จวงชูฉิงซักไซ้ระบบว่า 「เจ้าระบบ นายกล้าดียังไงถึงรายงานข้อมูลผิด ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรกว่าเหวินเย่หลานเคยเรียนจิตวิทยาตอนมหาวิทยาลัย!」
ระบบตอบอย่างน้อยใจว่า 「ทางฉันไม่มีบันทึกข้อมูลช่วงนั้นเลย…」
จวงชูฉิงว่า 「ระบบห่วยแตก」
เหวินเย่หลานมองสีหน้าของจวงชูฉิง เห็นเธอไล่จากตกตะลึง เป็นทำอะไรไม่ถูก แล้วก็กลายเป็นหมดอาลัยตายอยาก
“เมื่อกี้ฉันแค่หลอกเธอ แต่ดูจากปฏิกิริยาของเธอแล้ว ที่ฉันพูดก็คงไม่ผิด”
คำพูดสบาย ๆ ของเหวินเย่หลานทำให้จวงชูฉิงเหมือนถูกฟ้าผ่า
「ประมาทไป! เมื่อกี้ฉันประมาทไปจริง ๆ!」ระบบเดือดดาล 「ฉันก็บอกแล้วว่าบันทึกข้อมูลของฉันไม่มีปัญหา ตอนมหาวิทยาลัยเขาไม่ได้เรียนจิตวิทยาสักหน่อย!」
พูดตอนนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร!
เธอกับระบบรวมกันยังสู้เหวินเย่หลานไม่ได้เลย เรื่องเจ้าเล่ห์น่ะนะ
จวงชูฉิงตัดสินใจปล่อยเลยตามเลย “ยังมีอะไรอยากถามอีกไหม ถ้ามีก็ถามให้หมดทีเดียวได้เลย”
เหวินเย่หลานมองเธอแล้วถามอย่างจริงจัง “ต่อไปเธอจะจากไปไหม?”
คำถามของเขาคลุมเครือมาก แต่จวงชูฉิงก็ยังเข้าใจความหมาย
จวงชูฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “ฉันจะไม่ไป ส่วนเธอคนนั้นก็กลับมาไม่ได้แล้ว”
เธอเชื่อว่าเหวินเย่หลานจะเข้าใจความหมายของคำพูดนี้
ถ้าเขาชอบจวงชูฉิงคนก่อน พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ก็คงเสียใจมากแน่ ๆ
แต่สิ่งที่จวงชูฉิงคาดไม่ถึงคือ หลังฟังเธอพูดจบ เหวินเย่หลานกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก