หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างจวงชูฉิงกับหลี่เซี่ยเยว่ก็ดีขึ้นกว่าเดิม
หลายวันต่อมา เจิ้งอวี้เดินหน้าหม่นเข้ามาหาจวงชูฉิงแล้วพูดว่า “พี่ฉิง แย่แล้วค่ะ ฉากที่พี่ถ่ายไว้เมื่อหลายวันก่อน น่าจะเก็บไว้ไม่ได้แล้ว”
จวงชูฉิงที่กำลังอ่านบทอยู่เงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย “ทำไมล่ะ?”
ฉากนั้นถือเป็นฉากเด่นของตัวละครที่เธอรับบท เพื่อให้ถ่ายทอดออกมาได้ดีที่สุด เธอถึงกับถ่ายต่อเนื่องกันถึงห้าวัน
ตอนถ่ายเสร็จ ผู้กำกับยังชมเธอด้วย
เจิ้งอวี้พูดอย่างไม่พอใจว่า “ทางเหอจิงฟู่บอกว่าฉากนี้เหมาะจะให้พระเอกเล่นมากกว่า แล้วก็ให้คนเขียนบทแก้บทไปแล้วค่ะ”
จวงชูฉิงหรี่ตา “ผู้กำกับตกลงแล้วเหรอ?”
“ผู้กำกับก็ทำอะไรไม่ได้ค่ะ อำนาจที่หนุนหลังเหอจิงฟู่ใหญ่โตเกินไป” เจิ้งอวี้ปรึกษาเธอ “จะให้คุณฉู่ออกหน้าจัดการไหมคะ?”
สถานการณ์ตอนนี้ นอกจากคุณฉู่แล้ว คงไม่มีใครเปลี่ยนแปลงอะไรได้
จวงชูฉิงโบกมือ “ไม่เป็นไร เขาอยากแก้บทก็ปล่อยให้แก้ไป”
เจิ้งอวี้รู้สึกแทนเธอ “พี่ถ่ายฉากนี้อย่างเหน็ดเหนื่อยตั้งนาน เขาพูดคำเดียวก็สั่งตัดได้เลย แบบนี้ไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว”
จวงชูฉิงว่า “คนหนุ่มสาว อย่าใจร้อนนักเลย มา ๆ ไปซื้อน้ำมาให้ทุกคนดื่มหน่อย”
“พี่ฉิง ฉากของพี่โดนตัดหมดแล้ว ยังจะซื้อน้ำเลี้ยงทุกคนอีก ทำไมต้องยอมเป็นคนจ่ายเงินให้เขาด้วยคะ?” คราวนี้เจิ้งอวี้ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่
ขนาดนี้แล้ว จวงชูฉิงยังจะเลี้ยงน้ำทุกคนอีก นิสัยดีเกินไปแล้วมั้ง!