนั้นก็...ไม่มีอะไรต่อแล้ว ในบ้านไม่มีแม้แต่ขนไก่สักเส้นจนจนกรอบ ต่อให้ผีไฉ่เสินมาเห็นก็ยังต้องหมดฤทธิ์
เขามาถึงบ้านผู้ใหญ่บ้านแล้วกระโดดข้ามกำแพงดินไปย่อตัวเงียบ ๆ ใต้หน้าต่าง……
“พ่อ ลูกบ้านอินคนนั้นคงไม่กลับมาแล้วใช่ไหม?”
“หุบปากไปเลย! ต่อให้ไม่กลับมา เราก็ต้องรออีกสองเดือนค่อยย้ายเข้าไปอยู่ หลังจากนั้นพ่อจะไปแจ้งคนหายที่ที่ว่าการอำเภอ แบบนี้ถึงจะรัดกุม ต่อให้ไอ้หนุ่มนั่นกลับมา เราก็ไม่ถือว่าแย่งบ้านเขา เหตุผลมีถมไป อีกอย่าง ช่วงนี้แกออกไปเดินให้บ่อยหน่อย ถ้าเจอมันกลางทุ่งกลางป่าก็จัดการให้เรียบร้อย!”
“ครับ! พ่อไม่ต้องห่วง”
“บัดซบ! คิดจะฆ่าปิดปากกันเลยนี่หว่า!”
อินจื้อผิงเดินมาถึงหน้าประตูแล้วเคาะเบา ๆ สองที “ก๊อก ๆ ๆ!”
“พ่อ เหมือนมีคนเคาะประตูครับ”
“แกไปดูไม่รู้หรือไง!”
ลูกชายผู้ใหญ่บ้านลงจากเตียงเตาดิน ลากรองเท้าผ้าพื้นพันชั้นออกมาจากห้อง “ใครน่ะ?”
อินจื้อผิงบีบเสียงร้องตอบ “ฉันเอง!”
“เอี๊ยด!”
ลูกชายผู้ใหญ่บ้านเปิดประตู เท้าขวาเพิ่งก้าวพ้นธรณีคอของเขาก็ถูกใครบางคนบีบไว้
อินจื้อผิงใช้เวลาเพียง 0.5 วินาทีก็ฟาดเจ้าลูกชายโง่เง่าจนสลบ จากนั้นถือมีดทำครัวลากร่างอีกฝ่ายเข้ามาในบ้านแล้วปิดประตู
“อ้าว! ผู้ใหญ่บ้าน กำลังดื่มอยู่หรือ?”
“ไอ้ลูกชะ... เอ่อ... จื้อ... จื้อผิง! แก! แกทำอะไรลูกชายฉัน?”
“ไม่ต้องห่วง เขาแค่สลบไป ไม่เป็นไรหรอก เมื่อกี้ฉันได้ยินว่าคุณคิดจะให้ลูกชายโง่ ๆ ของคุณจัดการฉันกลางทุ่งกลางป่าใช่ไหม?”
“ไม่... ไม่มีเรื่องแบบนั้น คุณคงเข้าใจผิดแล้ว! เอ่อ จื้อผิง ในเมื่อกลับมาแล้วก็ตั้งใจใช้ชีวิตให้ดี เรื่องที่วันนี้คุณทำลูกชายคนเล็กของฉันสลบ ฉันจะไม่เอาเรื่องก็แล้วกัน ไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปเถอะ! ฮะ ๆ กลับไปเถอะ!”
“ฮ่า! คุณไม่เอาเรื่อง แต่ฉันต้องเอาเรื่องสิ! ก็พวกคุณพ่อลูกคิดจะทำลายศพแล้วแย่งบ้านคนอื่นไม่ใช่หรือไง!”
พูดจบเขาก็ปักมีดทำครัวลงบนโต๊ะอาหารดัง “ตึง!”
ผู้ใหญ่บ้านสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ!
“เอ่อ จื้อผิง คุณคงเข้าใจผิดแล้ว เอาอย่างนี้ ลุงมีแป้งข้าวโพดอยู่ 20 ชั่ง เอาไปสิ จะได้มีเงินไปหาภรรยา อย่าทำเรื่องโง่ ๆ จนพลาดพลั้งเลย!”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
อินจื้อผิงหัวเราะเสร็จก็ดึงมีดทำครัวที่ปักอยู่บนโต๊ะออกมา เหวี่ยงแขนสุดแรง “ฉัวะ!” ใบมีดครึ่งหนึ่งฟันเข้าไปในคอผู้ใหญ่บ้าน เขาดึงมีดออกแล้วถอยห่างไปสามเมตร เพราะเลือดกำลังพุ่งฉีดออกจากคอผู้ใหญ่บ้านไม่หยุด
ผู้ใหญ่บ้านกุมคอเอาไว้ ในลำคอยังมีเสียงลมรั่วดังครืดคราด สองนาทีต่อมาก็ล้มลงกับพื้น แม้ยังหายใจอยู่ แต่ก็คงอยู่ได้อีกแค่สองสามนาที อินจื้อผิงยกเท้าเหยียบกระดูกสันคอของลูกชายโง่ ๆ จนหัก
ภรรยาผู้ใหญ่บ้านตายไปนานแล้ว ส่วนลูกชายก็ไม่ได้เรื่อง ไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมแต่งด้วย จนถึงตอนนี้พ่อลูกจึงยังอยู่ด้วยกัน
หลังฆ่าพ่อลูกคู่นี้ อินจื้อผิงก็สั่นไปทั้งตัว แม้จะมีชีวิตมาสองชาตินี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาฆ่าคน จิตใจจึงไม่สงบเอาเสียเลย
เขารื้อค้นจนทั่วก็ไม่เจอเงินสักแดง อินจื้อผิงไม่เชื่อว่าผู้ใหญ่บ้านที่ขูดรีดชาวบ้านจะเป็นคนยากจน จึงเรียกเสี่ยวอวี้ออกมา
“เสี่ยวอวี้ เธอหาได้ไหมว่าเงินของผู้ใหญ่บ้านซ่อนอยู่ที่ไหน?”
“นายท่าน เรื่องแค่นี้ง่ายมากค่ะ ให้ฉันจัดการเอง!”
พูดจบ เสี่ยวอวี้ก็แลบลิ้นสองแฉกออกมาดมกลิ่น แล้วเลื้อยวนรอบบ้านหนึ่งรอบ ก่อนจะหยุดตรงหลุมเตาไฟกะทันหัน
“นายท่าน ในหลุมเตามีกลิ่นเงินค่ะ!”
อินจื้อผิงยกหม้อเหล็กใบใหญ่ไปวางไว้ แล้วใช้คราดตักขี้เถ้าเกลี่ยหลุมเตาจนสะอาด ด้านล่างปูด้วยอิฐ เขาใช้มีดทำครัวงัดอิฐออก แต่ข้างใต้ยังมีอิฐอีกชั้น เขางัดอิฐออกติดต่อกันถึงสามชั้น จึงพบของน่าประหลาดใจ มีกล่องเหล็กขนาดพอ ๆ กับโกศใส่อัฐิโผล่ออกมา
เขาหยิบกล่องเหล็กขึ้นมาเปิดดูแล้วก็ผิดหวัง บัดซบเอ๊ย กล่องเหล็กใหญ่ขนาดนี้กลับมีเหรียญเงินอยู่แค่แปดเหรียญ เขาเก็บเหรียญเงินเข้าไปในมิติแล้วไปที่ห้องครัว
ในตู้มีแป้งธัญพืช 30 ชั่ง ส่วนในไหผักดองตรงมุมห้อง เขาก็เจอแป้งข้าวโพด 20 ชั่งที่ผู้ใหญ่บ้านพูดถึงในที่สุด เขารื้อห้องครัวจนเละเทะ แต่ก็มีแค่ซีอิ๊วครึ่งขวด มันหมูหนึ่งไหเล็ก เกลือเม็ดใหญ่ครึ่งชั่ง และหม้อเหล็กใบเล็กอีกหนึ่งใบ
หลังเก็บของทั้งหมดเข้าไปในมิติแล้ว อินจื้อผิงก็ออกจากหมู่บ้านไปในความมืด
กลางวันเขานอนในไร่ข้าวโพด กลางคืนเดินทาง ในที่สุดวันที่สามก็มาถึงตัวอำเภอ
เขาหาโรงเตี๊ยมพัก อาบน้ำเย็นอย่างสบายใจ กินอาหารร้อน ๆ เสร็จแล้วจึงออกมาเดินเล่น เดินตามตรอกซอกซอยอยู่กว่าสองชั่วโมงก็ยังไม่เจอพวกญี่ปุ่นสักคน อินจื้อผิงจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
(ขอให้ความรู้แก่ทุกคนสักหน่อย ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือจะเห็นทหารญี่ปุ่นจำนวนมากได้เฉพาะในเมืองใหญ่หรือชุมทางคมนาคมสำคัญเท่านั้น ส่วนอำเภอทั่วไป ที่ว่าการอำเภอก็มีทหารญี่ปุ่นที่เป็นข้าราชการอยู่สักห้าถึงเจ็ดคน เว้นแต่ช่วงเก็บเกี่ยว ตอนนั้นถึงจะเห็นทหารญี่ปุ่นจำนวนมากออกมาบังคับเก็บเสบียง บางอำเภอที่ไม่สำคัญถึงกับมีทหารญี่ปุ่นประจำที่ว่าการอำเภอเพียงคนเดียว)
เดินไปเดินมา จู่ ๆ เขาก็เห็นร้านช่างตีเหล็กร้านหนึ่ง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงก้าวเข้าไป
“คุณลูกค้าอยากให้ตีของอะไรครับ? เครื่องครัวกับเครื่องมือเกษตร ที่นี่ทำได้หมด”
“อาจารย์ ผมอยากให้ทำมีดบินสักสองสามเล่ม จะเอาขึ้นเขาไปล่าสัตว์ป่า คิดราคาเท่าไรครับ?”
“มีดบินหรือครับ! หนึ่งเหรียญเงินได้สามสิบเล่ม คุณว่าไงครับ?”
“ได้ครับ!”
อินจื้อผิงวาดแบบคร่าว ๆ ของมีดบินเสี่ยวหลี่จากยุคหลังแล้วส่งให้ช่างตีเหล็ก
ช่างตีเหล็กเห็นแล้วก็ตบอกพูดอย่างมั่นใจว่า “วางใจได้เลยครับ อีกสามวันมารับของได้!”
หลังจ่ายเงินมัดจำ อินจื้อผิงก็ไปที่ร้านเหล้าเล็ก ๆ สั่งเนื้อตุ๋นหนึ่งจานกับถั่วลิสงหนึ่งจาน แล้วสั่งเหล้าขาวต้มแบบหาบเร่มาสองเหลี่ยง ก่อนจะเริ่มดื่ม
“เหล่าจาง ได้ยินหรือยัง? เฮยเหล่าปาที่ถนนใต้แย่งผู้หญิงไปอีกคนแล้ว ได้ยินว่าคนก่อนทนการข่มเหงไม่ไหว เลยผูกคอตาย ไร้มนุษยธรรมจริง ๆ!”
“แกเบาเสียงหน่อย เรื่องแบบนี้จะเอามาโวยวายส่งเดชได้ยังไง! แต่ก็อย่างว่า ใครใช้ให้เขาไปตีสนิทกับไท่จวินล่ะ? ฉันก็ได้ยินเรื่องนี้มาเหมือนกัน เหมือนเขาจะซื้อบ้านหลังใหญ่เลขที่ 32 ทางใต้ของเมืองไว้ด้วย”
อินจื้อผิงได้ยินแล้วกำหมัดแน่น “บัดซบ! ต้องเป็นแกนี่แหละ!”
สามวันต่อมา เขาได้รับมีดบินที่ตีเสร็จแล้ว ตอนตีสอง อินจื้อผิงก็มาถึงบ้านหลังใหญ่เลขที่ 32 ทางใต้ของเมือง
อืม! ลานบ้านกว้างจริง ๆ น่าจะประมาณ 1 หมู่!
เขากระโดดข้ามกำแพงเข้ามาแล้วเดินเงียบ ๆ ไปถึงหน้าประตู ลองดึงประตูเบา ๆ น่าแปลกที่ประตูไม่ได้ลงกลอน คงลืมล็อก ไม่ก็มั่นใจเกินไป
เมื่อเข้าไปในห้องนอน ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งนอนอยู่บนเตียงเตาดิน อินจื้อผิงฟาดทั้งคู่จนสลบ หาสายเชือกมามัดไว้ด้วยกัน จุดตะเกียงน้ำมันแล้วปล่อยเสี่ยวอวี้ออกมา ก่อนจะเริ่มค้นหา เขาโยนหมอนไปด้านหนึ่ง เตรียมจะขึ้นไปบนเตียงเตาดิน พอก้มลงมองก็อุทานว่า “โห! ปืนเมาเซอร์ เอ็ม712 หรือที่เรียกกันว่าปืนกล่อง ปืนปรับโหมด และปืนยี่สิบนัด”