เหวินเย่หลานถามจวงชูฉิงว่า “รสชาติเป็นยังไงบ้าง?”
จวงชูฉิงกลืนเส้นบะหมี่ในปากลงไปอย่างยากลำบาก ครุ่นคิดอยู่นานก่อนตอบอย่างอ้อมค้อมว่า “บะหมี่นี่กินแล้วเหมือนได้รสชาติของทะเลเลย”
“ฉันไม่ได้ทำบะหมี่ทะเลสักหน่อย ทำไมถึงกินแล้วได้รสทะเลล่ะ?”
เหวินเย่หลานถามอย่างสงสัย ก่อนจะลองชิมไปคำหนึ่ง แล้วก็เข้าใจความหมายของจวงชูฉิงทันที
“เค็มก็คือเค็ม ไม่ต้องพูดอ้อมขนาดนั้นก็ได้” เหวินเย่หลานวางตะเกียบแล้วลุกขึ้น “ฉันทำใหม่ให้อีกชาม”
“ไม่ต้องหรอก” จวงชูฉิงดึงชายเสื้อเขาไว้ “แค่เค็มไปนิดเดียวเอง ไม่ได้กินไม่ได้สักหน่อย อย่าทิ้งอาหารเลย”
เธอพูดพลางเริ่มกินบะหมี่ทีละคำ
อย่างไรนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เหวินเย่หลานลงครัวทำอาหาร เธอต้องให้เกียรติเขาหน่อย
จวงชูฉิงกินบะหมี่จนหมดชาม เก็บหน้าให้เหวินเย่หลานเต็มที่
เหวินเย่หลานนั่งกินบะหมี่จนหมดชามเป็นเพื่อนเธอ
หลังมื้ออาหาร ทั้งสองกล่าวราตรีสวัสดิ์กันก่อนแยกย้ายกลับห้องไปพักผ่อน
จวงชูฉิงนอนเล่นโทรศัพท์ตามนิสัยอยู่บนเตียง แล้วก็เห็นข่าวแจ้งเตือนข่าวหนึ่ง
#ฉีหงอี้และหลี่เซี่ยเยว่กินมื้อดึกด้วยกัน#
สองคนนี้ไปกินมื้อดึกด้วยกันงั้นเหรอ? หรือว่าจะนัดตีกัน?
ท้ายที่สุดแล้วครั้งก่อนที่พบกัน ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ไม่ค่อยลงรอยเลยสักนิด
จวงชูฉิงกดเข้าไปดู เป็นคลิปสั้น ๆ ที่บัญชีข่าวบันเทิงบัญชีหนึ่งโพสต์ไว้ แม้ภาพของทั้งคู่ในคลิปจะค่อนข้างพร่า แต่ก็มองออกว่าเป็นฉีหงอี้กับหลี่เซี่ยเยว่จริง ๆ