สวี่หย่าเจวียนเอาอาหารสำหรับคนป่วยมาฝากจวงชูฉิงตั้งเยอะ
พอมองกล่องอาหารที่วางเต็มโต๊ะ จวงชูฉิงก็รู้สึกว่าสวี่หย่าเจวียนคงคิดว่าเธอเป็นหมูไปแล้ว
“ไม่รู้ว่าหนูชอบกินอะไร เลยให้แม่บ้านที่บ้านทำมาเพิ่มหน่อย” สวี่หย่าเจวียนอธิบาย
จวงชูฉิงรับคำ “อ้อ ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว ก็รีบไปรับจวงหมิงรุ่ยกลับจากบ้านฉันได้เลย”
ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เธอไปช่วยจวงหมิงรุ่ยสร้างชื่อที่โรงเรียน ช่วงนี้เขาก็เชื่อฟังขึ้นเยอะ ไปโรงเรียนและกลับบ้านตรงเวลาทุกวัน ถึงจะยังกินจุเหมือนเดิม แต่ภายใต้การดูแลของนักโภชนาการกับเทรนเนอร์ฟิตเนส การลดน้ำหนักของเขาก็เริ่มเห็นผลแล้ว
“อ้อ ตอนรับเขากลับไป ก็รับนักโภชนาการกับเทรนเนอร์ฟิตเนสกลับไปด้วยเลยนะ รูปร่างของจวงหมิงรุ่ยเกินมาตรฐานไปมาก ต้องให้เขาลดน้ำหนักจริงจังหน่อย”
สวี่หย่าเจวียนตอบรับอย่างยินดี “ได้ คืนนี้ฉันจะให้คนไปรับเขากลับมา”
ไม่ว่าจะอย่างไร พอเห็นความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องคู่นี้ดีขึ้นขนาดนี้ ในฐานะแม่ เธอก็รู้สึกปลื้มใจมาก
อย่างน้อยก็แสดงว่าจวงชูฉิงกำลังค่อย ๆ ยอมรับพวกเขา เป็นเรื่องน่ายินดีจริง ๆ
จวงชูฉิงกวาดตามองไปรอบห้องพักผู้ป่วย ก่อนอดถามไม่ได้ “เหวินเย่หลานล่ะ? กลับไปแล้วเหรอ?”
“คุณชายเหวินกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ข้างนอก” สวี่หย่าเจวียนชี้ไปที่อาหารบนโต๊ะ “อยากกินอันไหน?”
จวงชูฉิงไม่ค่อยอยากอาหาร จึงชี้ส่ง ๆ ไปยังกล่องหนึ่ง “อันนี้แล้วกัน”
สวี่หย่าเจวียนเห็นแขนเธอมีแผล ตอนแรกตั้งใจจะป้อนข้าวให้ แต่กลับถูกจวงชูฉิงปฏิเสธ