เหวินเหนียนยื่นมือไปกอดหลี่ซิน “ในใจฉัน พี่ซินเป็นพี่สาวที่ดีที่สุดและอ่อนโยนที่สุดเสมอ”
“ไม่เป็นไรนะพี่ซิน ใครรังแกพี่ ฉันจะเอาคืนให้เอง”
หลี่ซินยิ้มทั้งน้ำตา “นี่นเด็กดี อย่าไปทะเลาะกับใครเลย”
เหวินเหนียนนึกถึงตอนเด็ก ๆ หลี่ซินมักจะคอยเดินตามหลังและดูแลเธอเสมอ
แม้ตอนที่เธอทะเลาะกับเหวินเสี่ยวเหยียน พี่สาวก็จะอุ้มเธอขึ้นมาก่อน แล้วตรวจดูว่าเธอบาดเจ็บหรือเปล่า
พี่สาวอ่อนโยนแบบนี้มาตลอด ไม่เคยโมโห เป็นลูกสาวเรียบร้อยที่ผู้ใหญ่ไว้วางใจที่สุด
เหวินเสี่ยวเหยียนได้คบกับพี่สาวแบบนี้ นับว่าเป็นบุญวาสนาที่สั่งสมมาหลายชาติแล้ว
ยังกล้ารังแกพี่สาวอีกเหรอ?
เหวินเหนียนกำหมัดแน่น
“ถึงบ้านแล้ว ดึกมากแล้ว ฉันไม่ชวนเข้าไปนั่งนะ นี่นรีบกลับไปกับน้องฉือเถอะ”
เหวินเหนียนยัดถุงในมือใส่มือหลี่ซิน “พี่ซิน ข้างในมีสตรอว์เบอร์รีกับเชอร์รีที่ฉันซื้อกลับมาจากเมืองหลวง ลองชิมดูสิ หวานมาก”
ได้ยินมาว่าตอนเศร้าต้องกินของหวาน
ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า แต่เหวินเหนียนไม่อยากให้หลี่ซินต้องเศร้าอีกแล้ว
“ของแพงนะ ฉัน...”
“พี่ซินดีขนาดนี้ ก็สมควรได้ของที่ดีที่สุดและแพงที่สุดอยู่แล้ว”
ขนตาของหลี่ซินที่เปียกชุ่มด้วยน้ำตาสั่นไหว เธอไม่ปฏิเสธอีก “ขอบใจนะ นี่น”
“พี่ซินขับรถไปรับฉัน แถมยังทำบะหมี่ให้กิน เหวินฉือเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว ห้องนอนของฉันก็เป็นพี่ซินที่ช่วยทำความสะอาดจัดเก็บให้ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่”
“เรื่องพวกนี้เล็กน้อยเอง”