"เฮ้อ... แล้วแบบนี้จะทำยังไงดี?" ถังหมิงกังวลใจอย่างหนัก
ช่วงนี้เขามีอาการร้อนรุ่มตามฝ่ามือฝ่าเท้าและกลางอก หงุดหงิด โกรธง่าย
ทั้งที่ปกติเป็นคนอารมณ์ดี อยู่ ๆ ก็ตบภรรยาตัวเองเพราะเรื่องเล็กน้อย
อาการที่เย่ชิงหยางพูดเมื่อครู่เขามีหมดทุกอย่าง แถมยังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
เขาไปหาหมอมาหลายที่ ทั้งหมอจีนหมอฝรั่ง แต่ก็ไม่หายสักที
ตอนนี้ธุรกิจของโรงแรมชิงเฉิงกำลังรุ่งเรือง แต่เขากลับทุกข์ทรมานกับโรคนี้จนทนไม่ไหว
ทว่าคำพูดของเย่ชิงหยางเมื่อครู่ กลับทำให้เขาเห็นความหวังขึ้นมาทันที
ที่เย่ชิงหยางมองออกได้เพียงแวบเดียว ก็แปลว่าเขามีความสามารถรักษาตัวเองได้แน่นอน
แต่พอคิดอีกที เขาก็เป็นแค่เด็กขับรถ!
เด็กขับรถ จะดูโรคเป็นได้ยังไงกัน?
ลองถามดูด้วยท่าทีระมัดระวัง ถังหมิงถามอย่างเกรงใจ: "คุณเย่ครับ คุณขับรถแล้วยังเป็นหมอพิเศษด้วยเหรอครับ?"
เย่ชิงหยางบอก: "อ้อ คนขับรถน่ะงานเสริมของฉัน งานหลักคือเทียนซือ!"
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกใจไม่น้อย
"เทียนซือ?"
"ก็พวกเถ้าสือที่ไปบำเพ็ญอยู่บนเขาน่ะหรือ?"
"เถ้าสือยังดูโรคเป็นด้วยเหรอ?"
เย่ชิงหยางขี้เกียจอธิบายกับคนไม่รู้เรื่อง เขาพูดกับถังหมิงว่า "โรคของคุณถ้าอยากให้ประคองอาการไว้ ต้องดื่มน้ำเย็นจัด 5 ลิตรทุกวัน!"
"แล้วมีวิธีรักษาให้หายขาดไหมครับ?" ถังหมิงอยากตัดไฟแต่ต้นลม
"มี!" เย่ชิงหยางพูด "อยากหายขาด ต้องหาต้นตอ!"
ถังหมิงมีความหวังลุกโชนขึ้นมาทันที รีบพูด: "คุณเย่ครับ งั้นขอความกรุณาด้วยนะครับ ถ้ารักษาผมหายได้ ผมจะตอบแทนอย่างงาม!"
"เฮอะ ๆ คิดว่าฉันจะเห็นแก่เงินนายเหรอ?" เย่ชิงหยางหัวเราะ