เซี่ยหลานจืออ้วกออกมาเป็นพรวด
สีหน้าตกตะลึงของคุณนายเซี่ยและชูเหลียนอิ้งพากันสะดุ้งเฮือก
ทั้งคู่คนหนึ่งลุกขึ้นไปเอาน้ำ อีกคนวิ่งไปที่มุมห้องเพื่อหยิบกระโถน
ฉินซูอยู่เคียงข้างเซี่ยหลานจือ มองดูชายหนุ่มที่อ้วกไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไม่กล้าสบตา
เซี่ยหลานจืออ้วกหนักมาก...หนักจริง ๆ!
หนักกว่าตอนที่เธอแพ้อากาศไม่กี่วันก่อน ตอนท้องเสียด้วยซ้ำ
ฉินซูไม่กล้าคิดเลยว่า ถ้าตนเองแพ้ท้อง ร่างกายเล็ก ๆ แบบนี้จะทนไหวไหม
“พี่หลาน รีบอ้วกตรงนี้เร็ว!”
ชูเหลียนอิ้งอุ้มกระโถนวิ่งมาหาเซี่ยหลานจือ
“ลูก รีบบ้วนปาก แล้วจิบน้ำกลั้นไว้หน่อย”
แม่ของเซี่ยเดินออกมาจากครัวพร้อมน้ำหนึ่งแก้ว ส่งให้เซี่ยหลานจือ
ทั้งคู่ยุ่งวุ่นวายรอบตัวเซี่ยหลานจือ แต่สายตากลับแอบมองที่ท้องของฉินซู...
ท้องได้ยังไงกัน?
ไม่ใช่ไร้บุตรหรอกหรือ?
ทำไมจู่ ๆ กลับมีลูกได้อีก
ความดีใจถาโถมเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้คนแทบไม่กล้าเชื่อ
“แหวะ!”
“แหวะ! แหวะ แคก ๆ—!”
อาการแพ้ท้องของเซี่ยหลานจือดูจะหนักหนา
ฉินซูฟังเสียงชายหนุ่มเหมือนจะอ้วกเอาไส้พุงออกมาหมด ร่างกายอดสั่นเทาไม่ไหว
น่ากลัว น่ากลัวเกินไป...
ผู้หญิงท้องต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้เลยเหรอ?
คุณนายเซี่ยไม่ทันได้สนใจลูกสะใภ้กับลูกในท้อง เห็นลูกชายอ้วกจนเริ่มไอ กลับมองด้วยความปลื้มใจและเจ็บปวดปนกัน
นางตบหลังเซี่ยหลานจือเบา ๆ ด้วยประสบการณ์ของคนเคยผ่านมาก่อนถาม “ลูก อยากกินของเปรี้ยวไหม?”
“อย่างฮอว์ธอร์นหรืออวี่มั่ว หรือจะให้อาฮวาเซ่าทำข้าวต้มเปรี้ยวให้? ปลาหวานเปรี้ยวก็ได้...”
นางไม่พูดก็ยังดี พอพูดจบเซี่ยหลานจือยิ่งอ้วกหนักขึ้น
“แหวะ—!”
“แม่! พูดอะไรอย่านักหน่อยเถอะ!”
เซี่ยหลานจืออ้วกจนแทบขาดใจ ดวงตาสีดำสนิทที่ปกติเต็มไปด้วยความห่างเหินเย็นชา คลอไปด้วยน้ำตา
คุณนายเซี่ยเห็นลูกชายไม่ดีขึ้นเลย ก็เงียบปากไป
ฉินซูเอ่ยเสียงเบา “คือว่า... บางทีการกินของหวานอาจจะดีกว่านะ”
ช่วงนี้เธอติดหวานแทบบ้า
ฉินซูเพิ่งพูดจบ เซี่ยหลานจือก็หยุดอ้วกทันที
ขนตาที่เปียกน้ำตาของเขากระพริบเบา ๆ สายตามองลึกไปที่ฉินซู “...จินจี้?”
ฉินซูพยักหน้า ลองถาม “ลองดูไหม? ถ้าไม่ได้ผล เดี๋ยวฉันแทงเข็มให้!”