หลังวางสายจากจ้าวซือซือ พี่เลี้ยงก็เตรียมเกี๊ยวเป็นอาหารมื้อดึกให้จวงชูฉิงเรียบร้อยแล้ว
เกี๊ยวไส้เต้าหู้กับกุยช่ายที่เธอชอบที่สุด
จวงชูฉิงกินไปพลางดูเวลาไปพลาง
นี่ก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว เหวินเย่หลานทำไมยังไม่กลับมาอีกนะ?
อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดอายุครบ 30 ปีของเหวินเย่หลานแล้ว เธอยังอยากถามเขาเลยว่าปีนี้จะฉลองวันเกิดยังไง
วันนี้พ่อบ้านที่บ้านเก่าถึงกับโทรมาเตือนเธอเป็นพิเศษ ให้หาเวลาว่างในวันเกิดของเหวินเย่หลาน แล้วกลับไปกินข้าวที่บ้านเก่าพร้อมกับเขา
จวงชูฉิงค่อย ๆ กินเกี๊ยวอย่างไม่รีบร้อน
หลังจากกินเกี๊ยวชิ้นสุดท้ายหมด ในที่สุดก็มีเสียงรถดังมาจากลานบ้าน
จวงชูฉิงดีใจจนตาเป็นประกาย
เหวินเย่หลานเพิ่งเดินเข้าประตูมาก็เห็นดวงตาเป็นประกายของจวงชูฉิง
“ในที่สุดก็กลับมาแล้ว” จวงชูฉิงพูดอย่างยินดี
หัวใจของเหวินเย่หลานพลันอ่อนไหวขึ้นมา หรือเธอจะถูกคนข้างนอกทำให้ไม่สบายใจมา เลยเตรียมจะมาระบายกับเขา?
เขายังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินจวงชูฉิงเอ่ยว่า “ฉันมีเรื่องซุบซิบเด็ด ๆ จะเล่าให้ฟัง”
เหวินเย่หลาน “...”
เขาเหลือบมองจานเปล่าตรงหน้าจวงชูฉิง ก่อนเลิกคิ้วพูดว่า “กินเก่งเหมือนกันนะ”
ดูท่าเรื่องบนอินเทอร์เน็ตจะไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเธอมากนัก ไม่ใช่แค่ยังกินได้ แต่ยังมีอารมณ์มาเล่าเรื่องซุบซิบให้เขาฟังอีก
จวงชูฉิงเอาจานเปล่าใส่เครื่องล้างจาน จากนั้นก็ล้างสตรอว์เบอร์รีอีกจาน เตรียมกินไปเล่าเรื่องซุบซิบให้เหวินเย่หลานฟังไป