“คุณอวี้ วันนี้ขอบคุณมากนะคะ” จวงชูฉิงกล่าวขอบคุณอวี้เฉิงอวิ้น
“ไม่ต้องเกรงใจ” อวี้เฉิงอวิ้นยิ้มพลางพูด “วันนี้ทำทุกคนตกใจกันหมดแล้ว ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในห้องส่วนตัวของพวกคุณคืนนี้ผมจัดการให้เอง”
“ขอบคุณค่ะคุณอวี้”
ทุกคนต่างพากันกล่าวขอบคุณเขา
ทริปวันนี้คุ้มสุด ๆ ไม่ต้องเสียเงินสักหยวน แถมยังได้ดูเรื่องสนุกฟรีอีกด้วย
งานเลี้ยงใกล้จะจบแล้ว หลังจากทุกคนในห้องส่วนตัวทยอยกลับไป อวี้เฉิงอวิ้นก็ถามจวงชูฉิงว่า “คุณจะอยู่เที่ยวต่อ หรือให้ผมหาคนไปส่งกลับ?”
“กลับดีกว่าค่ะ” จวงชูฉิงชี้ไปทางหวงซีถง “รบกวนให้เธอไปส่งฉันได้ไหมคะ?”
อวี้เฉิงอวิ้นพยักหน้า “ได้สิ หวงซีถง เดี๋ยวไปส่งคุณหนูจวงกลับด้วยนะ”
หวงซีถงรับคำ “ได้ค่ะ”
「จริง ๆ แล้วหวงซีถงไม่อยากไปส่งเธอเลยสักนิด ยังไงเธอก็ใช้นามสกุลเดียวกับคนที่หวงซีถงเกลียดที่สุดนี่นา」
หวงซีถงไม่รู้ว่าจวงชูฉิงกับจวงม่านอินเป็นพี่น้องกัน แต่ความเกลียดชังมักลามไปถึงคนรอบตัว อีกทั้งจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เธอพอเดาได้ว่าจวงชูฉิงคงมีภูมิหลังไม่ธรรมดา ไม่แน่อาจเป็นญาติกับจวงม่านอินด้วยซ้ำ
ในลานจอดรถ จวงชูฉิงหยิบกุญแจรถจากกระเป๋าส่งให้หวงซีถง “รบกวนด้วยนะ”
หวงซีถงรับกุญแจมา แล้วช่วยเปิดประตูเบาะหลังให้เธอ
แต่จวงชูฉิงกลับเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับแทน “ฉันนั่งข้างหน้าก็ได้”
พอดีเธอมีเรื่องอยากคุยกับหวงซีถงด้วย
หลังจากรถสตาร์ตและขับเข้าสู่ถนนสายหลัก จวงชูฉิงกำลังจะชวนหวงซีถงคุย โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงขึ้นมาเสียก่อน