ยามเย็น จวงชูฉิงถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่นจากฝัน
เสียงจ้าวซือซือผู้จัดการของเธอดังมาจากปลายสายอย่างตื่นเต้น “ลาภก้อนโตหล่นทับแล้ว! ละครย้อนยุคฟอร์มยักษ์เรื่องนั้นของจักรพรรดิหนังเหวิน เดิมทีวางตัวนักแสดงหญิงหมายเลขสามไว้แล้ว แต่จู่ ๆ ก็เกิดเรื่องจนเล่นไม่ได้ เจ้านายเลยคว้าโอกาสให้เธอไปออดิชันมาได้!”
พอได้ยินชื่อที่คุ้นหู จวงชูฉิงก็ตื่นเต็มตาทันที
“ไม่ไป” เธอปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
นี่ไม่ใช่ลาภก้อนโต แต่เป็นกับดักต่างหาก
ถ้าเธอกล้าเข้าไปอยู่กองถ่ายเดียวกับเหวินเย่หลาน อีกฝ่ายมีวิธีเป็นร้อยที่จะทำให้เธอถอนตัว
“ว่าไงนะ?” จ้าวซือซือร้อนใจ “รู้ไหมว่าดาราสาวในวงการกี่คนกำลังเล็งโอกาสนี้อยู่ การได้ร่วมงานกับจักรพรรดิหนังเหวินน่ะมัน...”
จวงชูฉิงพูดขัด “ช่วงก่อนฉันไปหาหมอดูให้ช่วยทำนายดวงมา”
“แล้วไงต่อ?”
“หมอดูบอกว่าเหวินเย่หลานเป็นกาลกิณีของฉัน เส้นทางในวงการของฉันเพิ่งเริ่มต้น ไม่อยากโดนเขาทำให้ต้องออกจากวงการ”
จ้าวซือซือ “...”
หลังวางสาย จวงชูฉิงก็เห็นข่าวแจ้งเตือนเกี่ยวกับเหวินเย่หลานเด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์
ปาปารัซซีถ่ายภาพเหวินเย่หลานกินข้าวกับหลี่เซี่ยเยว่ ดาราสาวที่กำลังโด่งดังอยู่ในตอนนี้ได้
สามีในนามของเธอคนนี้มีข่าวลือไม่ขาดจริง ๆ
เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เธอยังเป็นนักศึกษาปีสามที่อดนอนจนเสียชีวิต แล้วทะลุมิติมาอยู่ในร่างจวงชูฉิง อดีตภรรยาตัวร้ายของพระเอกในนิยายอย่างเหวินเย่หลาน
คุณหนูใหญ่ตระกูลจวงอย่างเธอเติบโตในชนบทตั้งแต่เด็ก แต่เพราะวันเดือนปีเกิดเป็นมงคล ตระกูลเหวินจึงเลือกเธอไว้ เมื่อสองปีก่อนเธอกับเหวินเย่หลานแต่งงานกันอย่างลับ ๆ
เจ้าของร่างเดิมเป็นพวกคลั่งรัก เพื่อไล่ตามฝีเท้าของเหวินเย่หลาน เธอจึงก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงตามเขาไปด้วย
น่าเสียดายที่เหวินเย่หลานไม่ได้มีใจให้เธอเลย สุดท้ายทั้งคู่ก็หย่ากันอยู่ดี
เมื่อรักแล้วไม่ได้ครอบครอง เจ้าของร่างเดิมก็ยิ่งถลำลึกสู่ด้านมืด โดยเฉพาะหลังเหวินเย่หลานคบกับนางเอก เธอก็เริ่มใส่ร้ายและเล่นงานนางเอกสารพัด สุดท้ายต้องจบลงด้วยชื่อเสียงป่นปี้และชะตากรรมอันน่าเศร้า
ระบบโผล่มาถูกจังหวะ: 「ตามเนื้อเรื่อง อีกสองเดือนเหวินเย่หลานก็จะขอหย่ากับเธอแล้ว เธอไม่คิดจะลองรั้งเขาไว้สักหน่อยเหรอ?」
ตอนจวงชูฉิงทะลุมิติมา เธอผูกระบบกินเผือกเอาไว้ ช่วงนี้เธอได้ตามระบบไปสอดรู้เรื่องใหญ่ ๆ ของตระกูลคนรวยและวงการบันเทิงมาเยอะมาก
“ฉันบอกเลยนะ คู่จิ้นน่ะจะจับแยกส่งเดชไม่ได้” จวงชูฉิงพูดอย่างหนักแน่น “เรื่องทำลายเส้นเรื่องความรักของพระเอกนางเอก ฉันไม่ทำเด็ดขาด!”
ยังไงหลังหย่า เหวินเย่หลานก็จะชดเชยให้เธอสองร้อยล้านอยู่แล้ว
「อ้อ ข่าวคบกันกับหลี่เซี่ยเยว่ในอินเทอร์เน็ตเป็นการปั่นกระแสฝ่ายเดียว เหวินเย่หลานกับเธอไม่มีอะไรกัน」
“ฉันรู้อยู่แล้ว” จวงชูฉิงบิดขี้เกียจพลางพูด “เหวินเย่หลานเป็นพระเอกนิยายรักหวานแหวว ก่อนเจอนางเอกเขาต้องรักษาความบริสุทธิ์ไว้แน่ ไม่งั้นคนอ่านจะหาว่าไม่บริสุทธิ์”
เพราะงั้นจักรพรรดิหนังเหวินที่ปีนี้อายุยี่สิบเก้าและแต่งงานมาสองปีแล้ว ที่จริงยังเป็นหนุ่มพรหมจรรย์อยู่
「มีข่าวดีจะบอก วันนี้เป็นวันเกิดอายุยี่สิบสามปีของเธอ ผู้ช่วยของเหวินเย่หลานจัดเตรียมของขวัญวันเกิดไว้ให้แล้ว」
จวงชูฉิงตาเป็นประกาย “ประเมินราคามา!”
「สร้อยคอเส้นหนึ่ง มูลค่าห้าล้าน」
จวงชูฉิงดีใจจนกลิ้งไปมาบนเตียง “รวยแล้ว!”
มีเงิน มีหน้าตา แถมยังมีเวลาว่าง สามีก็ไม่กลับบ้าน ชีวิตแบบนี้มันสบายสุด ๆ ไปเลย
เพราะเป็นวันเกิดครั้งแรกนับตั้งแต่เธอมายังโลกนี้ ตอนค่ำจวงชูฉิงจึงให้พี่เลี้ยงต้มบะหมี่ให้เธอสักชาม
แต่พี่เลี้ยงกลับทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของบ้านยิ่งกว่าเธอเสียอีก “อยากกินอะไรก็ไปทำเอง ฉันเป็นคนรับใช้ของคุณชาย ไม่ใช่ของคุณ”
เอาเถอะ ดูท่าเธอจะมีสถานะต่ำกว่าคนรับใช้ในบ้านนี้เสียอีก
จวงชูฉิงไม่โวยวายหรืออาละวาด เธอตรงไปที่ห้องครัวทันที
ขณะที่ต้มบะหมี่อยู่ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์รถดังมาจากลานบ้าน
ดึกป่านนี้ ใครจะมาที่นี่กันนะ?
「ฮี่ ๆ สามีเธอกลับมาแล้ว」
ไหนบอกว่าเขาแทบไม่กลับบ้านไง แล้ววันนี้ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาล่ะ?
「สร้อยคอมูลค่าห้าล้านอยู่ในมือเขา」
จวงชูฉิงตื่นตัวขึ้นมาทันที
หลังงานเลี้ยงของเหวินเย่หลานจบลง เขาผ่านมาทางนี้พอดี และคิดว่าเตรียมการเรื่องหย่าใกล้เรียบร้อยแล้ว จึงแวะมาบอกจวงชูฉิงสักหน่อย
ถึงก่อนแต่งงานพวกเขาจะเซ็นสัญญากันไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นว่าในช่วงสองปีที่ผ่านมาเธอว่าง่ายพอสมควร หากเธอมีข้อเรียกร้องอื่นที่ไม่เกินไป เขาก็ยินดีรับปาก
พอก้าวเข้าประตู เขาก็เห็นจวงชูฉิงยิ้มแป้นเดินเข้ามาหา “คุณเหวิน ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ”
มาอยู่ที่นี่ได้เดือนกว่า ในที่สุดก็ได้เจอพระเอกในตำนานสักที
รูปร่างสูงสง่า หน้าตาหล่อเหลา บุคลิกสง่างามและดูดี
สมกับเป็นพระเอกจริง ๆ ทั้งหน้าตาและบุคลิกโดดเด่นไปหมด
เหวินเย่หลานพยักหน้า จากนั้นก็สังเกตเห็นว่าจวงชูฉิงมองเลยใบหน้าเขาไป สายตาตรงดิ่งไปยังกล่องของขวัญในมือ
สร้อยคอเส้นนั้นมีค่าถึงห้าล้าน นักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างเธอคงไม่เคยเห็นของแพงขนาดนี้มาก่อน
เมื่อก่อนทุกครั้งที่จวงชูฉิงเห็นเขา เธอมักทำท่าหวาด ๆ แต่วันนี้แววตากลับมีอารมณ์บางอย่างที่แตกต่างออกไป
“ได้ยินผู้ช่วยฟางบอกว่าวันนี้เป็นวันเกิดคุณ นี่ของขวัญ” เหวินเย่หลานยื่นของขวัญให้
“ขอบคุณค่ะ คุณเหวิน!”
จวงชูฉิงรับมาอย่างอดใจรอไม่ไหว
เหวินเย่หลานเห็นแววคาดหวังที่เธอซ่อนไว้ไม่มิด กำลังจะบอกให้เปิดกล่อง แต่จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นแปลก ๆ ลอยมาแตะจมูก
“อะไรไหม้?” เขาถามพลางขมวดคิ้ว
จวงชูฉิงได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน “แย่แล้ว ลืมไปเลยว่าฉันกำลังต้มบะหมี่อยู่!”
พูดจบเธอก็วิ่งปรู๊ดไปห้องครัว
ไม่นาน จวงชูฉิงก็ถือบะหมี่ไหม้เกรียมชามหนึ่งออกมาจากห้องครัว พอเห็นว่าเหวินเย่หลานยังไม่ไป เธอก็เอ่ยอย่างอ้อมค้อมว่า “คุณเหวิน ดึกมากแล้ว คุณกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ”
ถึงที่นี่จะเป็นบ้านของเหวินเย่หลาน แต่หลังแต่งงานเขาก็ไม่เคยมาค้างที่นี่เลย
เหวินเย่หลานพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ถ้าจำไม่ผิด ที่นี่น่าจะเป็นบ้านของฉันนะ”
ปกติพอเขากลับมาที่นี่สักครั้ง จวงชูฉิงจะดีใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่นี่ถึงกับไล่เขาไปเสียได้
ก็จริง ตอนนี้เป็นบ้านของนาย แต่พอหย่ากันในอีกสองเดือน มันก็จะกลายเป็นบ้านของฉันแล้ว
จวงชูฉิงวางชามลงบนโต๊ะอาหาร “ถ้าจะค้างก็ได้ ห้องของคุณมีคนทำความสะอาดทุกวันอยู่แล้ว”
เหวินเย่หลานมองบะหมี่ดำปี๋แล้วขมวดคิ้ว “ฉันจำได้ว่าที่บ้านจัดคนดูแลไว้แล้วนี่ ทำไมคุณยังทำอาหารเองอีก?”
จวงชูฉิงถอนหายใจแล้วพูดอย่างจนใจ “ป้าอู๋บอกว่าเธอเป็นคนรับใช้ของคุณ ไม่ใช่ของฉัน ฉันไม่มีสิทธิ์สั่งให้เธอทำอะไรค่ะ”
พอรู้ว่าเหวินเย่หลานกลับมา ป้าอู๋ก็รีบมาหา แต่ทันทีที่เข้าประตูก็ได้ยินจวงชูฉิงฟ้องเขาพอดี
“คุณนาย ที่ฉันพูดผิดตรงไหนหรือคะ?” ป้าอู๋อาศัยว่าทำงานในตระกูลเหวินมาสิบกว่าปี จึงไม่เห็นจวงชูฉิงอยู่ในสายตาเลย “คุณโตมาในชนบทตั้งแต่เด็ก งานอะไรไม่เคยทำบ้าง ยังต้องให้คนอื่นมาคอยปรนนิบัติอีกหรือคะ?”
จวงชูฉิงไม่ได้โต้เถียง เพียงก้มหน้ากินบะหมี่ต่อ
ระบบทนไม่ไหวแล้ว: 「เกินไปแล้ว! เป็นแค่คนรับใช้แท้ ๆ ยังกล้าทำกับเธอแบบนี้ รีบบอกเหวินเย่หลานเรื่องที่เธอแอบขโมยของในบ้านสิ ให้เหวินเย่หลานไล่เธอออกไปเลย!」
「ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอก」 จวงชูฉิงพูดอย่างมั่นใจ 「ตอนนี้เธอกำลังเต้นอยู่บนจุดที่เหวินเย่หลานทนไม่ได้แล้ว」
ป้าอู๋จะดูถูกเธอก็ได้ แต่ห้ามดูถูกเธอต่อหน้าเหวินเย่หลาน
ยังไงตอนนี้เธอก็มีตำแหน่งคุณนายเหวินอยู่ ถึงไม่เห็นแก่หน้าพระ ก็ต้องเห็นแก่หน้าพระพุทธรูปบ้าง
เป็นไปตามคาด สีหน้าของเหวินเย่หลานพลันเย็นชาลง