"พูดว่าอะไรนะ?"
เซี่ยหลานจือตาขึงโต ม่านตาดำมืดไร้แสงจ้องมองฉินซู กดคำถามยากลำบากออกมาจากลำคอที่ตึงแน่น
ฉินซูลดสายตามองลงไปที่คันเกียร์อัตโนมัติ ทุกอย่างสื่อความหมายโดยไม่ต้องพูด
เซี่ยหลานจือมองตามสายตาของนาง
ปฏิกิริยาที่ชายปกติควรมีเมื่อตื่นนอนตอนเช้า เขาไม่มี
ครึ่งใบหน้าที่ไม่ได้ถูกพันด้วยผ้ากอซของเซี่ยหลานจือ แต้มสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายและโกรธ
เขาดึงผ้าห่มข้างตัวขึ้นมาคลุมบั้นเอว ฟันกัดกันดังกรอด ๆ
ชายใดย่อมไม่อาจทนได้ที่ถูกพูดว่าตนเองไม่ไหว
นี่เป็นเรื่องของศักดิ์ศรีความเป็นชาย
"แคก——"
ฉินซูเห็นเซี่ยหลานจือ "เขินอาย" ก็ไอเบา ๆ เพื่อบรรเทาความอึดอัด
"น่าจะเป็นเพราะตอนได้รับบาดเจ็บถูกกระทบไปด้วย ดูแลรักษาดี ๆ ต่อไปก็ไม่กระทบการใช้งานหรอก"
คำปลอบใจเพิ่งเอ่ยออกไป ฉินซูก็ได้สติแล้วหน้าก็เปลี่ยนสี
ใช้บ้าอะไรกัน!
วันนี้พวกเขาจะไปจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ต่อไปก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย
ประโยคเมื่อครู่ทำให้คนเข้าใจผิดได้ง่าย ๆ ไม่รู้จะนึกว่านางหิวกระหายขนาดไหน
ผิวของฉินซูขาวบาง ถูกทับด้วยสีแดงสดน่ามอง ชวนให้หลงใหล
เซี่ยหลานจือมองเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของนางหมด ความโกรธในใจจางหายไปเกินครึ่ง
เขารีบเปลี่ยนเรื่องคุย: "เธอมาที่นี่ได้ยังไง?"
ข้างนอกฟ้ายังมืดครึ้ม ยังไม่ถึงเวลาเป่าแตรฝึกซ้อมเลยด้วยซ้ำ
ฉินซูเก็บอารมณ์เรียบร้อย ชี้ไปที่ตู้ไม้ด้านซ้ายมือซึ่งมีถุงใส่เข็มฝังเข็มสองถุงกางออกอยู่
นางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: "เอาอาหารเช้ามาให้ แล้วก็เริ่มทำการรักษา"
เซี่ยหลานจือมองดูเข็มทองเข็มเงินน่ากลัวเรียงเป็นแถว นิ่งเงียบอยู่นาน
"กินข้าวก่อนเถอะ กินอิ่มแล้วจะมีแรง"
ฉินซูยื่นกล่องข้าวบนโต๊ะให้ชายที่พิงอยู่บนเตียงคนไข้