เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนออกจากบ้าน จวงชูฉิงกำชับแม่บ้านว่า “คืนนี้เหวินเย่หลานจะกลับมากินข้าว ช่วยทำกับข้าวเพิ่มอีกที่นะ”
แม่บ้านได้ยินแล้วก็ยิ้มหน้าบานทันที “ได้ค่ะ”
หลังจากทำสงครามเย็นกันมาหลายวัน ในที่สุดสามีภรรยาคู่นี้ก็จะคืนดีกันแล้ว
จวงชูฉิงเพิ่งมาถึงบริษัท ก็ได้รับแจ้งจากพนักงานต้อนรับว่ามีคนกำลังรอเธออยู่ในห้องรับรอง
“คุณหลี่เซี่ยเยว่ค่ะ” พนักงานต้อนรับยิ้มบอก
ดวงตาจวงชูฉิงเป็นประกาย “โอเค เข้าใจแล้ว”
ช่วงนี้หลี่เซี่ยเยว่อยู่ต่างเมืองเพื่อถ่ายละคร น่าจะเพิ่งกลับมาถึงเมืองหลวงได้ไม่นาน
ไม่ได้เจอหลี่เซี่ยเยว่มาตั้งนาน เธอก็คิดถึงอีกฝ่ายอยู่เหมือนกัน
จวงชูฉิงฮัมเพลงเดินไปยังห้องรับรองชั้นบน พอผลักประตูเข้าไปก็เห็นกระเป๋าเดินทางวางอยู่กลางห้อง
“เพิ่งกลับถึงเมืองหลวงเหรอ?” จวงชูฉิงถามอย่างประหลาดใจ
หลี่เซี่ยเยว่ยกกาแฟขึ้นดื่มอึกใหญ่ “ใช่น่ะสิ เครื่องบินเพิ่งลง ฉันก็รีบตรงมาหาเธอเลย ยังไม่ได้กลับบ้านด้วยซ้ำ ดูสิว่าฉันรักเธอแค่ไหน”
“เอ๊ะ ถ้าฉีหงอี้ได้ยินเข้า เขาคงขึ้นบัญชีฉันเป็นเป้าหมายสังหารแน่” จวงชูฉิงพูดกลั้วหัวเราะ “เราแยกกันแค่เดือนกว่า ๆ เอง คิดถึงฉันขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ใช่สิ คิดถึงเธอแทบตาย” หลี่เซี่ยเยว่กัดฟันพูด “เล่ามาเลยว่าเธอกับเหวินเย่หลานมันยังไงกันแน่!”
พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าตอนนั้นเธอเห็นภาพทั้งคู่จูบกันในลานจอดรถใต้ดินบนอินเทอร์เน็ตแล้วแทบช็อกแค่ไหน
เธอเคยคิดไปไกลว่าทั้งคู่ก้าวข้ามเส้นศีลธรรมกันแล้ว