เมื่อเห็นจวงชูฉิงมองตัวเองด้วยสีหน้าพิกล เจียงโหรวซวงก็หัวเราะแล้วถามว่า “ทำไม แปลกใจมากเหรอ?”
จวงชูฉิงตอบตามตรง “ก็แปลกใจนิดหน่อยจริง ๆ”
“เรื่องมันผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ตอนนี้ฉันก็ทำใจได้แล้ว” เจียงโหรวซวงเกลียดเจียงเนี่ยนอวิ๋นมาหลายปี แต่หลังจากรู้เรื่องในอดีตระหว่างเธอกับพ่อ เจียงโหรวซวงก็เริ่มปล่อยวางได้ทีละน้อย
เรื่องนี้ไม่มีใครผิดใครถูก ทุกคนแค่เลือกเส้นทางที่แตกต่างกันเท่านั้น
หลังจากกินข้าวเสร็จ เจียงโหรวซวงก็เป็นห่วงว่าคุณหนูใหญ่อย่างจวงชูฉิงจะพักโรงแรมธรรมดาของกองถ่ายไม่สบาย จึงปรึกษากับเธอว่าจะพาไปพักโรงแรมหรูในตัวเมือง
จวงชูฉิงโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น ฉันพักโรงแรมเดียวกับพวกเธอก็ได้”
ล้อเล่นน่า คืนนี้ในโรงแรมมีเรื่องสนุกให้ดู เธอจะพลาดได้ยังไง
เมื่อเห็นแววตาตื่นเต้นของจวงชูฉิง เจียงโหรวซวงก็อดสงสัยไม่ได้ แค่พักโรงแรมธรรมดาเอง ทำไมถึงดูตั้งตารอขนาดนั้น?
ร้านอาหารที่พวกเธอกินข้าวอยู่ไม่ไกลจากโรงแรม ทั้งคู่จึงเดินกลับไปด้วยกัน
ระหว่างเดินอยู่บนถนนโล่ง ๆ จวงชูฉิงก็อดถามเจียงโหรวซวงไม่ได้ “พี่ซวงคิดว่าเหวินเย่หลานเป็นคนยังไง?”
เจียงโหรวซวงตอบว่า “อาจารย์เหวินเป็นรุ่นพี่ที่น่าเคารพ”
เธอไม่ได้ติดต่อกับเหวินเย่หลานมากนัก นอกจากต้องพบกันตอนอยู่กองถ่ายก่อนหน้านี้แล้ว เธอก็ไม่ได้รู้จักเขาดีเท่าไร
แค่นี้เองเหรอ?
จวงชูฉิงมองเธอเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็ลังเล