หยางเฉินรีบชักมือกลับ
“ขอโทษนะ พอรีบร้อนก็...ไม่ทันสังเกตว่ามือวางอยู่ตรงไหน”
“ขอโทษครับ”
เขาพูดอย่างกระอักกระอ่วน
โจวอิงอิงวางมือทั้งสองข้างไว้บนตัก ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ สายตาหลุบหลบไปมา ดูไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย
เธอรู้ว่าหยางเฉินไม่ได้ตั้งใจแน่นอน
ความตรงไปตรงมาของหยางเฉินไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจ ตรงกันข้าม กลับทำให้เกิดความรู้สึกดี ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย
“ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ”
เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่กล้าสบตาหยางเฉิน แม้จนถึงตอนนี้ บริเวณนั้นก็ยังคงมีสัมผัสเมื่อครู่หลงเหลืออยู่
โทรศัพท์เงียบไปแล้ว โจวอิงอิงมัวแต่จมอยู่กับความกระอักกระอ่วน จนลืมเรื่องโทรศัพท์ไปเสียสนิท
ทั้งสองนั่งเงียบอยู่ที่เดิม บรรยากาศประหลาดอบอวลไปทั่วห้องทำงาน
โจวอิงอิงรู้สึกเหม่อลอย คล้ายกับลืมอะไรบางอย่างไป แต่กลับนึกไม่ออก
ที่สำคัญ ตอนนี้ทั้งสองนั่งอยู่ชิดกัน
“งั้น...ฉันกลับก่อนนะคะ”
ภายใต้บรรยากาศประหลาดเช่นนั้น โจวอิงอิงทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอลุกขึ้นและกำลังจะยกเก้าอี้กลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น...
“ซี๊ด!”
ความเจ็บแปลบแล่นมาจากข้อเท้าในพริบตา เธอเจ็บจนสูดปาก ใบหน้าสวยน่ารักเผยสีหน้าเจ็บปวด ต้องใช้แขนพยุงกับโต๊ะจึงยืนได้อย่างมั่นคง