ใบหน้านั้นเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง
หยางเจี้ยนหมิงอ่านใจฉู่เหยาเหยาได้ตั้งนานแล้ว รู้ว่าเธอไม่มีทางปฏิเสธเขาได้แน่นอน
แต่ไม่เป็นไร!
ขอแค่เธอตอบตกลง เขาก็มีวิธีค่อย ๆ พิชิตฉู่เหยาเหยาให้ได้อย่างหมดจด!
เดิมทีเขาเตรียมคำพูดซึ้ง ๆ ไว้ตั้งมากมาย แต่พอถูกหยางเฉินยั่วโมโหเข้า ก็ไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว!
“คบกันเลย!”
ชายหนุ่มสองสามคนที่เตรียมตัวไว้แต่แรก ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น
“คบกันเลย! คบกันเลย! คบกันเลย!”
พวกเขาเริ่มส่งเสียงโห่แซว
หานฉีฉีขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านั้น
หยางเจี้ยนหมิงมองเธอด้วยแววตาลึกซึ้ง ทว่าในใจกลับหัวเราะเยาะไม่หยุด
เธอจะปฏิเสธยังไงได้?
เสียงโห่แซวซ้ำ ๆ ทำให้หัวใจของหยางเจี้ยนหมิงเริ่มเต้นระรัว
“พวกคุณ... พวกคุณทำอะไรกันน่ะ?”
“เปิดไฟ! รีบเปิดไฟ!”
เสียงตะโกนด้วยความโกรธของฉู่เหยาเหยาดังขึ้น
ทุกคนที่กำลังส่งเสียงโห่แซวชะงักไปเล็กน้อย พนักงานที่เพิ่งจัดเทียนไว้เมื่อครู่จึงเปิดไฟ
เห็นฉู่เหยาเหยาลุกขึ้นนั่งแล้ว ใบหน้างามฉายแววโกรธเกรี้ยว
หานฉีฉีเองก็มองฉู่เหยาเหยาด้วยแววตาฉงน
เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าสถานการณ์นี้จะแก้ยังไง
“เป็นอะไรไป เหยาเหยา?”
หยางเจี้ยนหมิงถามอย่างสงสัย แต่ในใจกลับสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ไม่ว่าฉู่เหยาเหยาจะยกเหตุผลอะไรขึ้นมา เขาก็คิดคำตอบโต้ไว้หมดแล้ว
ฉู่เหยาเหยากำหมัดเล็กแน่น ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความโมโห
“หยางเจี้ยนหมิง คุณ... ทำไมทำแบบนี้ล่ะ! คุณทำเกินไปแล้วนะ!”