จวงชูฉิงตามความคิดของเขาไม่ค่อยทัน เมื่อกี้ยังคุยกันเรื่องคำเรียกอยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนเรื่องอีกแล้ว
“เหวิน—เย่หลาน” จวงชูฉิงเรียกชื่อเขาตรง ๆ เป็นครั้งแรก
เหวินเย่หลานที่กำลังก้มหน้าอ่านเอกสารค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ
จวงชูฉิงพูดอย่างมั่นใจทั้งที่ตัวเองไม่มีเหตุผลรองรับ “เมื่อกี้คุณเป็นคนบอกเองว่าไม่ให้ฉันเรียกคุณว่าอาจารย์”
เธอก็เลยเรียกชื่อเขาตรง ๆ ไปเลย
เหวินเย่หลานไม่พูดเถียงเรื่องนี้ต่อ “เรื่องติงเชียนกับหยางเวยเวย เธอรู้ได้ยังไง?”
จวงชูฉิงพองแก้ม “ทำไม คุณก็คิดว่าฉันไม่ควรทำแบบนั้นเหรอ?”
ตั้งแต่เธอเถียงเหอจิงฟู่กลางไลฟ์ คนในกองถ่ายก็มองเธอเปลี่ยนไป
ถึงจะมีบางคำที่ไม่ได้พูดต่อหน้าเธอ แต่เธอก็ดูออกว่าทุกคนไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอทำ
เพราะเรื่องนี้ทำให้กองถ่ายต้องหยุดถ่ายทำ ฝ่ายทุนก็ถอนเงินตามไปด้วย ผลประโยชน์ของคนมากมายได้รับความเสียหาย
“เธอไม่ได้ทำอะไรผิด” เหวินเย่หลานพูดเรียบ ๆ “การมีจิตใจรักความยุติธรรมไม่ใช่ความผิดของเธอ”
“ก็ไม่ถึงกับรักความยุติธรรมหรอก” จวงชูฉิงลูบคางแล้วพึมพำเสียงเบา “เหอจิงฟู่เป็นฝ่ายมาหาเรื่องฉันก่อน ฉันก็แค่เอาคืนด้วยวิธีเดียวกับที่เขาใช้เท่านั้น”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ เธอเคยคิดถึงผลที่จะตามมาจากการทำแบบนี้ไหม?” เหวินเย่หลานถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน