เช้าวันรุ่งขึ้น จวงชูฉิงกับเหวินเย่หลานกินมื้อเช้าที่วิลล่าด้วยกันเหมือนทุกวัน
ไม่รู้ตัวเลยว่าเหวินเย่หลานมาอยู่ที่วิลล่าได้สิบกว่าวันแล้ว ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
จวงชูฉิงพูดไปพลางกินมื้อเช้าไปพลาง “วันนี้เจียงโหรวซวงจะไปบริษัทของนาย เดี๋ยวนายจะไปบริษัทกับฉันไหม?”
เหวินเย่หลานถาม “บริษัทของฉันเหรอ?”
จวงชูฉิงงง “หงหยวนมีเดียไม่ใช่ธุรกิจของตระกูลเหวินเหรอ?”
เหวินเย่หลานแก้ให้ “บริษัทของพวกเราต่างหาก”
จวงชูฉิง “……”
พูดเหมือนบริษัทมีหุ้นของเธออยู่ด้วยอย่างนั้นแหละ
แต่จวงชูฉิงไม่ได้ถือสา กลับเปลี่ยนคำพูดตามอย่างว่าง่าย “บริษัทของพวกเรา”
เหวินเย่หลานบอก “เดี๋ยวฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอก เธอไปเองเถอะ พอถึงบริษัทแล้วติดต่อเริ่นหัวเม่าได้เลย เขาจะจัดการทุกอย่างให้”
จวงชูฉิงถามอย่างตื่นเต้น “นี่จะให้พี่เริ่นมาเป็นผู้จัดการของเจียงโหรวซวงเหรอ?”
เหวินเย่หลานตอบ “เริ่นหัวเม่างานยุ่งมาก ไม่มีเวลาปั้นเด็กใหม่ เขาจะช่วยหาผู้จัดการที่เหมาะสมให้”
“อย่างนี้นี่เอง” จวงชูฉิงมองแขนขวาของเขาที่ยังพันผ้าพันแผลอยู่ “แผลของนายจะกระทบกับงานไหม?”
เหวินเย่หลานยกมือขึ้นแกว่งตรงหน้าเธอ “ไม่หรอก ใกล้หายดีแล้ว”
จวงชูฉิงอวดผลงาน “ต้องขอบคุณที่ฉันดูแลดีไง”
ช่วงที่เหวินเย่หลานอยู่บ้าน เธอดูแลเขาอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง
แน่นอนว่าเหวินเย่หลานก็ให้ค่าตอบแทนเธออย่างงาม ถึงจะให้มาในรูปแบบเงินแต๊ะเอียก็เถอะ