สีหน้าของผู้บังคับการกรมลวี่เคร่งขรึม ดวงตาคมกริบสำรวจไปทั่วห้องผู้ป่วย
เซี่ยหลานจือที่ยังมีเข็มปักอยู่บนตัว พอเห็นผู้บังคับบัญชามาถึง ก็ใช้สองมือยันตัวบนเตียงจะลุกขึ้นนั่ง
"อย่าขยับ!"
ฉินซูเอ่ยห้าม
มือเล็กของเธอกดลงบนไหล่ที่เปลือยเปล่าและตึงแน่นของเซี่ยหลานจือ
"ตอนนี้ฉันกำลังฝังเข็มระงับปวดให้คุณ เข็มลึกไปหนึ่งเสี้ยวหรือตื้นไปหนึ่งเสี้ยวก็ไม่ได้ ถ้าเข็มเคลื่อนไป ในอีกสิบกว่าชั่วโมงข้างหน้า คุณจะต้องทนเจ็บไปจนรุ่งสาง"
น้ำเสียงของฉินซูเคร่งเครียดมาก แต่ปนความหวานละมุนจนฟังดูไม่น่ากลัวเลย
ผู้บังคับการกรมลวี่กลับฟังเข้า แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง "นอนให้ดีๆ!"
เขากับกรรมการการเมืองก้าวยาวๆ เดินมาที่หน้าเตียงผู้ป่วย เห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้าของเซี่ยหลานจือ รอยแผลเป็นตื้นลึกบนอก และขาที่ถูกฝังเข็ม บาดแผลอันน่ากลัวทอดยาวตลอดทั้งน่อง
ผู้บังคับการกรมลวี่ตาแดงก่ำทันที ความเจ็บปวดใจแสดงออกมาอย่างชัดเจน
แต่เขาไม่ลืมจุดประสงค์ที่มาที่นี่
"หลานจือ เล่ารายละเอียดให้ฟังหน่อย"
เซี่ยหลานจือเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างกระชับ
เขาตบบ่ากมือฉินซูเบาๆ "อาซู เอาของบนโต๊ะให้ผู้บังคับการกรมลวี่"
"ได้ค่ะ—"
ฉินซูลุกขึ้น หยิบกล้องถ่ายรูปขนาดเล็กที่ห่อด้วยกระดาษทิชชู่สีแดงบนโต๊ะ สองมือส่งให้ผู้บังคับการกรมลวี่
ผู้บังคับการกรมลวี่รับสิ่งนั้นไว้ สีหน้าท่าทางระมัดระวัง "เหล่าเหลียว มานี่ดูหน่อย"
กรรมการการเมืองเหลียวที่ใส่แว่นรับของไปตรวจดู
แววตาเขาวาบวาบ ใบหน้าแสดงความตื่นเต้นออกมาอย่างมาก
"เหล่าลวี่ นี่คือกล้องถ่ายรูปขนาดเล็กจากต่างประเทศ ออกแบบได้แยบยลมาก กลไกแม่นยำภายในยังหมุนอยู่ มีคุณค่าต่อการวิจัยอย่างยิ่ง!"
ผู้บังคับการกรมลวี่ไม่เข้าใจของเทคโนโลยีขั้นสูงแบบนี้
แต่รู้ได้จากน้ำเสียงตื่นเต้นของกรรมการการเมืองเหลียว ว่าสิ่งนี้สำคัญแค่ไหน
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ถาม "จริงเหรอ?"
กรรมการการเมืองเหลียวพยักหน้ารัวๆ "จริง! เรื่องนี้ต้องรายงานไปยังกรุงปักกิ่งโดยด่วน ทางที่ดีที่สุดคือส่งของไปที่สถาบันวิจัย เชื่อว่าจะช่วยงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของเราได้มาก!"