บทที่ 2: สู่ขอสลับตัวได้พ่อม่ายวัยฉกรรจ์

บทที่ 2: สู่ขอสลับตัวได้พ่อม่ายวัยฉกรรจ์

ไท่ฮูหยินฉินจ้องเขม็งไปที่บุตรเลี้ยงผู้นี้ ดวงตาชราที่เคยอ่อนโยนสูญสิ้น เหลือเพียงความเคร่งขรึม

"ท่านพี่ใหญ่ เพื่อประโยชน์ของตระกูล จำต้องทำเช่นนี้"

"อย่างไรเสีย ด้วยตำแหน่งขุนนางของเจ้าเวลานี้ จะหาคู่ที่ดีกว่าท่านเจียงต้าเหรินให้แม่นางลิ่วไม่ได้อีกแล้วมิใช่หรือ"

ใต้ชายแขนเสื้อกว้างของฉินต้าเหล่าเหย มือกำแน่น

เพื่อบุตรสาว เขายังคงข่มใจกล่าวว่า "ไท่ฮูหยิน บุตรธิดาแต่ไหนแต่ไรเรื่องสู่ขอต้องผ่านการสู่ขอของแม่สื่อและคำสั่งของบิดามารดา แม่นางอู่แอบนัดพบคุณชายรองแห่งตระกูลหวังเช่นนี้...ผิดจารีตยิ่งนัก!"

"อีกทั้ง ท่านเจียงต้าเหรินอายุมากเกินไปสำหรับแม่นางลิ่วข้านัก"

ไท่ฮูหยินฉินยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อยแล้วมองเขาอย่างเย็นชา

"แม่นางอู่กับคุณชายรองหวังเพียงแค่มีใจให้แก่กัน ทั้งสองบริสุทธิ์ไม่ผิดผีล่วงเกินแม้แต่น้อย!"

จากนั้นจึงผ่อนน้ำเสียงลง

มองฉินต้าเหล่าเหยอย่างใจเย็น "ท่านเจียงต้าเหรินแม้จะแก่กว่าแม่นางลิ่วหนึ่งรอบ ทุกวันนี้ก็อายุเพียงยี่สิบแปดปี"

"ท่านพี่ใหญ่ เจ้าต้องรู้ว่าเขาหนุ่มแน่นเช่นนี้ก็ได้เป็นขุนนางขั้นสองฝ่ายซ้ายแห่งราชสำนัก...หากไม่ใช่เพราะตระกูลเจียงเห็นแก่แม่นางอู่ แม่นางลิ่วจะแต่งเข้าตระกูลเจียงย่อมไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด เจ้าว่าจริงหรือไม่"

ฉินต้าเหล่าเหยกำหมัดใต้แขนเสื้อแน่นขึ้นเรื่อยๆ

หากการแต่งงานกับตระกูลเจียงดีเช่นนั้นจริง ไท่ฮูหยินจะไม่ยกให้หลานสาวแท้ๆ ของตน เหตุใดจึงสลับกับบุตรสาวของเขา!

ฉินต้าเหล่าเหยหลุบตาลงโต้แย้ง

"รองน้องยังไม่กลับมา ท่านแม่ก็ควรฟังความเห็นของเขาด้วย เพราะการเปลี่ยนตัวสู่ขอเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเด็กทั้งสอง และการเชื่อมสัมพันธ์ผ่านการแต่งงานยิ่งเป็นเรื่องใหญ่สำหรับตระกูล..."

ไท่ฮูหยินคล้ายจะคาดว่าเขาจะกล่าวเช่นนี้ จึงโบกมือตัดบท

"เรื่องสลับตัวสู่ขอเป็นความตั้งใจของข้าเอง แต่รองน้องของเจ้าแต่ไหนแต่ไรหวังเพียงให้ตระกูลฉินเจริญรุ่งเรือง และทุ่มเทสุดกำลังมาโดยตลอด"

หยุดชะงักเล็กน้อย ยายเฒ่าปรายตามองแล้วน้ำเสียงกลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง

"ท่านพี่ใหญ่เอ๋ย เจ้าเป็นพี่ชาย สมควรเห็นอกเห็นใจความเหนื่อยยากของรองน้องเจ้า เขาทำงานแทบตายในราชสำนักล้วนเพื่อตระกูลฉิน พวกเจ้าที่เป็นพี่น้องกันต้องไม่ถ่วงความก้าวหน้าของเขา"

"โดยเฉพาะเจ้า ท่านพี่ใหญ่ เจ้ายังเป็นบุตรสายตรงคนโตของตระกูลฉิน! ยิ่งเส้นทางขุนนางไม่ราบรื่น ก็ยิ่งก่อความยุ่งยากให้รองน้องเจ้าไม่ได้นะ!"

ถ้อยคำเหน็บแนมกระหน่ำไม่เกรงใจเช่นนี้...

แววตาฉินต้าเหล่าเหยยิ่งเยือกเย็น ได้แต่ตอบเรื่อยเปื่อยว่า "รองน้องเก่งกาจถึงเพียงนั้น ปีนี้คงได้เลื่อนยศอีกสองขั้น จากขั้นสามฝ่ายซ้ายเป็นขั้นสองฝ่ายซ้ายแน่"

ไท่ฮูหยินฉินมองเขาแล้วจู่ๆ ก็ยิ้ม "งั้นข้าขอรับคำอวยพรจากท่านพี่ใหญ่ด้วย"

ฉินหรูอินในใจถอนใจ

ยายเฒ่านี่ช่างร้ายกาจสมคำเล่า แม้แต่แผนสลับตัวสู่ขอระหว่างนางกับฉินหรูเยว่ก็ยังโยนเรื่องพ้นตัวฉินเอ้อเหล่าเหย

ยิ่งยึดหลักศีลธรรมมากดขี่บิดาเดิมของร่างเดิม

ใช้การแต่งงานของหลานเลี้ยงอย่างนางเพื่อปูทางให้หลานสาวแท้ๆ

ยิงนัดเดียวได้นกหลายตัว

ไม่แปลกใจเลยที่หลายปีมานี้บิดามารดาเดิมของร่างเดิมในฐานะบุตรสายตรงคนโตกับภรรยาเอกถูกกดไว้แน่นหนา

การแต่งงานกับตระกูลเจียงนั่นนางคงต้องตกลงเท่านั้น

แม้รู้แก่ใจว่าการแต่งงานที่แม่นางอู่ไม่เอาย่อมมีปัญหา

แต่จะว่าไปอีกแง่ ท่านเจียงซื่อเหยอายุน้อยก็เป็นขุนนางขั้นสองฝ่ายซ้ายของราชสำนัก ตัวตนเช่นนี้...หากเป็นชาติก่อน นางไม่กล้าแม้แต่ฝันถึง

ดวงตาสุกใสของฉินหรูอินกรอกไปมาเล็กน้อย ยายเฒ่าฉินอยากจะปองร้ายเรื่องแต่งงานของนาง ไม่เสียเลือดย่อมไม่ได้

...

ฉินหรูอินตามบิดามารดากลับไปยังเรือนใหญ่ของพวกตน

ตำหนักสองใหญ่โต จึงย่อมอยู่เรือนหลักของจวนฉิน คือเรือนตะวันออก

แม้แต่ตำหนักสี่ ห้า หก ก็อยู่ร่วมตำหนักสองซึ่งดีกว่า เพราะพี่น้องสี่คนเกิดจากมารดาเดียวกัน

ตำหนักใหญ่กลับอยู่เรือนตะวันตกที่แย่ที่สุด หน้าร้อนแดดบ่ายส่องจนร้อนตับแลบ แม้ตำหนักรองบุตรสามที่อยู่เรือนเหนือก็ยังดีกว่าเรือนตะวันตกบ้าง

ไท่ฮูหยินฉินตอนนั้นบอกว่าเรือนตะวันตกมีห้องมากที่สุด ลานกว้างที่สุด เหมาะที่สุดสำหรับตำหนักใหญ่ที่มีบุตรหลานมาก

ทั้งที่ตำหนักสองบุตรหลานมากกว่า เพียงแต่บุตรสายตรงน้อยกว่าตำหนักใหญ่ แต่บุตรตำหนักใหญ่ล้วนเป็นสายตรง

บัดนี้ หลี่ชื่อมารดาเดิมจูงฉินหรูอินเข้าสู่เรือนชั้นในของนาง

เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู หลี่ชื่อก็กล่าวอย่างเจ็บแค้นว่า "อินเหนียง เจ้ารู้ไหมว่าเหตุใดท่านเจียงต้าเหรินอายุไม่มากก็ขึ้นสูงถึงตำแหน่ง แต่ไท่ฮูหยินยังรังเกียจผู้นั้น? ก็เพราะรังเกียจเขาเป็นพ่อม่าย แถมยัง..."

"ภรรยาเก่าตายไปแล้ว?" ฉินหรูอินนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วได้สติ

หลี่ชื่อตาขลาดแดงพยักหน้า

ฉินหรูอินคิดว่า หากเป็นเช่นนี้เท่านั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ก็เพียง อายุห่างกันมากอยู่

เพราะต่างหนึ่งรอบ ส่วนต่างอายุถึงสิบสองปี

หลี่ชื่อกล่าวต่อไป "เขาเป็นพ่อม่ายก็แล้วไป แต่เขาแต่งงานกับภรรยาเดิมอยู่สี่ปี...สี่ปีแล้วภรรยาเขาเสียไป แต่กลับไม่มีบุตรชายหญิงกับเขาแม้แต่คนเดียว"

ฉินหรูอินรำพึงในใจ: พ่อม่ายไร้บุตร ในโลกที่นางจากมา อีกทั้งยังดำรงตำแหน่งสูง ถ้าอยู่ในตลาดหาคู่คงถูกแย่งกันหัวฟัดหัวเหวี่ยง!

หลี่ชื่อเห็นบุตรสาวเล็กยังท่าทางซื่อใส ทนไม่ไหวจึงกล่าวต่อ "ว่ากันว่าหลังบ้านของเขาสะอาดนัก ไม่มีแม้แต่สาวใช้ปรนนิบัติ มีแต่คนรับใช้ชายล้วนกับหญิงชราคอยปรนนิบัติ..."

ฉินหรูอินฟังแล้วขมวดคิ้วอย่างงุนงง

ชายชาตรีตำแหน่งสูงแต่เก็บตัวสะอาดเช่นนี้ ไม่ดีหรือ?

ยังจะรังเกียจอีก?

แต่หลี่ชื่อมารดาเดิมเกลียดขี้นัก หน้าแสดงความคับแค้นแทนบุตรสาว

ฉินหรูอินกลัวนางร้อนใจจนเจ็บป่วย จึงปลอบว่า "ท่านแม่อย่าเพิ่งร้อนใจ หากท่านแม่เห็นว่าการแต่งงานนี้ไม่ดี พวกเราค่อยหาทาง ขอดูว่าจะปฏิเสธได้หรือไม่"

หลี่ชื่อคว้าผ้าเช็ดหน้าฟาดลงอย่างแรง

"เด็กโง่เอ๋ย! นี่ที่ไหนเลยที่มารดาเห็นว่าการแต่งงานนี้ไม่ดีเล่า...เห็นชัดๆ ว่า...เห็นชัดๆ ว่า...เฮ้อ!"

"แม่ควรพูดกับเจ้าอย่างไรดีเล่า"

ฉินหรูอินในใจกรุ่นคิด ต้องมีความลับใหญ่อยู่แน่แม่ถึงต่อต้านการแต่งงานนี้เช่นนี้

คิดถึงตรงนี้ ฉินหรูอินจึงเบาเสียงว่า "ท่านแม่พูดมาเถิด ลูกสาวรับได้"

ชาติที่แล้วนางตั้งใจเป็นโสดสบายๆ เรื่องยุ่งยากอย่างการแต่งงานนางไม่ปรารถนา

ซ้ำในตระกูลสูงศักดิ์ยุคโบราณเชื่อมสัมพันธ์ผ่านการแต่งงานเช่นนี้ ตัวนางเมื่อชาติก่อนก็เป็นแค่สามัญชนจะเข้าใจได้กระไร

หลี่ชื่อโบกมืออย่างกลัดกลุ้ม "เฮ้อ! แม้บิดาเจ้ากับแม่จะไม่ยินยอม ก็ช่วยโต้แย้งแทนเจ้าแล้ว แต่ในใจเราต่างรู้ดี การแต่งงานกับตระกูลเจียงของเจ้านั้นหนีไม่พ้น..."

"แท้จริงแล้วหากไม่มีทางตระกูลหวังมาสู่ขอ การแต่งงานนั้นต้องเป็นของแม่นางอู่แน่..."

ฉินหรูอินเห็นนางยังไม่พูดต่อว่าท่านเจียงต้าเหรินผิดตรงไหนแน่ แล้วกลับบ่นต่อ ก็อดนิ่งอึ้งไม่ได้

มารดาเดิมของนาง ความคิดค่อนข้างแล่นเร็ว

เมื่อได้สติ ฉินหรูอินจึงถามต่อ "ท่านแม่ คุณชายรองหวังนั้นแอบชอบพี่สาวอู่แต่แรกจริงหรือ"

"เฮ้อ!" หลี่ชื่อมองบุตรสาวเล็กทั้งซื่อทั้งซุ่มซ่าม ก็ได้แต่ถอนใจ

"ใครจะรู้เล่า? คนเขาพูดเช่นนั้น ย่อมมีวิธีเปลี่ยนการแต่งงานเดิมที่เป็นของเจ้าได้ก็แล้วกัน" คำนี้ หลี่ชื่อเอ่ยอย่างกัดฟันกรอด

"ถ้าเทียบฐานะตระกูลและอนาคต เห็นชัดว่าการแต่งงานกับตระกูลเจียงดีกว่าไม่ใช่หรือ" ฉินหรูอินมองหลี่ชื่อ แล้วดึงหัวข้อกลับมา

"ลูกสาวว่า ท่านเจียงต้าเหรินกับภรรยาเก่าก็ไม่ได้ทิ้งลูกสักคนครึ่งคน นี่ก็ไม่ต่างจากแต่งงานครั้งแรกเท่าไรกระมัง"

หลี่ชื่ออดทนเท้าผาก บุตรสาวเล็กยังเด็กนัก เป็นเด็กดีตลอดมาไม่มีเล่ห์กล ไม่รู้ถึงความร้ายกาจในเรื่องนี้!

ยื่นมือมากุมสองมือของฉินหรูอิน "อินเหนียงเอ๋ย เขาเองก็เป็นชายหนุ่มเต็มตัว แต่งงานสี่ปีไร้บุตร ภรรยาเก่าตายแล้วห้าปีหลังบ้านไม่มีสตรีปรนนิบัติเลย ปัญหานี้ยิ่งใหญ่!"

"เดิมแม่กลัวจะเปรอะหูเด็กสาวน้อยๆ ของเจ้า แต่เด็กอย่างเจ้าดันไม่เข้าใจ แม่จึงไม่ห่วงอีกต่อไป!"

"หากท่านเจียงต้าเหรินไม่ได้มีโรคร้ายแรงติดตัว...ก็คือเขาไม่ชอบสตรี! ไม่เช่นนั้นอายุมากแล้วเหตุใดจึงยังไร้บุตร!"

ฉินหรูอินจึงได้บรรลุ!

แต่ดวงตากลับสุกใสเป็นประกาย

เรื่องดีเช่นนี้ก็มีด้วยหรือ?

นางมาจากยุคปัจจุบัน แม้ไม่เห็นด้วยกับคนกลุ่มนั้น แต่ก็เคารพในคนกลุ่มนั้น

แยกเรือง ไม่ข้องเกี่ยวกัน อีกทั้งไม่ต้องคลอดบุตรเลี้ยงบุตร พออายุถึงก็จัดการรับเด็กกำพร้าในตระกูลเจียงมาสองสามคน...

หากเป็นเช่นนี้จริง ถึงนางจำต้องแต่งงาน...การแต่งงานกับตระกูลเจียงสำหรับนาง ถือเป็นการแต่งงานที่ดีที่นางฝันก็ฝันไม่ถึง

หลี่ชื่อเห็นบุตรสาวไม่เพียงไม่กลุ้มใจ กลับทำท่าดีใจ ก็อดอยากร้องไห้ได้อีก

"เด็กโง่เอ๋ย เจ้าคิดว่ายายของเจ้าทำไมตอนแรกไม่ตอบรับการแต่งงานนี้แทนพี่สาวอู่ของเจ้า นางก็ดี สองสามีภรรยาน้องรองเจ้าก็ดี แม้แต่พี่สาวอู่ของเจ้าก็ห่วงก็เรื่องเหล่านี้!"

"ถ้าสตรีนางหนึ่งแต่งกับบุรุษเช่นนี้ ต่อให้ชาติตระกูลเขาดี อนาคตดี แล้วจะมีประโยชน์อะไร ไม่ต้องอยู่เป็นม่ายทั้งชีวิตหรือ"