“ไม่คืนก็ได้ ฉันจะทำแบบพวกเธอ ไปโพสต์บนบอร์ดมหาวิทยาลัย ไปลงข่าวบนโซเชียล แถมฟ้องร้องตามกฎหมายด้วย แล้วผลจะออกมาเป็นยังไง พวกเธอก็ไปคิดเอาเองแล้วกัน”
ซุนอี้เฉียวโมโหจนชี้หน้าเธอ “เธอ เธอรวยแล้วจะเหนือกว่าหรือไง? จะรังแกคนอื่นได้ตามใจชอบเลยเหรอ?”
เหวินเหนียนเหลือบตามองเธอ “เธอจนเป็นความผิดฉันหรือไง? เธอจนแล้วจะทำตัวไร้ยางอายได้งั้นเหรอ?”
แม้เงินของเธอจะเป็นเหวินฉือให้ก็เถอะ
แต่ช่างเถอะ เหวินฉือบอกแล้วว่าทุกอย่างของเขาเป็นของเธอ
ตอนนี้เหวินเหนียนเห็นหน้าก็รำคาญ อยากจะตบคนละฉาดให้หายแค้น
แต่ตบคนมันเจ็บมือจริง ๆ นะ!
ก็ผิดที่พวกเธอหน้านังหนาเกินไปนัก
เหวินเหนียนหยิบกระเป๋าของตัวเอง แล้วหยิบพาวเวอร์แบงก์ออกมา ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
ส่วนหลังจากที่เธอจากไปแล้วเฉียวหมานกับพวกจะก่อเรื่องอีกไหม?
เธอไม่สนใจหรอก ยังไงซะถ้าเธอของหายก็จะเป็นฝีมือพวกเธออยู่ดี
ตอนเปิดประตู เหวินเหนียนนึกอะไรขึ้นมาได้
เธอหันไปยิ้มหวานที่สุดให้เฉียวหมาน “เมื่อกี้ข้างล่าง เซี่ยหนานเฉินสารภาพรักฉัน เธอยังไม่รู้ใช่ไหมล่ะ?”
ระเบียงหอพักของพวกเธอหันไปทางถนนวงใน เสียงด้านล่างไม่ได้ยินก็เป็นเรื่องปกติ
สามคนนั้นเพิ่งจะยุ่งอยู่กับการยักยอกข้าวของของเธอ ไม่ทันได้ดูข้อความในกลุ่ม
พวกเธอไม่รู้จริง ๆ นั่นแหละ
สีหน้าเฉียวหมานซีดเผือดทันที ความอิจฉาบิดเบี้ยวจนควบคุมไม่อยู่
ตอนปีหนึ่งเปิดเทอมใหม่ ตอนแรกที่เห็นเซี่ยหนานเฉิน เธอก็ตกหลุมรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว
น่าเสียดายที่รอบตัวเซี่ยหนานเฉินไม่เคยขาดสาวสวย แล้วเขาจะไปมองเฉียวหมานที่ดูเรียบๆ จืดชืดแบบนี้ได้ยังไง?
ทำไมเฉียวหมานถึงได้เกลียดเหวินเหนียนขนาดนั้น?
ก็เพราะทุกครั้งที่เธอปรากฏตัว เซี่ยหนานเฉินก็จะไม่มองใครอื่นอีกต่อไป
ซ้ำร้ายเหวินเหนียนยังทำเป็นไม่เห็นค่าเซี่ยหนานเฉิน สบายใจกับการเอาใจและไล่ตามของเขา แถมหันไปพูดจาเหยียดหยามเขาอีก
สิ่งที่เธอวิงวอนเท่าไหร่ก็ไม่ได้ กลับเป็นสิ่งที่เหวินเหนียนไม่แม้แต่จะแยแส
นี่มันคือการดูถูกเฉียวหมานอย่าง最深สุดจริง ๆ
เหวินเหนียนเห็นท่าทางน่าเกลียดของเธอ จนไม่สามารถแสร้งทำเป็นใจดีกว้างขวางต่อไปได้อีก ก็ถึงได้พอใจแล้วเดินจากไป
“เหวินเหนียนมันเป็นบ้าไปแล้วเหรอเนี่ย?”
“หมานหมาน ตอนนี้เราจะทำยังไงดี?”
ซุนอี้เฉียวและซ่งเสี้ยวอวิ๋นแตกตื่น จับแขนเฉียวหมานถามไม่หยุด
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าต้องทำยังไง?”
เฉียวหมานตะคอกอย่างหงุดหงิด
“ก็เธอบอกว่า…”
“ฉันพูดอะไร? พวกเธอชอบหาเรื่องเอาของของเหวินเหนียนเอง จะเกี่ยวอะไรกับฉัน?”
“หมานหมาน เธอ…”
เห็นสองคนมองตัวเองด้วยแววตาไม่อยากเชื่อ เฉียวหมานก็หลับตาลง กลั้นยาพิษที่ใกล้จะพ่นออกมาจากใจไว้
เธอสามารถเอาใจเหวินเหนียนที่ตามใจยากได้ เล่นให้เธอเป็นคนถูกหลอกใช้ แถมยังได้เป็นหัวหน้าห้องอีก ความคิดลึกซึ้งขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ
เมื่อไม่กี่วันก่อนเหวินเหนียนยังตกลงจะพาพวกเธอไปเที่ยวกรุงเทพฯ โดยออกค่าใช้จ่ายให้ทั้งหมด แล้วแค่ลงไปข้างล่างครั้งเดียว ทำไมถึงเหมือนถูกผีเข้าไปได้?
“พวกเธอไปทำอะไรหรือเปล่า? ให้เธอจับพิรุธได้?”
ซุนอี้เฉียวและซ่งเสี้ยวอวิ๋นรู้สึกเสียใจจะแย่
“พวกเราอยู่กับเธอตลอด จะไปทำอะไรได้ล่ะ?”
เฉียวหมานขมวดคิ้ว งั้นมันเป็นเรื่องอะไรกันแน่?
“หมานหมาน ดูนี่สิ”
ซ่งเสี้ยวอวิ๋นเปิดคลิปที่เพื่อนร่วมชั้นส่งให้ เป็นคลิปที่เซี่ยหนานเฉินสารภาพรักเหวินเหนียน
ในภาพ เหวินเหนียนตอนแรกดูเหมือนจะสนใจเซี่ยหนานเฉินอยู่บ้าง แต่จู่ ๆ ก็เหมือนเห็นผี คว้าดอกกุหลาบฟาดใส่เซี่ยหนานเฉินเป็นชุด
สีหน้าเฉียวหมานเปลี่ยนจากอิจฉาเป็นว่างเปล่า พึมพำกับตัวเอง “สมองเธอเสียจริง ๆ แน่ ๆ เลย”
แต่ไม่ว่าจะยังไง เมื่อกี้เฉียวหมานก็โดนตบไปฟรี ๆ แถมยังต้องเจอหนี้ก้อนโตอีก
เธอรู้จักนิสัยเหวินเหนียนดีเกินไป
หยิ่งผยองและเจ้าแค้น ใครทำให้เธอไม่สบายใจ เธอก็จะทำให้คนนั้นร้องห่มร้องไห้
เฉียวหมานคิดแล้วก็รู้สึกตาคล้ำ ยิ่งไม่พอใจซุนอี้เฉียวกับซ่งเสี้ยวอวิ๋นมากขึ้นไปอีก คิดว่าพวกเธอโง่เกินไปจนทำให้เหวินเหนียนจับพิรุธได้
ซุนอี้เฉียวและซ่งเสี้ยวอวิ๋นก็แค้นเคืองเฉียวหมานเต็มอกเหมือนกัน
สามคนที่เคยร่วมมือกันทำชั่ว ตอนนี้กำลังจะเริ่มกัดกันเอง
……
หลังจากเหวินเหนียนออกจากหอพัก อารมณ์ไม่ดีก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไหร่
เธอกำลังจะดึงเบอร์โทรศัพท์ของเหวินฉือออกจากบัญชีแบล็กลิสต์ ก็เห็นข้อความโอนเงินจากวีแชทเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ
เหวินเหนียนกดเข้าไป หนึ่งรายการเป็น 13140 อีกรายการเป็น 52000
【ฉือ: เนียนเนียน ฉันผิดแล้ว อย่าโกรธเลย อะไรที่เธออยากได้ฉันซื้อให้หมด】
【ฉือ: ถ้าเธออยากไปเที่ยวกรุงเทพฯ จริง ๆ ฉันลางานไปเป็นเพื่อนเธอได้ไหม?】
【ฉือ: ที่รัก ดึงฉันออกจากแบล็กลิสต์เถอะ ถ้าไม่สนใจฉันอีก ฉันจะบ้าตายจริง ๆ นะ!】
เหวินเหนียนมองข้อความขอโทษประจบประแจงของเหวินฉือทีละประโยค ไม่รู้ว่าทำไม ฝ้าบาง ๆ ก็ลอยขึ้นมาในดวงตา
ในเนื้อเรื่องพรีเซนเทชัน เพราะเธอจงใจตอบรับคำสารภาพของเซี่ยหนานเฉิน เขาวิตกจนรีบจากเมืองไห่มาที่เมืองหลวง แต่ระหว่างทางไปสนามบินกลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หมดสติไปเกือบครึ่งเดือน
และเธอรู้ดีว่าเขาจะไม่หายไปโดยไม่มีสาเหตุแบบนี้ แต่ก็ไม่อยากลดตัวลงไปหาเขาก่อน
จนทำให้...
มือของเหวินเหนียนสั่นเทาขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
ก็ผิดเขา ผิดเขาหมดเลย
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาทำให้เธอโกรธ เธอจะไปสนใจเซี่ยหนานเฉินได้ยังไง แล้วจะถูกคนสารเลวแบบนั้นหลอกใช้ได้ยังไง?
ทุกอย่างเป็นความผิดของเหวินฉือ!
โอนเงินมาให้เธอมีประโยชน์อะไร?
เขาก็ทำได้แค่โอนเงินมาให้เธอเท่านั้นแหละ
ไม่สิ เขากล้าไม่โอนเงินมาให้เธอเหรอ!
เหวินเหนียนโกรธจนหน้ายุ่ง คิดว่าโทรไปด่าเหวินฉือคงไม่พอ จะทำให้หายโกรธไม่ได้เลย
เธอเปิดแอปซื้อตั๋วรถไฟความเร็วสูง ซื้อตั๋วจากเมืองหลวงไปเมืองไห่
她要亲自去找เหวินฉือ算账
ผู้ชายสารเลว รอเธอไปถึงเถอะ
เหวินเหนียนเป็นคนนิสัยใจร้อน ปากว่ามือถึง พูดแล้วไปเลย
เพียงแต่เดิมทีเธอคิดจะนั่งแท็กซี่ไปที่สถานีรถไฟความเร็วสูงตรง ๆ
แต่เหวินเหนียนก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร มือมันมีใจของมันเอง ปลายทางกลับกลายเป็นสถานีรถไฟใต้ดิน
ไม่ใช่นะ เธอจะประหยัดเงินไปทำไม?
เหวินฉือหาเงินมาก็เพื่อให้เธอใช้สิ!
ช่างเถอะ รถใกล้จะมาถึงแล้ว ไม่ขยันแก้อีกแล้ว
เหวินเหนียนกระทืบเท้า เดินอ้อมไปที่ถนนวงในด้านหลังหอพักเพื่อไปขึ้นรถ
เหวินฉือมีความผิดเพิ่มอีกข้อหนึ่ง
ทำให้เธอต้องไปนั่งรถไฟใต้ดิน ลำบากจะตาย
พอเจอหน้าเขา ต้องให้เขาสำนึกผิดให้หนัก ๆ
……
นั่งรถไฟใต้ดินกว่าชั่วโมง รถไฟความเร็วสูงอีกห้าชั่วโมงกว่า พอถึงเมืองไห่ ก็ต้องนั่งรถไฟใต้ดินต่ออีกเกือบชั่วโมง กว่าจะถึงตึกสำนักงานใหญ่ที่บริษัทของเหวินฉืออยู่
ทำให้เหวินเหนียนนั่งจนมึน วนจนหัวหมุน
ถึงตอนที่แม่กับลุงเหวินเกิดเรื่องด้วยกัน เธอก็ยังไม่เคยเหนื่อยเท่าวันนี้มาก่อน
เหวินเหนียนรู้สึกว่าสมองของเธอโดนเนื้อเรื่องพรีเซนเทชันนั้นทำลายจริง ๆ
เธอยืนอยู่หน้าตึก กำลังจะโทรหาเหวินฉือ ให้เขารีบลงมาข้างล่างเพื่อรับคุณหนูใหญ่ถึงที่
แต่นิ้วยังไม่ทันแตะเบอร์โทร เหวินเหนียนก็คิดขึ้นมาได้อีกว่า เหวินฉือบอกว่าเขาเพิ่งรับผิดชอบโปรเจกต์ความร่วมมือที่สำคัญมากอยู่
ถ้าทำสำเร็จ เขาจะยืนหยัดในบริษัทได้อย่างมั่นคงถาวร
ผู้บริหารระดับสูงต้องให้ความสำคัญกับเขามากขึ้นอย่างแน่นอน ขึ้นเงินเดือน เลื่อนตำแหน่ง สะสมเครือข่าย ไม่มีอะไรที่เกินความสามารถ
เหวินฉือเป็นคนฉลาดและมีเล่ห์เหลี่ยมมาตั้งแต่เด็ก วางแผนเส้นทางอาชีพของตัวเองไว้ตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว
แต่ในเนื้อเรื่องพรีเซนเทชัน อนาคตเขาพังพินาศ ต้องติดคุก สุดท้ายแม้แต่ชีวิตก็ไม่รอด
เหวินเหนียนกัดริมฝีปาก
รำคาญชะมัด!
ไว้เจอเหวินฉือทีหลัง ให้เขาหาหมอจิตวิทยามาให้เธอตรวจดูให้ละเอียด ต้องเอาสิ่งแปลก ๆ ในหัวออกไปให้ได้